திருவாசகம் 384 · இரங்கும் நமக்கம் பலக்கூத்தன் என்றென் றேமாந்திருப்பேனை

Verse 384 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Koyil Mootha Thiruppathigam · Verse 7 of 10

இரங்கும் நமக்கம் பலக்கூத்தன் என்றென் றேமாந்திருப்பேனைஅருங்கற் பனைகற் பித்தாண்டாய் ஆள்வா ரிலிமா டாவேனோநெருங்கும் அடியார் களும்நீயும் நின்று நிலாவி விளையாடும்மருங்கே சார்ந்து வரஎங்கள் வாழ்வே வாவென்றருளுவாயே.

Irangkum namakkam palakkooththan enren raemaanthiruppaenai / Arungkar panaikar piththaantaay aalvaa rilimaa taavaenoa / Nerungkum atiyaar kalumneeyum ninru nilaavi vilaiyaatum / Marungkae saarnthu varaengkal vaazhvae vaavenraruluvaayae.

பொருள்

'அம்பலத்தில் ஆடும் கூத்தன் நமக்கு இரங்குவான்' என்று மீண்டும் மீண்டும் எண்ணி ஏமாந்து இருந்த என்னை, அரிய நெறிகளைக் கற்பித்து ஆண்டாய். இப்போது ஆள்பவர் இல்லாத மாடு போல அலைவேனோ? நெருங்கி வரும் அடியார்களும் நீயும் நின்று ஒளிவீசி விளையாடும் இடத்தின் அருகே நானும் சேர்ந்து வர, 'எங்கள் வாழ்வே, வா' என்று அருள்வாயாக.

Meaning

I kept thinking, again and again, 'the Dancer of the Hall will take pity on us', and I was left waiting in vain. Yet you taught me the rare path and ruled me. Shall I now wander like an ox with no master? Graciously say 'come, life of ours', so that I may come near the place where you and your close devotees stand shining and at play.

சொற்பொருள் Word by word

இரங்கும்: இரங்குவான்
ஏமாந்து: ஏமாற்றம் அடைந்து
அருங்கற்பனை: அரிய நெறி
கற்பித்து: கற்றுக்கொடுத்து
ஆள்வார் இலி மாடு: உரிமையாளர் இல்லாத மாடு
நெருங்கும்: நெருங்கி வரும்
நிலாவி: ஒளிவீசி
மருங்கே: அருகே
சார்ந்து: சேர்ந்து
வாழ்வே: என் வாழ்வானவனே
பொன்னம்பலம்: தில்லையில் இறைவன் ஆடும் பொன் மன்றம்

விளக்கம்

'ஆள்வார் இலி மாடு' என்ற உவமை கிராமத்து வாழ்க்கையிலிருந்து வருகிறது. உரிமையாளர் இல்லாத மாடு எங்கும் அலைந்து, யார் வயலிலும் புகுந்து அடி வாங்கும். பசு (உயிர்) பதியால் (இறைவனால்) ஆளப்படாவிட்டால் பாசத்தின் வயல்களில் அலைந்து துன்புறும் என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் பதி-பசு-பாசக் கொள்கை இதில் மறைந்திருக்கிறது.

இறைவனும் அடியார்களும் 'விளையாடும்' இடம் என்ற சொல்லும் அழகானது. இறைவனின் செயல்கள் எல்லாமே லீலை, விளையாட்டு. மணிவாசகர் அந்த விளையாட்டில் தானும் சேர விரும்புகிறார்.

Explanation

The image of 'an ox with no master' comes from village life. An ox without an owner wanders everywhere, strays into anyone's field and gets beaten. Hidden here is the Saiva Siddhanta teaching of pati, pasu and pasam: if the soul (pasu, literally 'cattle') is not ruled by the Lord (pati), it wanders through the fields of bondage (pasam) and suffers.

The word 'play' is lovely too. All the Lord's acts are lila, divine play. Manikkavasagar wants to join that play.

பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), திருநாளைப்போவார் நாயனார் புராணம்

தில்லையைக் காண ஏங்கிய நந்தனார்

ஆதனூரில் வயல் வேலை செய்து வாழ்ந்த நந்தனார் சிவபெருமானிடம் பெரும் அன்பு கொண்டவர். கோயில்களுக்குத் தோலும் வாரும் தந்து, வெளியே நின்று பாடி ஆடி வழிபட்டார். அவருடைய உள்ளத்தில் ஒரே ஏக்கம்: தில்லைக்குச் சென்று அம்பலத்தில் ஆடும் இறைவனைக் காண வேண்டும்.

ஆனால் அவர் வேலை செய்த நிலத்தின் உரிமையாளர் அனுமதி தரவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் 'நாளை போவேன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். அதனால் அவருக்குத் 'திருநாளைப்போவார்' என்ற பெயர் வந்தது. அவரைக் கேலி செய்தவர்கள் பலர். ஆனால் அவருடைய ஏக்கம் குறையவில்லை. இறுதியில் உரிமையாளரே அவருடைய அன்பைக் கண்டு வியந்து அனுமதி தந்தார். திருப்புன்கூரில் அவர் இறைவனைக் காண முடியாமல் நந்தி மறைத்தபோது, இறைவனே 'சற்றே விலகு' என்று நந்தியை விலக்கினான் என்று மரபு சொல்கிறது.

தில்லையை அடைந்ததும் அவர் இறைவனின் கட்டளைப்படி தீயில் மூழ்கி, தூய முனிவர் வடிவில் எழுந்து, அந்தணர்கள் உடன்வர அம்பலத்துக்குள் சென்று இறைவனோடு கலந்தார். கோயில் மூத்த திருப்பதிகத்தில் மணிவாசகர் 'பிற்பட்டு ஒழிந்தேன்', 'உன் திருவோலக்கம் சேவிக்க இரங்காயே' என்று பாடும் அதே ஏக்கம் நந்தனாரின் வாழ்க்கை முழுவதும் இருந்தது. அந்த ஏக்கத்துக்கு இறைவன் பதில் சொல்லாமல் இருப்பதில்லை.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Thirunalaippovar Nayanar

Nandanar, Who Longed to See Thillai

Nandanar of Adhanur, a farm labourer, loved Siva deeply. He gave leather and straps for temple drums and worshipped from outside the temples, singing and dancing. His heart had one longing: to go to Thillai and see the Lord dancing in the Hall.

But the landlord he worked for would not let him go. Every day he said 'I will go tomorrow', and so he came to be called Thirunalaippovar, 'the one who will go tomorrow'. Many mocked him, but his longing never faded. In the end the landlord himself was moved by his love and let him go. Tradition tells that at Thiruppunkur, when the Nandi blocked his view of the Lord, the Lord himself told Nandi to move aside.

When he reached Thillai, at the Lord's command he entered a sacred fire and rose in the pure form of a sage, and with the brahmins walking beside him he entered the Hall and merged with the Lord. The same longing Manikkavasagar sings in Koyil Mootha Thiruppathigam, 'I have fallen behind', 'have pity so that I may see your court', filled Nandanar's whole life. The Lord never leaves such longing unanswered.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் யாருடைய வழிகாட்டலும் இல்லாமல் அலைவதாக உணரும் பகுதி உங்கள் வாழ்க்கையில் உண்டா?

To reflect on

Is there a part of your life where you feel like a wanderer with no one to guide you?