திருவாசகம் 178 · வான்வந்த தேவர்களும் மாலயனோ டிந்திரனும்

Verse 178 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiru Ammanai · Verse 4 of 20

வான்வந்த தேவர்களும் மாலயனோ டிந்திரனும்கான்நின்று வற்றியும் புற்றெழுந்துங் காண்பரியதான்வந்து நாயேனைத் தாய்போல் தலையளித்திட்டுஊன்வந்துரோமங்கள் உள்ளே உயிர்ப்பெய்துதேன்வந் தமுதின் தெளிவின் ஒளிவந்தவான்வந்த வார்கழலே பாடுதுங்காண் அம்மானாய்.

Vaanvantha thaevarkalum maalayanoa tinthiranum / Kaanninru varriyum purrezhunthung kaanpariya / Thaanvanthu naayaenaith thaaypoal thalaiyaliththittu / Oonvanthuroamangkal ullae uyirppeythu / Thaenvan thamuthin thelivin olivantha / Vaanvantha vaarkazhalae paatuthungkaan ammaanaay.

பொருள்

வானுலகத் தேவர்களும், திருமாலும் பிரமனும் இந்திரனும், காட்டில் தவம் செய்து உடல் வற்றியும், புற்று மூடும்படி அசையாமல் இருந்தும் காண முடியாதவன். அவன் தானே வந்து நாயேனுக்குத் தாய் போலச் சிறப்புத் தந்து, உடல் முழுதும் மயிர் சிலிர்க்க, உள்ளே உயிர் பொங்கும்படி செய்தான். தேன் போலவும், அமுதத்தின் தெளிவு போலவும், ஒளியாகவும் வந்த, வானத்தில் விளங்கும் அவன் நீண்ட கழலையே பாடுவோம், அம்மானாய்!

Meaning

The gods who came from heaven, with Vishnu, Brahma and Indra, did penance in the forest until their bodies withered, sat so still that anthills rose over them, and still could not see him. Yet he came himself and, like a mother, raised me, a dog, to honour; he made the hair rise all over my body and filled me with life within. Let us sing of his long anklet-bound feet that shine in the sky, which came as honey, as the clear essence of nectar, as light, O ammanai!

சொற்பொருள் Word by word

கான் நின்று: காட்டில் தவம் செய்து
வற்றியும்: உடல் வற்றியும்
புற்று எழுந்தும்: மேலே புற்று எழும்படி அசையாமல் இருந்தும்
தலையளித்து: சிறப்புத் தந்து
ஊன் வந்து உரோமங்கள்: உடலில் மயிர் சிலிர்த்து
உயிர்ப்பு எய்து: உயிர் பொங்க
அமுதின் தெளிவு: அமுதத்தின் தெளிவு
வான் வந்த: வானில் விளங்கும்
அம்மானாய்: அம்மானை விளையாட்டின் விளி

விளக்கம்

'புற்றெழுந்தும்' என்பது வால்மீகி போன்ற முனிவர்களின் தவத்தை நினைவூட்டுகிறது: அசையாமல் தவம் செய்ததால் அவர்கள் மேல் எறும்புப் புற்று வளர்ந்தது. அத்தகைய கடுந்தவத்துக்கும் அகப்படாதவன், அடிகளுக்குத் 'தாய்போல்' தானே வந்தான்.

'ஊன் வந்து உரோமங்கள் உள்ளே உயிர்ப்பெய்து' என்பது பக்தியின் உடல் அனுபவம். இறைவன் அருள் உடலையும் தொட்டு மாற்றுகிறது; மயிர் சிலிர்ப்பும் உயிர்ப் பொங்கலும் அதன் அடையாளங்கள்.

Explanation

'Anthills rose over them' recalls sages like Valmiki, who sat so still in penance that anthills grew over them. The Lord who would not be caught even by such austerity came 'like a mother' to the poet of his own accord.

'He made the hair rise all over my body and filled me with life' is devotion felt in the body. Grace touches and changes even the flesh; thrilling skin and welling life are its signs.

திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்), மண் சுமந்த படலம்; திருவாதவூரர் புராணம்

பிட்டுக்கு மண் சுமந்த பெருமான்

குதிரைகளாக வந்த நரிகள் இரவில் மீண்டும் நரிகளாகி ஊளையிட்டு ஓடின. சினந்த பாண்டியன் மணிவாசகரை வைகை ஆற்றின் சுடுமணலில் நிறுத்தித் துன்புறுத்தினான். அப்போது இறைவன் வைகையில் பெருவெள்ளம் வரச் செய்தான். மதுரை மூழ்கிவிடும் என்று அஞ்சிய அரசன், ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒருவர் வந்து கரையை அடைக்கும் பங்கில் மண் சுமக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டான்.

மதுரையில் வந்தி என்ற வயதான பெண் பிட்டு விற்று வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு யாரும் இல்லை. தன் பங்கை அடைக்க ஆளில்லாமல் 'சொக்கநாதா!' என்று அழுதாள். அப்போது ஒரு கூலியாள் வந்து, 'பாட்டி, உன் பங்கை நான் அடைக்கிறேன்; கூலியாக உதிர்ந்த பிட்டைத் தா' என்றான். அவள் மகிழ்ந்து பிட்டைக் கொடுத்தாள். அவன் பிட்டை உண்டு, பாடி ஆடி, கூடையைக் கவிழ்த்துப் போட்டு உறங்கினான்; அவள் பங்கு மட்டும் அடைபடாமல் இருந்தது.

பார்வையிட வந்த அரசன் கோபத்தில் அவன் முதுகில் பிரம்பால் அடித்தான். அந்த அடி அரசன் முதுகிலும், அமைச்சர்கள் முதுகிலும், உலகின் எல்லா உயிர்களின் முதுகிலும் விழுந்தது. கூலியாள் ஒரு கூடை மண்ணைப் போட்டதும் உடைப்பு அடைபட்டது; அவன் மறைந்தான். அப்போதுதான் அரசன் வந்தவன் சொக்கநாதனே என்று உணர்ந்து, மணிவாசகரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான். வந்திக்கு இறைவன் வீடுபேறு அருளினான். 'மண்சுமந்து கூலிகொண்டு அக்கோவால் மொத்துண்டு' என்று இந்தப் பதிகத்தில் மணிவாசகர் பாடுவது இந்த வரலாற்றையே: எல்லா உலகையும் தாங்குபவன் ஓர் ஏழைப் பெண்ணுக்காகக் கூலியாளாக வந்தான்.

Thiruvilaiyadal Puranam (Paranjothi Munivar), the chapter on carrying earth; Thiruvathavurar Puranam

The Lord Who Carried Earth for Puttu

The jackals that had come as horses turned back into jackals in the night, howled and ran away. The furious Pandya king made Manikkavasagar stand on the burning sand of the Vaigai riverbed. Then the Lord sent a great flood down the Vaigai. Afraid that Madurai would be drowned, the king ordered every household to send one person to carry earth and close its share of the breach in the bank.

In Madurai lived an old woman named Vanthi who made her living selling puttu, steamed rice flour. She had no one. With no one to fill her share, she cried out, 'Chokkanatha!' A labourer appeared and said, 'Grandmother, I will fill your share. Pay me with the bits of puttu that crumble off.' Delighted, she gave him the puttu. He ate it, sang and danced, tipped his basket over and lay down to sleep, and her share alone stayed open.

The king, inspecting the bank, struck the idler across the back with his cane. The blow fell on the king's own back, on his ministers' backs, and on the back of every living being in the world. The labourer tipped one basket of earth into the gap, the breach closed, and he vanished. Only then did the king understand that the labourer was Chokkanatha himself, and he begged Manikkavasagar's pardon. The Lord gave Vanthi release. When Manikkavasagar sings in this hymn of the Lord 'taking wages for carrying earth', this is the story: the one who bears all the worlds came as a hired hand for a poor old woman.

சிந்தனைக்கு

எந்த அனுபவம் உங்கள் உடலையே சிலிர்க்க வைத்தது?

To reflect on

What experience has made your whole body thrill?