Kural 728 · பல்லவை கற்றும் பயமிலரே நல்லவையுள்

சிங்கத்தை உயிர்ப்பித்த நான்கு அறிஞர்கள்

பஞ்சதந்திரத்தில் நான்கு அறிஞர்களின் கதை வருகிறது. ஒரு ஊரில் நான்கு நண்பர்கள் இருந்தனர். அவர்களில் மூவர் பல நூல்களைக் கற்ற பண்டிதர்கள்; நான்காமவர் அவ்வளவு நூலறிவு இல்லாதவர், ஆனால் உலக அறிவு உடையவர். நால்வரும் செல்வம் தேடிப் புறப்பட்டனர்.

காட்டு வழியில் ஒரு சிங்கத்தின் எலும்புகள் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டனர். மூன்று பண்டிதர்களும் தாங்கள் கற்ற வித்தையை அவையில் காட்ட விரும்பினர். ஒருவன் எலும்புகளைத் திரட்டினான்; இன்னொருவன் தசையையும் தோலையும் தந்தான்; மூன்றாமவன் உயிர் தர முனைந்தான். நான்காமவன், 'இது சிங்கம்; உயிர் பெற்றால் நம்மையே கொன்றுவிடும்' என்று தடுத்தான்.

மூவரும் அவனை ஏளனம் செய்தனர். 'நாங்கள் கற்ற கல்வியை மெய்ப்பிக்க வேண்டும்' என்றனர். நான்காமவன் ஒரு மரத்தில் ஏறிக்கொண்டான். மூன்றாமவன் உயிரூட்டியவுடன் சிங்கம் எழுந்து மூவரையும் கொன்றது. அறிவுடன் உலக அறிவும் கொண்டவன் மரத்திலிருந்து இறங்கி உயிர் பிழைத்தான்.

இந்தக் கதையில் பல நூல் கற்ற பண்டிதர்கள் தம் கல்வியை எவ்விடத்தில் எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற அறிவு இல்லாததால் அழிந்தனர். வள்ளுவர் குறளில் சொல்வது பேசும் திறன் பற்றியது; இக்கதை பயன்படுத்தும் திறன் பற்றியது. ஆனால் இரண்டும் ஒரே உண்மையைச் சுட்டுகின்றன: பல நூல் கற்றும் தக்க இடத்தில் தக்க வகையில் பயன்படுத்தத் தெரியாதவர் பயனற்றவரே. நால்வருள் உயிர் பிழைத்தவன் கல்வியோடு பொருத்தம் அறியும் அறிவையும் பெற்றிருந்தான்.

இக்கதையைப் பஞ்சதந்திரம் விஷ்ணு சர்மாவின் வழியில் இளவரசர்களுக்கு நூல்களின் நடைமுறைப் பயனை உணர்த்தவே சொல்கிறது. நூலறிவு, உலக அறிவு இரண்டும் சேர்ந்தால்தான் கல்வி முழுமையாகிறது என்பதே அதன் குறிக்கோள். கதை அரசகுமாரர்களுக்கு நீதியைப் புகட்டவே சொல்லப்பட்டது என்பதை நினைத்தால் அதன் மதிப்புப் புரியும்.

இந்தக் கதை நம் மரபில் மிகவும் அறியப்பட்டது. குழந்தைகளுக்கும் இளையோருக்கும் அறிவு எப்போது பயன்தரும், எப்போது ஆபத்தாகும் என்று அது எளிமையாகச் சொல்கிறது. கதையில் நான்காமவன் ஏளனத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் தன் அறிவுக்கு ஏற்ப மரத்தில் ஏறியது போல, ஒவ்வொருவரும் தம் இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்து செயல்பட வேண்டும். அறிவும் அவையறிதலும் சேரும்போதுதான் கல்வி பயன் தருகிறது என்பதை அது உணர்த்துகிறது. இந்தக் கதையைத் தெரிந்தவர் அவையில் தம் அறிவை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று சிந்திப்பார்.

The Four Scholars and the Lion

The Panchatantra has the story of four scholars. In one town were four friends. Three of them were pundits learned in many texts; the fourth had less book learning but had worldly sense. The four set out to seek fortune.

On the forest path they saw the scattered bones of a lion. The three pundits wished to show their learned art. One gathered the bones; another provided flesh and skin; the third prepared to give it life. The fourth warned, 'This is a lion; once alive, it will kill us.'

The three mocked him. 'We must prove the learning we have gained,' they said. The fourth climbed a tree. As soon as the third gave life, the lion rose and killed all three. The one who had worldly wisdom along with knowledge came down from the tree and survived.

In this story the pundits who had learned many texts perished because they lacked the sense of where and how to use their learning. Valluvar's couplet speaks of the ability to speak, while the tale speaks of the ability to apply. Yet both point to one truth: those who have studied many works but cannot use them in the right place and manner are of little benefit. The survivor among the four had, along with learning, the wisdom of fitness. The tale teaches this simply to children and the young.