Kural 22 · துறந்தார் பெருமை துணைக்கூறின் வையத்து

மார்க்கண்டேயரும் பிரளயக் கடலும்

பாகவத புராணத்திலிருந்தும் மார்க்கண்டேய புராணத்திலிருந்தும். மிருகண்டு முனிவரின் மகன் மார்க்கண்டேயருக்குப் பதினாறு வயதில் ஆயுள் முடியும் என்ற விதி இருந்தது. சிவனை வணங்கியவாறே இருந்த அவர், யமன் பாசக்கயிற்றை வீசியபோது சிவலிங்கத்தைத் தழுவிக்கொண்டார். இறைவன் வெளிப்பட்டு யமனை அடக்கி, மார்க்கண்டேயரை என்றும் பதினாறு வயதுச் சிறுவராக வாழும் வரத்தால் காத்தார் என்பது மரபு. திருக்கடவூரில் இந்த நிகழ்ச்சி இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

மார்க்கண்டேயர் பற்றிய இந்த நிகழ்ச்சிகள் தமிழ்நாட்டிலும் மிகப் பிரியமானவை. திருக்கடவூர் ஆலயத்தில் சிவன் காலனை உதைத்த கோலம் இன்றும் வணங்கப்படுகிறது. அந்தச் சிறுவன் பக்தியால் காலத்தையே வென்றான் என்ற நம்பிக்கை இங்கே வாழ்கிறது.

அவ்வாறு பெற்ற நீண்ட வாழ்வில் மார்க்கண்டேயர் கடுந்தவம் செய்தார். உலகம் பல முறை தோன்றி மறைவதைக் கண்டவர் அவர் என்று பாகவதம் சொல்கிறது. ஒருமுறை பிரளயத்தில் உலகம் முழுவதும் நீரில் மூழ்கியபோது, அவர் அந்தப் பெருங்கடலில் நீந்தி அலைந்தார். எங்கும் இருள்; எங்கும் நீர். நெடுங்காலம் அவர் அங்கே அலைந்தார்.

இறுதியில் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தைக் கண்டார். அதன் இலையில் ஒரு சிறு குழந்தை படுத்து தன் கால் கட்டைவிரலை உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தது. அந்தக் குழந்தை மூச்சை இழுத்தபோது, மார்க்கண்டேயர் அதன் வயிற்றுக்குள் இழுக்கப்பட்டார். அங்கே அவர் வானம், உலகம், கடல், முனிவர்கள் எல்லாவற்றையும் கண்டார். மூச்சு வெளிவிடும்போது மீண்டும் கடலில் விழுந்தார். அந்தக் குழந்தை திருமாலே என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

மார்க்கண்டேயருக்குப் பல கற்பங்கள் வாழ்ந்தும், அவர் அறிந்த பெருமை இறைவனின் எல்லையின்மை முன் சிறிய அணுவாகவே தோன்றியது. அதே போல் அவரது தவத்தின் பெருமையும், உலகம் எவ்வளவு எண்ணினாலும் அளக்க முடியாத ஒன்றாகவே நின்றது.

பாகவதம் கூறும் இந்தக் காட்சி பல கற்பங்களைக் கடந்த ஒரு முனிவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. அறிவும் தவமும் எவ்வளவு உயர்ந்தாலும், உண்மையின் எல்லை அதற்கு அப்பால் இருக்கிறது என்பதை அது நினைவூட்டுகிறது. அதனால் துறந்தாரின் பெருமையை அளக்கிறேன் என்று புறப்படுபவர் அளவிடுபவராக அல்ல, வியப்பவராகவே முடிவார்.

இந்தக் கதை சொல்லும் செய்தி இதுதான்: துறவியின் வாழ்வின் ஆழம் நமது அளவுகோலுக்கு அடங்காது. வள்ளுவர் சொன்ன 'இறந்தாரை எண்ணிக்கொண்டற்று' என்ற உவமைக்கு இது ஒரு புராண வடிவம்.

Markandeya and the Ocean of Dissolution

From the Bhagavata Purana and the Markandeya tradition. The sage's son Markandeya, child of Mrikandu, was fated to die at the age of sixteen. As Yama cast his noose, Markandeya, ever devoted to Shiva, embraced the Shiva linga. The Lord appeared, subdued Yama and, tradition says, saved Markandeya with the boon of remaining a sixteen-year-old youth for ever. The event is still remembered at Tirukkadaiyur.

In the long life he received, Markandeya performed severe austerities. The Bhagavata says he saw the world arise and dissolve many times. Once, when the whole world was drowned in the deluge, he swam and wandered in that boundless ocean. There was darkness everywhere and water everywhere. For a very long time he wandered there.

At last he saw a great banyan tree. On one of its leaves lay a small child, sucking its toe. When the child drew in a breath, Markandeya was pulled into its belly. There he saw the sky, the earth, the seas and the sages, all of it. When the breath went out he fell again into the ocean. He understood that the child was Vishnu himself.

Though he lived through many ages, the greatness he came to know seemed to Markandeya like a speck beside the Lord's infinitude. In the same way the greatness of his austerity stood as something the world could not measure however long it counted.

This scene from the Bhagavata astonishes even a sage who has crossed many ages. However high knowledge and austerity may rise, it reminds us that the frontier of truth lies beyond them. So one who sets out to measure the greatness of the renounced ends not as a measurer but as one filled with wonder.

The message of the tale is this: the depth of a renunciant's life will not fit our yardstick. For Valluvar's likeness 'like counting the dead', it is a Puranic picture.