Kural 607 · இடிபுரிந்து எள்ளுஞ்சொல் கேட்பர் மடிபுரிந்து

பொங்கல் திடலில் வந்த பேச்சு

திருநெல்வேலிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் ஆண்டுதோறும் தைப் பொங்கலுக்குப் பிறகு இளைஞர்களுக்கான கபடிப் போட்டி நடக்கும். ஊர்த் திடலில் மக்கள் கூடி நின்று ரசிப்பர். அந்த ஆண்டு ஊரின் இளைஞர் கணேசன் போட்டிக்குப் பெயர் கொடுத்தும் பயிற்சிக்கு வராமல் வீட்டிலேயே தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். 'நான் திறமைசாலி; பயிற்சி வேண்டியதில்லை' என்பான்.

பயிற்சியாளர் முத்துராமன் பலமுறை அழைத்தார். கணேசன் 'நாளை வருகிறேன்' என்று தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே இருந்தான். போட்டி நாளில் அவன் ஆடத் தொடங்கியதும் மூச்சு வாங்கியது; கால்கள் தளர்ந்தன. எதிரணி வீரர்கள் அவனைப் பிடித்துவிட்டனர். அணி தோற்றது.

ஆட்டம் முடிந்ததும் திடலில் இருந்த மக்களின் பேச்சுகள் அவன் காதில் விழுந்தன. 'பெயர் மட்டும் பெரிசு; பயிற்சியில்லாத வீரன் வீணன்.' 'பொங்கலுக்குச் சாப்பிட்டுத் தூங்கியவன் இப்படித்தான் ஆடுவான்.' அவன் தந்தை கூட, 'உன்னை நம்பி அணியில் சேர்த்தவர்களை நீ ஏமாற்றிவிட்டாய்' என்று வெட்கத்தோடு சொன்னார். கணேசனின் முகம் சிவந்தது.

அன்றிரவு அவன் கோபத்தில் தனக்குள் வெந்தான். 'இவர்களுக்கு என்ன தெரியும்?' என்று நினைத்தான். ஆனால் இரவு நீண்டபோது அவன் மனம் அமைதி அடைந்தது. அவர்கள் சொன்னதில் உண்மை இல்லையா? அவன் பயிற்சிக்குப் போகாதது உண்மைதானே? மறுநாள் அதிகாலை அவன் முத்துராமனின் வீட்டு வாசலில் நின்றான். 'ஐயா, அடுத்த ஆண்டுக்கு இன்றே பயிற்சி தொடங்க வேண்டும்' என்றான்.

ஓராண்டு கடுமையாக உழைத்தான். அடுத்த பொங்கலுக்குப் பிறகு நடந்த போட்டியில் அவன் அணியின் தலைவனாக ஆடினான். அணி வென்றது. அதே திடலில் அதே மக்கள் அவனுக்குக் கைதட்டினர். 'அன்று இகழ்ந்த சொற்கள் தான் என்னை எழுப்பின' என்று அவன் பின்னர் சொன்னான்.

அந்தப் பகுதியில் இன்றும் பொங்கல் காலத்தில் இளைஞர்கள் காலை நான்கு மணிக்கே திடலில் கூடி ஓடிப் பயிற்சி செய்கின்றனர். கணேசனை முன்னுதாரணமாகக் காட்டி முத்துராமன் தம் மாணவர்களுக்குச் சொல்வார்: 'சோம்பலை இடித்துரைக்கும் சொல் கசக்கும்; ஆனால் அது மருந்து போன்றது.' அவ்வாறு கணேசனின் கதை ஊரின் பேச்சாகவே மாறியது. மூத்தவர்கள் அதைத் தம் பிள்ளைகளுக்கும் கூறினர்.

அன்று முதல் கணேசன் தன் நண்பர்களுக்கும் இதையே சொல்லிக் கொடுத்தான்; அதுவே அவனுக்கு ஊரில் மதிப்பைத் தந்தது.

இடிப்பு சொற்கள் வலிக்கும்; ஆனால் அவற்றைப் பாடமாக ஏற்பவன் உயர்கிறான்.

The Talk at the Pongal Ground

In a village near Tirunelveli, every year after Thai Pongal a kabaddi tournament for the youth was held. People gathered on the village ground to watch. That year the village youth Ganesan had put his name down for the competition but did not come to practice and slept at home. 'I am talented; I need no practice,' he would say.

The coach Muthuraman called him many times. Ganesan kept postponing: 'I will come tomorrow.' On match day, as soon as he began to play, he was out of breath and his legs weakened. The opposing players caught him. The team lost.

After the match the talk of the people on the ground reached his ears. 'Only the name is big; a player without practice is useless.' 'One who ate and slept through Pongal plays like this.' Even his father said in shame, 'You have let down those who trusted you and put you in the team.' Ganesan's face reddened.

That night he burned inside with anger. 'What do they know?' he thought. But as the night went on his mind quieted. Was there no truth in what they said? It was true that he had not gone to practice. Next morning at dawn he stood at Muthuraman's door. 'Sir, I want to begin practice today for next year,' he said.

He worked hard for a year. In the tournament after the next Pongal he played as team captain. The team won. On the same ground the same people applauded him. 'It was those scornful words that woke me,' he said later.

Rebuking words hurt, but the one who accepts them as a lesson rises.