பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), திருநாளைப்போவார் நாயனார் புராணம்தில்லையைக் காண ஏங்கிய நந்தனார்
ஆதனூரில் வயல் வேலை செய்து வாழ்ந்த நந்தனார் சிவபெருமானிடம் பெரும் அன்பு கொண்டவர். கோயில்களுக்குத் தோலும் வாரும் தந்து, வெளியே நின்று பாடி ஆடி வழிபட்டார். அவருடைய உள்ளத்தில் ஒரே ஏக்கம்: தில்லைக்குச் சென்று அம்பலத்தில் ஆடும் இறைவனைக் காண வேண்டும்.
ஆனால் அவர் வேலை செய்த நிலத்தின் உரிமையாளர் அனுமதி தரவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் 'நாளை போவேன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். அதனால் அவருக்குத் 'திருநாளைப்போவார்' என்ற பெயர் வந்தது. அவரைக் கேலி செய்தவர்கள் பலர். ஆனால் அவருடைய ஏக்கம் குறையவில்லை. இறுதியில் உரிமையாளரே அவருடைய அன்பைக் கண்டு வியந்து அனுமதி தந்தார். திருப்புன்கூரில் அவர் இறைவனைக் காண முடியாமல் நந்தி மறைத்தபோது, இறைவனே 'சற்றே விலகு' என்று நந்தியை விலக்கினான் என்று மரபு சொல்கிறது.
தில்லையை அடைந்ததும் அவர் இறைவனின் கட்டளைப்படி தீயில் மூழ்கி, தூய முனிவர் வடிவில் எழுந்து, அந்தணர்கள் உடன்வர அம்பலத்துக்குள் சென்று இறைவனோடு கலந்தார். கோயில் மூத்த திருப்பதிகத்தில் மணிவாசகர் 'பிற்பட்டு ஒழிந்தேன்', 'உன் திருவோலக்கம் சேவிக்க இரங்காயே' என்று பாடும் அதே ஏக்கம் நந்தனாரின் வாழ்க்கை முழுவதும் இருந்தது. அந்த ஏக்கத்துக்கு இறைவன் பதில் சொல்லாமல் இருப்பதில்லை.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Thirunalaippovar NayanarNandanar, Who Longed to See Thillai
Nandanar of Adhanur, a farm labourer, loved Siva deeply. He gave leather and straps for temple drums and worshipped from outside the temples, singing and dancing. His heart had one longing: to go to Thillai and see the Lord dancing in the Hall.
But the landlord he worked for would not let him go. Every day he said 'I will go tomorrow', and so he came to be called Thirunalaippovar, 'the one who will go tomorrow'. Many mocked him, but his longing never faded. In the end the landlord himself was moved by his love and let him go. Tradition tells that at Thiruppunkur, when the Nandi blocked his view of the Lord, the Lord himself told Nandi to move aside.
When he reached Thillai, at the Lord's command he entered a sacred fire and rose in the pure form of a sage, and with the brahmins walking beside him he entered the Hall and merged with the Lord. The same longing Manikkavasagar sings in Koyil Mootha Thiruppathigam, 'I have fallen behind', 'have pity so that I may see your court', filled Nandanar's whole life. The Lord never leaves such longing unanswered.
