பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), தடுத்தாட்கொண்ட புராணம்அடிமை ஓலை காட்டி ஆட்கொண்ட இறைவன்
திருநாவலூரில் வளர்ந்த நம்பியாரூரர் (சுந்தரர்) திருமணப் பந்தலில் மணமகனாக அமர்ந்திருந்தார். அப்போது ஒரு முதிய அந்தணர் கையில் ஓலையோடு வந்தார். 'இவன் என் அடிமை. இவன் பாட்டன் எழுதித் தந்த அடிமை ஓலை இதோ' என்று அவர் வாதிட்டார். சுந்தரர் சிரித்தார், கோபப்பட்டார், ஓலையைப் பிடுங்கிக் கிழித்தார்.
அந்த முதியவர் விடவில்லை. திருவெண்ணெய்நல்லூர் அவைக்கு வழக்கைக் கொண்டு சென்றார். மூல ஓலையைக் காட்டியதும் அவையோர் அது உண்மையே என்று தீர்ப்புச் சொன்னார்கள். 'உங்கள் வீடு எங்கே?' என்று கேட்டபோது, முதியவர் கோயிலுக்குள் புகுந்து மறைந்தார். அப்போது தான் சுந்தரர் வந்தவன் இறைவனே என்று உணர்ந்தார். இறைவன் 'நீ என்னை வன்மையாகப் பேசினாய்; அதனால் வன்தொண்டன். பித்தன் என்றும் சொன்னாய்; அதையே முதலாக வைத்துப் பாடு' என்றான். சுந்தரர் 'பித்தா பிறைசூடி' என்று பாடத் தொடங்கினார்.
கோயில் திருப்பதிகத்தின் இறுதிப் பாடலில் மணிவாசகர் 'தந்தது உன் தன்னைக் கொண்டது என் தன்னை' என்கிறார். சுந்தரரின் கதையும் அதுவே: இறைவன் உரிமையோடு அவரைத் தனக்கு அடிமையாகக் கொண்டான்; பதிலுக்குத் தன்னையே தோழனாகத் தந்தான். அந்தப் பரிமாற்றத்தில் லாபம் முழுதும் அடியாருக்கே.
Periya Puranam (Sekkizhar), the chapter of Sundarar's claiming at ThiruvennainallurThe Lord Who Claimed Sundarar with a Deed of Bondage
Nambi Aruran, later called Sundarar, sat as a bridegroom under his wedding canopy when an old brahmin arrived with a palm-leaf deed. 'This young man is my bondsman,' he declared. 'Here is the deed of bondage his grandfather signed.' Sundarar laughed, then grew angry, snatched the leaf and tore it up.
The old man did not give up. He took the case to the assembly at Thiruvennainallur. When he produced the original deed, the elders ruled that it was genuine. Asked where he lived, the old man walked into the temple and vanished. Only then did Sundarar understand that the Lord himself had come. The Lord said, 'You spoke harshly to me, so you will be called the stern servant. You called me a madman; begin your song with that.' And Sundarar began to sing, 'Pitta pirai sudi', O madman who wears the crescent moon.
In the last verse of Koyil Thiruppathigam, Manikkavasagar says, 'what you gave was yourself; what you took was me.' Sundarar's story is the same. The Lord claimed him as his own by right, and in return gave himself as Sundarar's friend. In that exchange, all the profit goes to the devotee.
