பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம்; தேவாரம் (திருநாவுக்கரசர்), 'சொற்றுணை வேதியன்' பதிகம், 'நாமார்க்கும் குடியல்லோம்' பதிகம்கல்லோடு கடலில் மிதந்த அப்பர்
சமண சமயத்திலிருந்து சைவத்துக்குத் திரும்பிய திருநாவுக்கரசரை (அப்பரை) பல்லவ மன்னன் தன் அவைக்கு அழைத்தான். அப்பர் 'நாமார்க்கும் குடியல்லோம், நமனை அஞ்சோம்' (நாங்கள் யாருக்கும் அடிமையல்ல, எமனையும் அஞ்சோம்) என்று பாடி மறுத்தார். சிவனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தலைவணங்க மாட்டேன் என்பது அவர் உறுதி.
கோபம் கொண்ட மன்னன் அவரைச் சுண்ணாம்புக் காளவாயில் ஏழு நாள் அடைத்தான்; அது இறைவன் திருவடி நிழல் போலக் குளிர்ந்தது. நஞ்சு கலந்த உணவு தந்தான்; அது அமுதமானது. மதயானையை ஏவினான்; அது அவரை வலம் வந்து வணங்கியது. இறுதியில் அவரைக் கல்லோடு கட்டிக் கடலில் எறிந்தான். அப்பர் 'சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்... நற்றுணை ஆவது நமச்சிவாயவே' என்று பாடினார். கல் தெப்பமாக மிதந்து அவரைத் திருப்பாதிரிப்புலியூர் கரையில் சேர்த்தது. அந்த அதிசயத்தைக் கண்டு மன்னனே சைவனானான்.
வாழாப் பத்தில் மணிவாசகர் 'பற்று நான் மற்றிலேன்', 'தொழுவனோ பிறரை, துதிப்பனோ, எனக்கோர் துணையென நினைவனோ' என்கிறார். அப்பரின் வாழ்க்கை அந்த உறுதியின் சோதனை. வேறு எந்தத் துணையும் இல்லாமல் கடலில் வீசப்பட்டவருக்கு 'நமச்சிவாய' ஒன்றே துணை. அந்தத் துணை கல்லையும் மிதக்க வைத்தது.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Thirunavukkarasar; Thevaram (Appar), the hymns 'Sotrunai vedhiyan' and 'Namarkkum kudiyallom'Appar, Who Floated on the Stone
When Thirunavukkarasar, called Appar, returned from the Jain faith to Saivism, the Pallava king summoned him to court. Appar refused, singing 'we are subject to no one, we do not fear Death.' He would bow his head to no one but Siva.
The angry king shut him in a lime kiln for seven days; it was as cool as the shade of the Lord's feet. He gave him poisoned food; it turned to nectar. He set a maddened elephant on him; it walked around him and bowed. At last the king had him tied to a stone and thrown into the sea. Appar sang, 'the Lord of the Vedas, the radiant one... our true companion is Namasivaya.' The stone floated like a raft and carried him to the shore at Thiruppadhirippuliyur. Seeing this wonder, the king himself became a Saiva.
In Vazhappathu, Manikkavasagar says, 'I have no other support', and 'would I bow to others, praise them, think of them as my companion?' Appar's life was the test of that resolve. Thrown into the sea with no other help, his one companion was Namasivaya, and that companion made even a stone float.
