பொருள்
தில்லையாகிய பழம்பதியில் ஆடிய திருவடியை உடைய இறைவன், பல உயிர்களிலும் கலந்து நின்று, எண்ணற்ற பல குணங்களோடு அழகுற விளங்கி, மண்ணையும் விண்ணையும் தேவர் உலகையும் பொருந்திய கல்விகளையும் தோற்றுவித்தும் அழித்தும், என் அறியாமை இருளை முழுதும் ஓட்டியும், அடியார் உள்ளத்தில் அன்பு பெருகும்படி அங்கே குடிகொண்ட கொள்கையும் சிறப்பும் இவை:
நிலைபெற்ற பெரிய மகேந்திர மலையில் தான் சொன்ன ஆகமங்களைத் தோற்றுவித்து அருளியும்; கல்லாடத்தில் இனிது கலந்து அருளி நல்லாளாகிய உமையோடு அன்புற்றும்; பஞ்சப்பள்ளியில் பால் போன்ற மொழியுடைய அம்மையோடு குறைவில்லாத இன்னருளை விளைவித்தும்; வேடன் கோலத்தோடு முள்முருக்கம்பூ போன்ற சிவந்த வாயுடைய அம்மையின் அருகில் இருந்தும்; வலைஞனாகி மீனைப் பிடித்தும்; பெரிய வேட்டையால் ஆகிய ஆகமங்களைப் பெற்றும்; மற்ற ஆகமங்களை மகேந்திர மலையில் இருந்து தம் ஐந்து முகங்களால் அருளியும்; நந்தம்பாடியில் நான்மறை அந்தணனாய், முடிவில்லாத ஆசிரியனாய் அமர்ந்து அருளியும்;
வேறு வேறு உருவும் வேறு வேறு இயல்பும் கொண்டு, நூறு நூறாயிரம் தன்மையுடையவனாகிக் காளையை உடைய ஈசன் இவ்வுலகம் உய்ய, தன் கூறாகிய மங்கையோடு வந்து அருளி; குதிரைகளைக் கொண்டு மேற்கு நாட்டின் மீது வணிகக் கூட்டத்தின் தலைவனாகத் தானே எழுந்தருளியும்; வேலம்புத்தூரில் வேலாயுதத்தை அருளி அழகிய கோலத்தைக் காட்டியும்; சாந்தம்புத்தூரில் வில்லேந்திய வேடனுக்குக் கண்ணாடியில் அருள் செய்தும்; மொக்கணியில் அருளிய முழு நெருப்பு மேனியைப் பொன்னாகக் காட்டியும்; திருமாலும் பிரமனும் அளவறிய முடியாதவன் நரியைக் குதிரையாக்கிய நன்மையும்;
ஆட்கொண்டு அருள, அழகிய திருவடியையுடையவன் பாண்டியனுக்குக் குதிரை விற்று, அதற்குரிய பொன்னைப் பெறாமல், என்னை ஆண்ட எம் தலைவன் அருள் வழியில் நிற்க, சுடர் விடும் சோதியைத் தோற்றுவித்ததும்; அந்தணனாகி ஆட்கொண்டு இந்திரஜாலம் காட்டியதும்; பெரிய மதுரை மாநகரில் குதிரைச் சேவகன் ஆனதும்; அங்கேயே அடியவளுக்காக மண் சுமந்ததும்; உத்தரகோசமங்கையில் இருந்து அறிவு மிக்க கோலத்தைக் காட்டியதும்; பூவணத்தில் இருந்து தூய பொன் மேனியைக் காட்டியதும்; வாதவூரில் வந்து திருவடிச் சிலம்பொலியைக் கேட்பித்ததும்; அழகிய பெருந்துறைச் செல்வனாகிக் கருவாய் நின்ற சோதியில் ஒளிந்ததும்; பூவலத்தில் பாவங்களை அழித்ததும்; தண்ணீர்ப் பந்தல் வைத்து நல்ல நீர் வழங்கும் சேவகன் ஆனதும்; விருந்தினனாகி வெண்காட்டில் குருந்த மரத்தின் கீழ் இருந்ததும்; பட்டமங்கையில் எட்டுச் சித்திகளை அருளியதும்; வேடுவனாகி விரும்பிய உருவம் கொண்டு காட்டில் ஒளிந்ததும்; உண்மையைக் காட்டி வேண்டிய உருவில் தக்கான் ஒருவனாக வந்ததும்; ஓரியூரில் விரும்பி வந்து சிறு பாலகன் ஆனதும்; பாண்டூரில் தங்கியதும்; தேவூரின் தென்புறத்துத் தீவில் அரசக் கோலம் கொண்டதும்; தேன் நிறைந்த சோலைகள் உடைய திருவாரூரில் ஞானம் தந்ததும்; இடைமருதில் தங்கித் திருவடியை வைத்ததும்; ஏகம்பத்தில் பெண்ணொரு பாகனானதும்; திருவாஞ்சியத்தில் மணமுடைய கூந்தலாளோடு மகிழ்ந்ததும்; சேவகனாகி வலிய வில்லேந்திப் பல கோலங்கள் காட்டியதும்; கடம்பூரில் இடம் கொண்டதும்; ஈங்கோய்மலையில் அழகு காட்டியதும்; ஐயாற்றில் சைவனானதும்; துருத்தியில் விருப்போடு இருந்ததும்; திருப்பனையூரில் விருப்பனானதும்; கழுமலத்தில் காட்சி கொடுத்ததும்; கழுக்குன்றில் தவறாது இருந்ததும்; புறம்பயத்தில் பல அறங்களை அருளியதும்; குற்றாலத்தில் அடையாளமாய் இருந்ததும்.
முடிவில்லாத பெருமையுடைய நெருப்பு உருவை மறைத்து, அழகிய கோலத்தில் ஒப்பற்ற முதல் உருவைக் கொண்டு, இந்திரஜாலம் போல வந்து அருளி, எல்லாருடைய இயல்பையும் தன்வயப்படுத்தித் தானே எல்லாமாகிய கருணையாளன் எம் இறைவன்; சந்திரதீபத்தில் சாத்திரனாகி, வானிலிருந்து இறங்கி வந்து அழகிய பாலைநிலத்தில் அழகோடு நெருங்கி இருந்தும்; மந்திரப் பெருமலையாகிய மகேந்திர மலையை உடையவன், முடிவில்லாத பெருமையும் அருளும் உடைய அண்ணல், எம்மை ஆண்ட விதத்தைச் சொன்னால்:
ஆற்றல் மிக்க அழகிய திருவுருவில் திருநீற்றுக் கோட்டை நிமிர்த்துக் காட்டியும்; குறைகளை ஒருசேர அறுக்கும் ஆனந்தத்தையே வழியாக அருளியும்; உமையைக் கூறாக உடைய பெருங்கருணையன் நாதப் பெரும்பறை முழங்கவும்; அழுக்கு அடையாமல் ஆண்டு அருள்பவன் கழுக்கடையைக் கையில் கொண்டும்; மூலமாகிய மும்மலங்களை அறுக்கும் தூய மேனியையுடைய ஒளிவிடும் சோதி, அன்பனாகிக் கழுநீர் மாலையை அழகுபெற அணிந்தும்; திருமாலும் பிரமனும் அளவறியாதவன் குதிரையின் மேல் வந்த விதமும்; மீண்டு வாராத வழியை அருள்பவனுக்குப் பாண்டி நாடே பழம்பதியாகவும்; பக்தி செய்யும் அடியாரை மேலான நிலையில் சேர்ப்பவனுக்கு உத்தரகோசமங்கையே ஊராகவும்; முதல் தெய்வங்களுக்கும் அருள் செய்த தேவதேவன் என்பதே திருப்பெயராகவும்; இருளை ஓட்டிய இன்ப ஊர்தியையுடையவனுக்கு அருளிய பெருமையுடைய அருள்மலை என்பது பெயராகவும் நின்றவன்;
எந்தப் பெருந்தன்மையையும் எல்லாருடைய திறத்தையும் அவ்வகையில் ஆண்டு அருளி, நாயினேனாகிய என்னை, 'நலம் நிறைந்த தில்லையுள் அழகிய பொதுவில் வருக' என்று சொல்லி, என்னை இங்கே விட்டு நீங்கி அருளினான். அன்று அவனோடு சென்ற அருள்பெற்ற அடியார்கள் ஒன்றாக அவனுடன் கலந்தனர். அவ்வாறு அடைய முடியாதவர்கள் நெருப்பில் பாய்ந்தனர்; பித்துப்பிடித்து மயங்கினர்; நிலத்தில் புரண்டு விழுந்து அலறினர்; கால் விசைத்து ஓடிக் கடலில் புகப் பாய்ந்தனர்; 'நாதா நாதா' என்று அழுது அரற்றினர்; அவனது பாதம் அடைந்தவர் பாதம் அடைந்தனர். 'பதஞ்சலிக்கு அருளிய பரம நாடகனே' என்று இதயம் தளர நின்று ஏங்கினவர்கள் ஏங்கவும், அழகிய இமயத்தின் இயல்புடைய பொன்னால் பொலியும் புலியூர்ப் பொதுவில் நடனம் புரியும், கனிபோன்ற சிவந்த வாயுடைய உமையோடு காளிக்கும் அருளிய திருமுகத்தில் அழகிய புன்னகையுடைய இறைவன், கூடிய அடியாரோடு அழகிய புலியூருள் புகுந்து இனிது அருளினான்; ஒலிக்கும் கயிலையின் உயர்ந்த தலைவன் அவனே.
Meaning
The Lord whose holy feet danced in the ancient town of Thillai mingled with all the many lives, shone in beauty with countless qualities, brought forth and dissolved the earth, the sky, the world of the gods and all the learning bound up with them, drove away my darkness completely, and made his home in the hearts of his devotees so that their love overflowed. These are his ways and his glories:
On the great and lasting Mount Mahendra he revealed the Agamas he had spoken. At Kalladam he dwelt in sweetness and grew close to the gracious Goddess. At Panchappalli he brought forth unending grace with her whose speech is like milk. In a hunter's guise he stayed beside her whose lips are red as the kinjuka flower. He became a fisherman and caught the great fish. He received the Agamas that had come through a great hunt. From Mahendra he gave the other Agamas through his five faces. At Nandampadi he sat as a Brahmin of the four Vedas, a teacher without end.
Taking form after form and nature after nature, a hundred hundred thousand kinds, the Lord who rides the bull came with the Goddess who is his half, so that this world might be saved. He led horses as the head of a merchant caravan into the western land. At Velamputhur he gave the spear and showed his glorious form. At Santhamputhur he gave grace to a bow-bearing hunter through a mirror. At Mokkani he showed his body of pure fire as gold. He whom Vishnu and Brahma could not measure did the kindness of turning jackals into horses.
He of the beautiful feet, to claim me, sold horses to the Pandya and did not even take the gold due for them, so that I might stand in the way of grace of my Lord who rules me, and he showed a blazing light. He came as a Brahmin, claimed me and showed a wonder like magic. In great Madurai he became a horseman's servant, and there for his devotee he carried earth. At Uthirakosamangai he showed the guise of wisdom. At Poovanam he showed a body of pure gold. At Vadhavur he let me hear the ringing anklets of his feet. As the treasure of glorious Perunthurai he hid in the light that was the very womb of things. At Poovalam he destroyed sin. He set up a water pavilion in triumph and became a servant giving good water. As a guest at Venkadu he sat beneath the kurundha tree. At Pattamangai he granted the eight great siddhis. As a hunter in the form he wished he hid in the forest. Showing the truth, he took the form he wished and came as a worthy man. At Oriyur he came gladly as a little boy. He stayed at Pandur. On the shining island south of Thevur he took the form of a king. At Thiruvarur of honey-filled groves he gave wisdom. At Idaimaruthu he stayed and set down his feet. At Ekambam he became one whose half is woman. At Thiruvanjiyam he rejoiced with the Goddess of fragrant tresses. As a warrior with a mighty bow he showed many guises. He made his place at Kadambur. On Eengoy hill he showed his beauty. At Aiyaru he became a Saiva. At Thurutthi he stayed with longing. At Thiruppanaiyur he became the beloved. At Kazhumalam he gave his vision. At Kazhukkunram he stayed without fail. At Purambayam he taught many dharmas. At Kutralam he stood as a sign.
Hiding his form of fire whose greatness has no end, taking in a beautiful guise the one first form, coming like magic, bringing everyone's nature under his sway and himself becoming all, is our compassionate Lord. At Chandradeepam he became the teacher of the scriptures, came down from the sky and stayed close in beauty in a lovely desert land. And if I tell how he, the lord of the great mountain of mantras, Mahendra, the noble one of endless greatness and grace, ruled us:
In his mighty and beautiful form he raised the mark of holy ash and showed it. He gave bliss itself as the way that cuts off every flaw at once. The compassionate one who shares his body with the Goddess let the great drum of sacred sound resound. He who rules and gives grace so that no stain clings took up the lowly ones in his hand. The pure-bodied, blazing light that cuts the three root bonds became a lover and wore a garland of red water lilies on his bull for beauty. He whom Vishnu and Brahma could not measure rode upon a horse. For him who grants the road of no return, the Pandya land is his ancient home. For him who brings devotees to the highest state, Uthirakosamangai is his town. 'God of gods, who gave grace even to the first deities' is his holy name, and 'mountain of grace who gave greatness' is his name, he whose blissful mount drove away darkness.
Having ruled every kind of greatness and every kind of person in this way, he said to me, a dog of a man, 'Come to the beautiful hall in Thillai, rich in all good', and left me here. That day the graced devotees who went with him merged into him, one with one. Those who could not reach him leapt into fire, went mad with longing, rolled on the ground and wailed, ran with racing feet and plunged into the sea, wept and cried 'Lord, Lord!', and those who reached his feet reached his feet. While those stood and yearned whose hearts failed, crying 'Supreme dancer who gave grace to Patanjali!', the Lord, with a lovely little smile on the holy face that gave grace to Kali along with Uma of fruit-red lips, who dances in the hall at Puliyur shining with gold as fine as the Himalaya, entered beautiful Puliyur with his gathered devotees and gave grace there. He is the high lord of resounding Kailasa.
