Chennip Pathu

சென்னிப் பத்து திருப்பெருந்துறையில் பாடப்பட்டது. 'சென்னி' என்றால் தலை. ஒவ்வொரு பாடலும் 'சேவடிக்கண் நம் சென்னி மன்னி' என்று முடிகிறது: இறைவனின் சிவந்த திருவடிகளில் நம் தலைகள் நிலைத்து, மலரும், ஒளிரும், பொலியும். உட்தலைப்பு 'சிவ விளைவு': சிவத்தன்மை விளைதல்.

முதல் பாடலே அடிப்படையைச் சொல்கிறது: மூவரும் அறியாதவனை 'அன்பரன்றி அறியொணா'. அறிவால் அல்ல, அன்பால் மட்டுமே அவனை அறியலாம். அதனால்தான் தலை, அறிவின் இருப்பிடம், அவனது திருவடியில் பணிகிறது.

The Chennip Pathu was sung at Thirupperunthurai. Chenni means head. Every verse ends with the devotees' heads resting at the Lord's red feet and blooming, shining, glowing there. Its inner title is 'Siva Vilaivu', the ripening of Siva-nature.

The first verse states the foundation: the one whom even the Three cannot know can be known by no one 'unless they love him'. He is known not by intellect but by love alone. That is why the head, the seat of the intellect, bows at his feet.

'அட்டமூர்த்தி' என்பது சைவத்தின் முக்கியக் கருத்து. இறைவன் எட்டு வடிவங்களில் உலகில் நிறைந்திருக்கிறான்: நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, வானம், சூரியன், சந்திரன், உயிர் (இயமானன்). காளிதாசரின் சாகுந்தலத்தின் தொடக்கப் பாடலும் இதையே போற்றுகிறது.

எங்கும் நிறைந்தவன் உமையொருபாகனாக அழகிய வடிவிலும் வருகிறான். பரந்தவனும் அழகனும் ஒருவனே.

Ashtamurthi, the Lord of eight forms, is an important Saiva idea. The Lord pervades the world in eight forms: earth, water, fire, air, space, sun, moon and the living self who offers worship. The opening verse of Kalidasa's Shakuntalam praises the same eight.

The all-pervading one also comes in a lovely form, sharing his body with Uma. The vast one and the beautiful one are the same.

இங்கே மணிவாசகர் ஒரு பெண்ணின் குரலில் பேசுகிறார், தோழிகளை அழைத்து. இறைவனைக் காதலனாகக் காணும் 'நாயக நாயகி பாவம்' தமிழ்ப் பக்தியின் சிறப்பு. காதலனை நினைத்து மெலிந்த பெண்ணின் கை வளையல்கள் நழுவி விழுவது சங்க இலக்கிய மரபு.

'வளையும் கொண்டு, உயிரும் கொண்டு' என்பதில் இரண்டு நிலைகள்: முதலில் புறத்தில் உள்ள அணிகலன்கள், பின் உள்ளிருக்கும் உயிரே. இறைவனின் காதல் எல்லாவற்றையும் கவர்கிறது.

Here Manikkavasagar speaks in a woman's voice, calling to her friends. Seeing the Lord as the beloved, the 'bridal' mood of devotion, is a hallmark of Tamil bhakti. In Sangam poetry, a woman pining for her lover grows so thin that her bangles slip off her wrists.

'He takes the bangles and takes our lives too' has two stages: first the ornaments outside, then the very life within. The Lord's love takes everything.

இரண்டு காட்சிகள் இங்கே இணைகின்றன: பெருந்துறையில் பக்தர்கள் சூழ அந்தண குருவாக வந்த இறைவன், தில்லையில் சித்தர்கள் சூழ ஆடும் இறைவன். ஒருவன் உபதேசம் செய்கிறான், மற்றவன் ஆடுகிறான். இருவரும் ஒருவரே.

'இல் புகுந்து' என்பது மிக நெருக்கமான சொல். இறைவன் கோயிலில் மட்டும் இல்லை; அடியாரின் வீட்டுக்குள்ளும், உள்ளத்துக்குள்ளும் வருகிறான்.

Two scenes join here: the Lord who came at Perunthurai as a Brahmin guru surrounded by devotees, and the Lord who dances at Thillai surrounded by siddhas. One teaches, the other dances. Both are the same.

'Entered our house' is a very intimate phrase. The Lord is not only in the temple; he comes into the devotee's home and into the devotee's heart.

'காயத்துள் அமுது ஊற' என்பது யோக அனுபவத்தைக் குறிக்கிறது. தியானத்தின் ஆழ்நிலையில் உடலுக்குள்ளேயே ஒரு இனிமை சுரப்பதாக யோகிகள் சொல்கின்றனர். திருமூலரின் திருமந்திரமும் இதை விரிவாகப் பேசுகிறது.

அமுதம் வெளியே எங்கோ இல்லை; உடலுக்குள்ளேயே சுரக்கிறது. இறைவன் அதைக் 'காட்டினான்'; உருவாக்கவில்லை. அது ஏற்கனவே இருந்தது.

'Nectar welling up within the body' points to yogic experience. Yogis say that in the depths of meditation a sweetness wells up within the body itself. Thirumoolar's Thirumandiram speaks of this at length.

The nectar is not somewhere outside; it wells up within the body. The Lord 'showed' it; he did not create it. It was already there.

இந்தப் பாடல் அருளின் வரிசையைச் சொல்கிறது: முதலில் இறைவன் சித்தத்தில் புகுகிறான்; பின் பக்தியைத் தருகிறான்; பக்தியால் அடியார் மலர் பறித்து வழிபடுகிறார்; இறுதியில் இறைவன் முத்தியைத் தருகிறான். பக்தியும் அவன் கொடையே; வழிபாடும் அவன் தூண்டுதலே.

மூன்று உலகங்களுக்கும் 'அப்புறம்' என்பது சொர்க்கம் கூட அல்ல; எல்லா உலகங்களையும் கடந்த சிவநிலை.

This verse sets out the order of grace: first the Lord enters the mind; then he gives devotion; out of devotion the devotee picks flowers and worships; and finally the Lord gives liberation. Devotion too is his gift, and worship too is his prompting.

'Beyond the three worlds' is not even heaven; it is the state of Siva that transcends every world.

'பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார் இறைவன் அடி சேராதார்' என்றார் திருவள்ளுவர். மணிவாசகர் அதற்கு விடை சொல்கிறார்: இறைவனே பேரருள் என்ற படகைத் தந்தான்.

'அடியார் அருட்குழாம்' என்பது திருவாசகம் முழுதும் வரும் கருத்து. தனியாகக் கடலைக் கடப்பது கடினம்; அடியார் கூட்டத்தோடு சேர்ந்தால் எளிது. நல்ல சேர்க்கையே பெரும் படகு.

Thiruvalluvar said, 'Those who reach the Lord's feet swim the great sea of births; others do not.' Manikkavasagar gives the answer: the Lord himself gave the boat of his great grace.

'The gracious company of devotees' is a theme that runs through the whole Thiruvasagam. Crossing the sea alone is hard; with the company of devotees it is easy. Good company is itself a great boat.

இது ஒரு உண்மையான அடியாரின் படம்: கைகள் கூப்பியிருக்கின்றன, கண்கள் நீரால் நிறைந்திருக்கின்றன, வாய் 'என் அப்பனே' என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது. உடல், உள்ளம், சொல் மூன்றும் ஒன்றாக வணங்குகின்றன.

உடலைப் 'புழுக் குரம்பை' என்றாலும், அதில் இருக்கும் 'பொய்'யை, அதாவது உடலே நான் என்ற மயக்கத்தை, ஒழிப்பவன் இறைவன்.

This is a portrait of a true devotee: hands folded, eyes brimming with tears, mouth saying 'my Father' over and over. Body, heart and speech all worship as one.

Though he calls the body 'a hut full of worms', the Lord is the one who ends the falsehood within it, the delusion that the body is who I am.

'வா என்று' மீண்டும் வருகிறது. திருவேசறவிலும் 'நீ வா என்ன' என்று வந்தது. பெருந்துறையில் குரு 'வா' என்று அழைத்த அந்த ஒரு சொல் மணிவாசகரின் உள்ளத்தில் என்றும் ஒலிக்கிறது.

இறைவன் உலகங்களை 'ஊடறுத்து' நிற்கிறான்: எல்லாவற்றுக்குள்ளும் ஊடுருவி, அதே நேரத்தில் எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால். உள்ளும் அவனே, புறமும் அவனே.

'Saying come' returns. In the Thiruvesaravu too it came: 'you said, come!' That one word, 'come', which the guru spoke at Perunthurai, rings for ever in Manikkavasagar's heart.

The Lord stands 'piercing through' the worlds: pervading everything and at the same time beyond everything. He is within, and he is beyond.

இறுதிப் பாடல் ஓர் அழைப்பு: 'பத்தர்காள், இங்கே வம்மின்!' திருநாமம் பாடித் திரியும் அடியார்களை மணிவாசகர் தன்னோடு சேர அழைக்கிறார். பணிவே பாசம் தீரும் வழி.

'முதல் வித்து' என்பது இறைவன் எல்லாவற்றின் மூல விதை என்பதைக் குறிக்கிறது. மரம் விதையிலிருந்து வருகிறது; உலகம் அவனிடமிருந்து வருகிறது. 'முத்தன்' என்பது சைவ சித்தாந்தத்தில் இறைவன் 'இயல்பாகவே பாசங்களிலிருந்து நீங்கியவன்' என்பதைக் குறிக்கிறது.

The last verse is an invitation: 'Devotees, come here!' Manikkavasagar calls the devotees who wander singing the holy names to join him. Bowing down is the way to end bondage.

'The first seed' means the Lord is the root seed of everything. A tree comes from a seed; the world comes from him. 'The Free One' in Saiva Siddhanta means the Lord who is by nature free of all bonds.