Thiruppandi Pathigam

திருப்பாண்டிப் பதிகம் தில்லையில் பாடப்பட்டது. உட்தலைப்பு 'சிவானந்த விளைவு': சிவ இன்பம் விளைவது. இது முழுவதும் ஒரு நிகழ்ச்சியைச் சுற்றியது: மணிவாசகருக்காக இறைவன் நரிகளைக் குதிரைகளாக்கி, தானே குதிரை வீரனாகப் பாண்டிய மன்னனிடம் வந்த திருவிளையாடல். அதனால் இறைவனையே 'பாண்டியனார்', 'தென்னவன்', 'மீனவன்' என்று அழைக்கிறார்.

இது தோழர்களுக்கு விடுக்கும் அழைப்புப் போலவும் உள்ளது: 'வாருங்கள், பாண்டிப் பெருமானின் முத்திக் கொடையைப் பெறுங்கள்.' முதல் பாடலில் மணிவாசகர், குதிரை வீரனாக வந்த அந்த ஒருவனைத் தவிர தன் உள்ளம் வேறு வடிவம் அறியாது என்கிறார்.

The Thiruppandi Pathigam was sung at Thillai. Its inner title is 'Sivananda Vilaivu', the harvest of Siva's bliss. The whole hymn turns on one event: the divine play in which, for Manikkavasagar's sake, the Lord turned jackals into horses and came himself as a horseman to the Pandya king. So he calls the Lord himself 'the Pandya', 'the Southern King', 'the one of the fish banner'.

It also reads like a call to companions: 'Come and receive the gift of liberation from the Pandya Lord.' In the first verse Manikkavasagar says his heart knows no form but that of the One who came as a horseman.

இந்தப் பாடல் ஒரு போர்ப் பறை போல ஒலிக்கிறது. குதிரை வீரனாக வந்த இறைவன் ஒரு போர் வீரன்; ஆனால் அவன் வெல்வது பகைவர்களை அல்ல, பிறவியை. 'குடிகேடு' என்பது ஒரு வேடிக்கையான சொல்: குலத்தின் அழிவு பொதுவாகத் துயரம்; இங்கே பிறவி என்ற குலமே அழிவது பேறு.

மதுரை மன்னன் என்பது இறைவனே. சொக்கநாதராக அவன் மதுரையை ஆள்கிறான் என்பது திருவிளையாடல் புராணத்தின் மரபு.

This verse rings like a war drum. The Lord who came as a horseman is a warrior, but what he defeats is not an enemy army but rebirth. 'The ruin of your lineage' is a playful phrase: the ruin of a family is usually a tragedy, but here the end of the long family line of births is a blessing.

The King of Madurai is the Lord himself. In the tradition of the Thiruvilaiyadal Puranam he rules Madurai as Chokkanathar.

'வெள்ளம்' என்ற சொல் நான்கு முறை வருகிறது: நீரின்ப வெள்ளம், பாரின்ப வெள்ளம், ஓரின்ப வெள்ளம், பேரின்ப வெள்ளம். உலக இன்பத்திலிருந்து தொடங்கி பேரின்பத்தில் முடிகிறது. 'இன்பத்தில் நீந்த விரும்பினால், சின்னக் குளங்களில் நீந்தாதீர்கள்; பேரின்பக் கடலுக்கு வாருங்கள்' என்பது அழைப்பு.

திருவிளையாடலில் வைகை வெள்ளம் வந்த கதையும் இதற்குப் பின்னணி. குதிரைகள் நரிகளான பின், வைகையில் பெருவெள்ளம் வந்தது; அதை அடைக்க இறைவனே பிட்டுக்கு மண் சுமந்தான்.

The word 'flood' comes four times: a flood of joy like water, a flood of joy for the world, a matchless flood of joy, a flood of supreme bliss. It begins with worldly joy and ends with supreme bliss. The call is: 'If you want to swim in joy, do not swim in little ponds; come to the sea of supreme bliss.'

Behind this lies the story of the Vaigai flood in the Thiruvilaiyadal. After the horses became jackals, a great flood came down the Vaigai, and to dam it the Lord himself carried earth in return for puttu.

குதிரை வீரனின் படம் இங்கே முழு உருவகமாகிறது: வாள் அறிவு, குதிரை ஆனந்தம், பகைவன் பிறவி. கடோபநிஷதத்தில் உடலைத் தேராகவும், புலன்களைக் குதிரைகளாகவும், அறிவைத் தேரோட்டியாகவும் சொல்வது போன்ற உருவகம் இது.

'இக்காலம், எக்காலத்துள்ளும்' என்பது அழகான முரண். இறைவன் எழும் காலம் இப்போதே; ஆனால் அது எல்லாக் காலத்துக்கும் உரியது. அருளுக்குத் தனி நேரம் தேவையில்லை; இப்போதே போதும்.

The picture of the horseman becomes a full allegory here: the sword is knowledge, the horse is bliss, the enemy is birth. It is like the Katha Upanishad's image of the body as a chariot, the senses as horses and the intellect as the charioteer.

'This time, through all time' is a lovely paradox. The time of the Lord's rising is now, and yet it belongs to every time. Grace needs no special hour; now is enough.

'காலம் உண்டாகவே' என்பது அவசர அழைப்பு. வாழ்க்கை நிலையற்றது; நாளை என்று தள்ளிப் போடாதீர்கள். பட்டினத்தார் போன்ற சித்தர்களும் இதையே வலியுறுத்தினர்.

'மூல பண்டாரம்' என்பது அரசனின் முதன்மைக் கருவூலம். இறைவன் அதையே திறந்து வழங்குகிறான்: பொன் அல்ல, முத்தி. 'முந்துமின்' என்பது திருவிழாவில் கொடை வழங்கும்போது மக்கள் முந்திச் செல்வது போன்ற படம். அருட்கொடைக்கு முந்திச் செல்லுங்கள் என்கிறார்.

'While there is time' is an urgent call. Life does not last; do not put it off till tomorrow. Siddhas like Pattinathar stressed the same.

The moola pandaram is a king's chief treasury. The Lord throws that very treasury open and gives from it: not gold, but liberation. 'Be first!' paints the picture of people rushing forward when gifts are handed out at a festival. Rush forward, he says, for the gift of grace.

அரசவை வாயில்களில் காவலர்கள் நின்று யாரையும் உள்ளே விடமாட்டார்கள். இறைவனின் அரண்மனை வாயிலோ எப்போதும் திறந்திருக்கிறது: 'வேண்டிய போதே விலக்கிலை.' தேவையானது ஒன்றே: உண்மையாக விரும்புவது.

மணிவாசகர் பாண்டிய அரசனின் அமைச்சராக இருந்தவர். அரசவையின் வாயிற்காவல், அனுமதி, காத்திருப்பு எல்லாம் அவருக்குத் தெரியும். அந்த அனுபவத்தோடு, இறைவனின் அவையில் காவலே இல்லை என்று வியக்கிறார்.

At the gates of a royal court, guards stand and let no one in. But the gate of the Lord's palace is always open: 'the moment you want it, there is no barrier.' Only one thing is needed: to truly desire it.

Manikkavasagar had been the Pandya king's minister. He knew all about court gatekeepers, permissions and waiting. With that experience he marvels that the Lord's court has no guard at all.

'மாயக் குதிரை' என்பது நரிகளிலிருந்து உருவான குதிரைகளைக் குறிக்கிறது. அவை மாயமானவை; ஆனால் அந்த மாயத்தின் மூலம் இறைவன் உண்மையான அருளைத் தந்தான். குதிரை பொய்யாக இருந்தாலும், அருள் மெய்யானது.

'சேய' என்றால் தொலைவில் உள்ளவன். இறைவன் எல்லோருக்கும் எட்டாதவன்; ஆனால் 'புகுந்தவர்க்கு' அருகில் வந்து அருளையே கொடுக்கிறான். தொலைவும் அருகும் அவனிடம் ஒன்றாகின்றன.

'The magic horse' refers to the horses made from jackals. They were illusions, yet through that illusion the Lord gave true grace. The horse may have been false, but the grace was real.

Seya means one who is far away. The Lord is beyond everyone's reach, yet to those who come to him he draws near and gives his very grace. Far and near become one in him.

இந்தப் பாடல் அருளின் நான்கு செயல்களை வரிசைப்படுத்துகிறது: இன்பத்தில் மூழ்க வைத்தல், கருணை காட்டுதல், வினையை நீக்குதல், மலத்தை அறுத்தல். சைவ சித்தாந்தத்தில் ஆணவம் 'பழமலம்' எனப்படும்; அது உயிரோடு தொடக்கமில்லாமல் ஒட்டியிருப்பது. அதை அறுப்பது அருளால் மட்டுமே முடியும்.

'பாண்டிப் பெரும்பதம்' என்பது ஒரு அழகான சொல் விளையாட்டு: அரசன் தரும் பதவி போல, இறைவன் தரும் 'பதம்' முத்தி நிலை.

This verse lists four works of grace: plunging the soul into bliss, showing compassion, removing karma and cutting away impurity. In Saiva Siddhanta anava is called 'the ancient impurity'; it has clung to the soul without beginning, and only grace can cut it away.

'The great Pandya state' is lovely wordplay: as a king grants a high post, padham, the Lord grants padham, the state of liberation.

குதிரை வீரனாக வந்த இறைவனைக் கண்ட மதுரைப் பெண்கள், அவன் அழகில் மயங்கித் தம்மையே மறந்தனர். இது தமிழ் இலக்கியத்தின் 'உலா' மரபைச் சார்ந்தது: தலைவன் வீதியில் வரும்போது பெண்கள் அவன் அழகில் மயங்குவது.

ஆனால் உட்பொருள் ஆழமானது. 'தம்மையும் தாம் அறியார் மறந்தே' என்பது தன்னை மறந்த நிலை, அதாவது ஆணவம் நீங்கிய நிலை. இறைவனின் அழகைக் காண்பதே 'நான்' என்ற உணர்வை மறக்கச் செய்கிறது.

When the women of Madurai saw the Lord riding in as a horseman, they were so enchanted by his beauty that they forgot themselves. This belongs to the Tamil literary tradition of the 'ula', in which the women of the town are spellbound as the hero rides through the streets.

But the inner meaning is deep. 'They forgot even themselves' is the state of self-forgetting, the state where ego has fallen away. Merely seeing the Lord's beauty makes one forget the sense of 'I'.

இறுதிப் பாடலில் குதிரை வீரன் வெற்றி பெற்ற அரசனாக அமர்கிறான். அவன் வென்றவை: எமன் (சாவு), ஐந்து புலன்கள். அவை 'அரசர்கள்' என்று சொல்லப்படுகின்றன, ஏனெனில் அவை மனிதனை ஆள்கின்றன.

'ஆருயிர் உண்ட' என்பது உயிருண்ணிப் பத்தை நினைவூட்டுகிறது. 'சிக்கெனச் சேர்மின்' என்பது இறுதி அழைப்பு: திருவடியை இறுகப் பிடியுங்கள், விடாதீர்கள். மணிவாசகரே 'சிக்கெனப் பிடித்தேன்' என்று பிடித்த பத்தில் பாடுவார்.

In the last verse the horseman takes his seat as a victorious king. What he has conquered is Yama, death, and the five senses. They are called 'kings' because they rule a person.

'Took my precious life and consumed it' recalls the Uyirunni Pathu. 'Hold fast and reach them' is the closing call: grip the Lord's feet tightly and never let go. Manikkavasagar himself will sing 'I have caught hold of you firmly' in the Piditha Pathu, the next hymn.