Kural 722 · கற்றாருள் கற்றார் எனப்படுவர் கற்றார்முன்

ஆதிசங்கரர் மண்டனமிசிரர் வாதம்

ஆதிசங்கரரின் வரலாறாகப் பாரம்பரியம் கூறும் சங்கர விஜயங்களில் மண்டனமிசிரருடன் நடந்த வாதம் புகழ் பெற்றது. மண்டனமிசிரர் மாகிஷ்மதி நகரில் வாழ்ந்த பெரும் மீமாம்சக அறிஞர்; வேதச் சடங்குகளே வாழ்வின் வழி என்ற கொள்கையை உடையவர். சங்கரர் அத்வைதத்தை நிறுவ நாடு முழுவதும் சென்றபோது அவரைச் சந்திக்க வந்தார் என்று மரபு சொல்கிறது.

வாதத்துக்கு நடுவராக இருந்தவர் மண்டனரின் மனைவி உபய பாரதி. அவர் கல்வியிலும் ஞானத்திலும் சிறந்தவர் என்று புகழப்படுகிறார். இருவர் கழுத்திலும் மலர் மாலைகள் இடப்பட்டன. யாருடைய மாலை முதலில் வாடுகிறதோ அவரே தோற்றவர் என்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. தோற்பவர் வெற்றி பெற்றவரின் வழியை ஏற்க வேண்டும்.

நாள் நாளாக வாதம் தொடர்ந்தது. வேதம், மீமாம்சை, உபநிடதம் அனைத்தும் எடுத்துரைக்கப்பட்டன. சங்கரர் மண்டனரின் வலிய வாதங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டு, அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் விடை சொன்னார். அவர் கற்றவர் முன் கற்றதை நிலைக்கச் சொன்ன விதம் அறிஞர் அவையைக் கவர்ந்தது. முடிவில் மண்டனரின் மாலை வாடியது என்று கூறுவர்.

உபய பாரதி கணவரின் தோல்வியை நேர்மையுடன் ஏற்றார். பின்னர் தாமும் சங்கரரிடம் கேள்விகள் கேட்கலாம் என்று கூறி வாதத்தைத் தொடர்ந்தார் என்றும், மண்டனர் சங்கரரின் சீடராகி சுரேசுவராச்சாரியர் என்ற பெயர் பெற்றார் என்றும் சில மரபுகள் கூறும். மண்டனரும் சுரேசுவரரும் ஒருவரா என்பதில் பாரம்பரியத்தினரிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு; மீமாம்சகரும் அத்வைதிகளும் தங்கள் கோணங்களில் இந்தக் கதையைச் சொல்கின்றனர்.

கல்வி பெற்ற அவையில், கற்றோர் எதிரே சங்கரர் தம் கருத்தை உறுதியுடன் நிறுவியதே இந்தக் கதையின் குறள் தொடர்பு. கற்றாருள் கற்றாராக அவர் விளங்கியது, கற்றதைச் செலச் சொல்லும் ஆற்றலால்தான். அந்த ஆற்றலில் நடுநிலையுடன் வெற்றி தோல்வியை ஏற்ற உபய பாரதியின் பண்பும் பெருமைக்குரியது.

சங்கரரின் வாதம் பற்றிய இந்தக் கதை பல வடிவங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அவற்றில் வெவ்வேறு விவரங்கள் வேறுபடலாம். அனைத்திலும் பொதுவாக இருப்பது, கற்றோர் நிறைந்த அவையில் எடுத்த கருத்தை அச்சமின்றி எடுத்துரைத்தல் என்பதே. மண்டனரும் உபய பாரதியும் நடந்துகொண்ட மதிப்பு மிக்க முறை, இருபக்கத்தையும் கேட்கும் நம் வாதப் பாரம்பரியத்தின் அழகை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இதனால் அவையில் கருத்தைத் தெளிவாக வைப்பதே கற்றலின் முதிர்ச்சி என்பது புலனாகிறது.

Adi Shankara and Mandana Mishra

Among the Shankara Vijaya accounts that tradition gives of Adi Shankara's life, the debate with Mandana Mishra is renowned. Mandana Mishra was a great Mimamsaka scholar at Mahishmati who held that the Vedic rites are the way of life. Tradition says he met Shankara when the latter travelled across the land to establish Advaita.

The judge of the debate was Mandana's wife, Ubhaya Bharati, praised for her learning and wisdom. Garlands of flowers were placed on both debaters. It was agreed that the one whose garland wilted first would be the loser, who must accept the way of the winner.

The debate continued day after day. Veda, Mimamsa and Upanishad were all cited. Shankara listened to each of Mandana's strong arguments in turn and answered calmly and clearly. The way he stated his learning before the learned so that it took hold impressed the scholarly assembly. In the end, the account says, Mandana's garland wilted.

Ubhaya Bharati accepted her husband's defeat with honesty. Some traditions say she then proposed to put her own questions to Shankara and continued the debate, and that Mandana became Shankara's disciple under the name Sureshvaracharya. Traditions differ on whether Mandana and Sureshvara were one person; Mimamsakas and Advaitins tell the story from their own viewpoints.

The link with the couplet is that in a hall of the learned, before the learned, Shankara established his view firmly. He shone as a scholar among scholars through the power to state his learning so that it took effect. The grace with which Ubhaya Bharati, as umpire, accepted the result is also worthy of honour.