திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்), நரி பரியாக்கிய படலம்; திருவாதவூரடிகள் புராணம்; திருவாசகம், திருப்பாண்டிப் பதிகம், கீர்த்தித் திருவகவல்நரிகள் பரிகளான திருவிளையாடல்
பாண்டிய மன்னன் அரிமர்த்தனன், குதிரைகள் வாங்கி வரத் தன் அமைச்சர் திருவாதவூரரிடம் பெரும் செல்வம் கொடுத்து அனுப்பினான். வழியில் திருப்பெருந்துறையில் குருவைக் கண்ட வாதவூரர், அந்தச் செல்வம் முழுவதையும் கோயில் திருப்பணிக்கும் அடியார்களுக்கும் செலவிட்டார். மன்னன் குதிரைகளைக் கேட்டபோது, 'ஆடி மாதம் வரும்' என்று குரு சொன்னதைச் சொன்னார்.
குறித்த நாளில் குதிரைகள் வராததால், மன்னன் வாதவூரரைச் சிறையில் அடைத்து, வைகை ஆற்றின் சுடுமணலில் நிறுத்தி வதைத்தான். அந்த நேரத்தில் இறைவன் காட்டு நரிகளையெல்லாம் அழகிய குதிரைகளாக்கி, சிவகணங்களைக் குதிரைச் சேவகர்களாக்கி, தானே ஒரு குதிரை வணிகனாக, வீரனாக, கழுக்கடை ஏந்தி மதுரைக்கு வந்தான். அந்தக் குதிரைகளின் அழகையும், அவற்றை ஓட்டி வந்த வீரனின் அழகையும் கண்டு மதுரை மக்கள் மயங்கினர். மன்னன் மகிழ்ந்து வாதவூரரை விடுவித்தான்.
ஆனால் அன்று இரவே அந்தக் குதிரைகள் மீண்டும் நரிகளாகி, லாயத்தில் இருந்த பழைய குதிரைகளையும் கடித்துக்கொண்டு ஊளையிட்டுக் காட்டுக்கு ஓடின. சினந்த மன்னன் வாதவூரரை மீண்டும் வதைத்தான். அப்போது இறைவன் வைகையில் பெருவெள்ளம் வரச் செய்தான்; பின் பிட்டுக்கு மண் சுமந்த கூலியாளாக வந்து, மன்னனிடம் பிரம்படி பெற்றான். அந்த அடி உலகத்து உயிர்கள் அனைத்தின் மேலும் விழுந்தது. அப்போதுதான் மன்னன் உண்மையை உணர்ந்து, வாதவூரரின் காலில் விழுந்தான்.
திருப்பாண்டிப் பதிகத்தில் மணிவாசகர் அந்தக் குதிரை வீரனை மறக்க முடியாமல் பாடுகிறார்: 'அந்த ஒருவரை அன்றி உருவறியாது என்றன் உள்ளமதே.' குதிரைகள் மாயம்; ஆனால் அவற்றை ஓட்டி வந்த அருள் மெய்.
Thiruvilaiyadal Puranam (Paranjothi Munivar), the chapter of the jackals made horses; Thiruvathavurar Puranam; Thiruvasagam, Thiruppandi Pathigam and Keerthi ThiruvagavalWhen the Jackals Became Horses
The Pandya king Arimarthanan gave his minister Thiruvathavurar a great treasure and sent him to buy horses. On the way, at Thirupperunthurai, Vathavurar met his guru and spent the whole treasure on the temple and on the devotees. When the king asked for his horses, Vathavurar repeated what the guru had told him: 'They will come in the month of Aadi.'
When the appointed day came and no horses arrived, the king threw Vathavurar into prison and tortured him on the burning sands of the Vaigai river. Then the Lord turned all the jackals of the forest into splendid horses, made his attendants into grooms, and came to Madurai himself as a horse dealer and warrior, holding a kazhukkadai spear. The people of Madurai were spellbound by the beauty of the horses and of the horseman who led them. The delighted king set Vathavurar free.
But that very night the horses turned back into jackals, bit the old horses in the royal stables, and ran howling into the forest. The furious king tortured Vathavurar again. Then the Lord brought a great flood down the Vaigai, came as a labourer who carried earth for puttu, and took a blow of the king's cane. That blow fell on every living being in the world. Only then did the king understand the truth and fall at Vathavurar's feet.
In the Thiruppandi Pathigam Manikkavasagar sings of that horseman whom he can never forget: 'My heart knows no form but that One.' The horses were an illusion, but the grace that rode them in was real.
