Kural 577 · கண்ணோட்டம் இல்லவர் கண்ணிலர் கண்ணுடையார்

திருதராஷ்டிரனும் சஞ்சயனும்

மகாபாரதத்திலிருந்து: அஸ்தினாபுரத்து மன்னன் திருதராஷ்டிரன் பிறவிக் குருடன். புறக்கண் இல்லாவிட்டாலும் அவன் அறிவிலும் அறநூல் அறிவிலும் குறைந்தவன் அல்லன். ஆனால் தன் மகன் துரியோதனன் மேல் கொண்ட பாசம் அவனுடைய அகக்கண்ணையும் மறைத்துவிட்டது. பாண்டவர்களுக்கு நேர்ந்த அநீதிகளை அவன் உணர்ந்தும் மகனை எதிர்த்துச் சொல்லத் துணியவில்லை.

சூதாட்டத்தில் பாண்டவர்கள் தோற்றபோது, விதுரர் மீண்டும் மீண்டும் இது அநீதி என்று எடுத்துச் சொன்னார். திருதராஷ்டிரன் அவ்வப்போது மனம் நெகிழ்ந்தான்; சில நேரம் அவர்களுக்கு உரிமையைத் திருப்பிக் கொடுக்கவும் செய்தான். ஆனால் துரியோதனன் ஏதேனும் ஒன்றைச் சொல்லி வற்புறுத்தியதும், மீண்டும் தன் முடிவை மாற்றிக்கொண்டான். அவன் செவி கேட்டது; ஆனால் அவன் உள்ளம் செயல்படவில்லை.

போர் தொடங்கும் முன் வியாசர் திருதராஷ்டிரனிடம், 'நான் உனக்குப் பார்வை தருகிறேன், போரைக் காணலாம்' என்றார். திருதராஷ்டிரன் மறுத்துவிட்டான். 'என் வம்சத்தின் அழிவை என் கண்ணால் பார்க்க நான் விரும்பவில்லை; ஆனால் அதைப் பற்றிக் கேட்கிறேன்' என்றான். அப்போது வியாசர் தம் சீடர் சஞ்சயனுக்குத் தொலைவில் நடப்பதைக் காணும் ஞானப்பார்வையை அளித்தார்.

சஞ்சயன் போர்க்களத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் திருதராஷ்டிரனுக்கு உண்மையாக எடுத்துரைத்தான். சில நேரம் அவன் சொல்லும் செய்திகள் வேதனை தந்தாலும், எதையும் மறைக்கவில்லை. திருதராஷ்டிரன் தம் மகன்களின் வீழ்ச்சியைக் கேட்டுக் கதறினான். கண் இருந்த சஞ்சயன் கனிவோடும் உண்மையோடும் பார்த்தான்; கண் இல்லாத திருதராஷ்டிரன் கண்ணோட்டம் இழந்து பாசத்தில் மூழ்கினான்.

திருதராஷ்டிரனின் துயரத்தில் ஒரு கற்பாடம் இருக்கிறது. அவன் குருடன் என்பதற்காக அல்ல, அவன் பாசத்தைவிட அறத்தை மேலாக வைக்கத் தவறியதாலேயே அவன் வீழ்ந்தான். பாசம் தவறு அல்ல; ஆனால் அது நடுவுநிலையை மறைக்கும்போது அது கண்ணை மூடும் திரை ஆகிறது.

இக்கதை 'கண்ணோட்டம் இல்லவர் கண்ணிலர்' என்ற குறளுக்குப் பாரதம் தரும் உவமை. உடற்கண் இருப்பதா இல்லாததா என்பது அல்ல, உணர்வின் கண் திறந்திருப்பதே பார்வை.

பாரதம் கூறுகிறது: சஞ்சயன் பார்த்தவை அனைத்தையும் சொன்னான்; ஆனால் அதைக் கேட்டு எதைச் செய்வது என்பது திருதராஷ்டிரன் கையில் இருந்தது. காலம் கடந்த பின்னர் வந்த கண்ணீர் எவருக்கும் பயன்தரவில்லை.

இதனால் நமக்கும் ஒரு எச்சரிக்கை கிடைக்கிறது: நம் பாசம் நம் பார்வையை மறைக்காதபடி விழிப்போடு இருப்போம். பிள்ளைகளிடம், நண்பர்களிடம், சொந்த ஊரிடம் நாம் கொள்ளும் அன்பு நியாயத்தைப் பார்க்கும் நம் ஆற்றலைக் குறைக்கக்கூடாது.

Dhritarashtra and Sanjaya

From the Mahabharata: Dhritarashtra, king of Hastinapura, was blind from birth. Though without outer eyes, he was not lacking in intellect or in knowledge of dharma. But his attachment to his son Duryodhana veiled even his inner eye. He sensed the injustices done to the Pandavas but did not dare speak against his son.

When the Pandavas lost at the dice, Vidura said again and again that it was unjust. Dhritarashtra was moved from time to time, and even at times returned their rights to them. But whenever Duryodhana pressed him with some argument, he changed his decision again. His ear heard; his heart did not act.

Before the war began, Vyasa said to Dhritarashtra, 'I will give you sight, so that you may see the war.' Dhritarashtra refused. 'I do not wish to see the destruction of my lineage with my own eyes, but I shall hear of it,' he said. Then Vyasa gave his disciple Sanjaya the divine vision to see things happening at a distance.

Sanjaya described every scene of the battlefield truthfully to Dhritarashtra. Though some news he gave was painful, he hid nothing. Dhritarashtra cried out on hearing of the fall of his sons. Sanjaya, who had sight, looked with tenderness and truth; Dhritarashtra, who had none, lost his considerateness and was drowned in attachment.

The tale is the Mahabharata's comparison for 'kannottam illavar kannilar'. The question is not whether the bodily eye is present or absent, but whether the eye of feeling is open.