Thiruvenba

திருவெண்பா தில்லையில் பாடப்பட்டது. வெண்பா என்ற யாப்பில் அமைந்த பதினொரு பாடல்கள். உட்தலைப்பு 'அணைந்தோர் தன்மை': இறைவனைச் சேர்ந்தவர்களின் இயல்பு.

'தேனுந்து செந்தீ' என்பது அற்புதமான முரண்: நெருப்பு எரிக்கிறது, தேன் இனிக்கிறது. இறைவனின் அருள் இரண்டுமே: வினையை எரிக்கும் நெருப்பு, உள்ளத்தை இனிக்கச் செய்யும் தேன். அதைத் தன் மனத்தில் முழுமையாக ஏற்கவில்லையே என்று வருந்துகிறார்.

The Thiruvenba was sung at Thillai: eleven verses in the venba metre. Its inner title is 'Anainthor Thanmai', the nature of those who have reached the Lord.

'A red fire that pours out honey' is a wonderful paradox: fire burns, honey sweetens. The Lord's grace is both: a fire that burns karma and a honey that sweetens the heart. He grieves that he has not fully let it into his mind.

இது பேரின்பத்தில் திக்குமுக்காடிய நிலை. மகிழ்ச்சி அளவுக்கு மீறியதால் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை: அழுவதா, ஆடுவதா, பாடுவதா? 'தீர்ப்பரிய ஆனந்த மால்' என்பது குணப்படுத்த முடியாத நோய் போன்ற இன்ப மயக்கம்.

அந்த அனுபவத்தை யாரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை; யாரும் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள். இதுவே 'அணைந்தோர் தன்மை': சேர்ந்தவர்கள் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறார்கள்.

This is the state of being overwhelmed by bliss. The joy is so excessive he does not know what to do: weep, dance or sing? 'A rapture that cannot be cured' is a bliss like an illness with no remedy.

He cannot tell the experience to anyone; no one would understand. This is 'the nature of those who have reached': they are at a loss for how to tell it.

'வேல் மடுத்து சிந்தனைக்கே கோத்தான்' என்பது வலிமையான படம். வேடன் மிருகத்தை வேலால் குத்திப் பிடிப்பது போல, இறைவன் மணிவாசகரின் மனத்தை அருள் என்ற வேலால் துளைத்துப் பிடித்தான். இனி அது தப்ப முடியாது.

அடியார் வழியை அறியாவிட்டாலும், இறைவன் அறிவான். அடியார் தேடாவிட்டாலும், இறைவன் வேல் எறிந்து பிடிக்கிறான்.

'He hurled his spear and pinned it through my thoughts' is a powerful image. As a hunter pins his prey with a spear, the Lord pierced and caught Manikkavasagar's mind with the spear of grace. Now it cannot escape.

Even if the devotee does not know the way, the Lord does. Even if the devotee does not search, the Lord throws his spear and catches him.

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் மூன்றும் இந்த வெண்பாவில்: முன்னை வினை அறுந்தது (கடந்தது), முன் நின்றான் (நிகழ்வது), பின்னைப் பிறப்பு அறும் (எதிர்வருவது). இறைவன் மூன்று காலத்தையும் ஆள்கிறான்.

சாதாரண மருந்து இருக்கும் நோயைத் தீர்க்கிறது. இறைவன் 'வருந்துயரம்', இன்னும் வராத நோயையும் தீர்க்கும் மருந்து. அதுவே பிறவி அறுதல்.

Past, present and future are all in this venba: former karma cut away (past), he came and stood before me (present), future births cut off (future). The Lord rules all three times.

Ordinary medicine cures an illness that is already here. The Lord is the medicine for 'the sorrow yet to come', an illness that has not yet arrived. That is the cutting off of birth.

'அறையோ' என்பது சவால் விடும் குரல்: 'அறிந்தவர்களே, கேளுங்கள்!' பிரமனும் திருமாலும் தேடிக் காணாதவன், இன்று என் நெஞ்சில் குடியிருக்கிறான். இது செருக்கு அல்ல; அருளின் அதிசயத்தைப் பறைசாற்றுதல்.

'பெருந்துறையும் மேய', அதாவது பெருந்துறையிலும் உறைபவன், 'என் நெஞ்சத்தும் உறைகிறான்'. கோயிலும் உள்ளமும் அவனுக்கு ஒன்றே.

'I declare it' is the voice of challenge: 'Listen, you who know!' The one whom Brahma and Vishnu searched for and could not find now lives in my heart. It is not pride; it is proclaiming the wonder of grace.

He who 'dwells at Perunthurai' also 'dwells in my heart'. The temple and the heart are the same to him.

பேரின்பம் நான்கு வேலைகளைச் செய்கிறது: பித்து ஏற்றுகிறது, பிறவி அறுக்கிறது, சொல்லுக்கு அப்பாற்படுகிறது, மனத்தை மயக்குகிறது. இவை அனைத்தும் இறைவனின் ஒரு 'நோக்கில்', ஒரு பார்வையில் தொடங்குகின்றன.

குருவின் பார்வையால் அருள் பெறுவதை 'நயன தீட்சை' என்பர். பெருந்துறையில் குருவின் ஒரு பார்வையே மணிவாசகரை மாற்றியது.

Supreme bliss does four things: it brings madness, it cuts away birth, it passes beyond words, and it intoxicates the mind. All of them begin with one 'look' from the Lord.

Receiving grace through the guru's glance is called nayana deeksha, initiation by sight. At Perunthurai a single glance from the guru transformed Manikkavasagar.

'வாரா வழி' என்பது ஆழமானது. அடியாரால் இறைவனிடம் போக முடியாது; அந்த வழி அவருக்குத் தெரியாது, அவரால் நடக்கவும் முடியாது. ஆகவே இறைவனே அந்த வழியில் வந்தான். பக்தியின் அடிப்படை இதுவே: நாம் ஏறிச் செல்வதல்ல, அவன் இறங்கி வருவது.

'ஆரா அமுது' என்பது தெவிட்டாத அமுதம்: எவ்வளவு உண்டாலும் போதும் என்று தோன்றாதது.

'By a way I could never have come' is profound. The devotee cannot go to the Lord; he does not know the way and could not walk it. So the Lord came by that way himself. This is the foundation of bhakti: not our climbing up, but his coming down.

Aaraa amudhu is nectar that never cloys: however much one has, it never feels like enough.

'எல்லோருக்கும் மேல்', 'எல்லோருக்கும் கீழ்' என்ற இரண்டு எல்லைகள். மிக உயர்ந்தவன் மிகத் தாழ்ந்தவனைத் தேடி வந்து, யாரும் பெறாத இன்பத்தைத் தந்தான். இதற்கு என்ன கைம்மாறு செய்வது?

பதில் இல்லை. 'மற்று அறியேன் செய்யும் வகை.' திருவள்ளுவர் 'செய்யாமல் செய்த உதவிக்கு வையகமும் வானகமும் ஆற்றல் அரிது' என்றார். நன்றிக்கடன் தீர்க்க முடியாதது; அதை உணர்வதே நன்றி.

There are two extremes: 'above all' and 'below all'. The highest came looking for the lowest and gave him a bliss no one else has known. What can be given in return?

There is no answer: 'I know nothing else I could do.' Thiruvalluvar said that for help given unasked, even earth and heaven are not enough repayment. A debt of gratitude cannot be paid; recognising it is the gratitude.

தேவர்கள் அனைவரும் காண முடியாதவன், குதிரை வீரனாக மதுரை வீதிகளில் வந்தான். மணிவாசகரின் உள்ளத்தில் அந்தக் குதிரை வீரனின் உருவம் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. திருப்பாண்டிப் பதிகம் முழுதும் அதைப் பாடியது.

'மெய்யகத்தே இன்பம் மிகும்' என்பது, இன்பம் கருத்தளவில் அல்ல, உடலிலேயே உணரப்படுவது. சென்னிப் பத்தின் 'காயத்துள் அமுது ஊற' என்பதோடு இணைகிறது.

The one whom no god can see came riding through the streets of Madurai as a horseman. The image of that horseman returns again and again in Manikkavasagar's heart; the whole Thiruppandi Pathigam sang of it.

'Bliss swells within my very body' means the bliss is felt not just as an idea but in the body itself. It links with the Chennip Pathu's 'nectar welling up within the body'.

மணிவாசகர் தன் நெஞ்சிடமே பேசுகிறார்: 'நெஞ்சே, அலையாதே; இங்கேயே இரு; அவன் திருவடியை மட்டும் நினை; அவனிடமே கேள்.' இது தியானத்தின் அறிவுரை: மனத்தை ஓரிடத்தில் நிறுத்துதல்.

'எல்லாம் தரும்' என்பது உறுதிமொழி. திருவடியை நினைப்பவருக்கு எல்லாம் கிடைக்கும். 'மருந்துருவாய்' வருகிறான்: நோயாளிக்கு மருந்து எப்படி வேண்டுமோ, அப்படியே.

Manikkavasagar speaks to his own heart: 'O heart, do not wander; stay here; think only of his feet; ask him alone.' This is the counsel of meditation: holding the mind still in one place.

'He will give everything' is a promise. To one who thinks of his feet, all is given. He comes 'in the form of medicine': just as a sick person needs medicine.

திருவெண்பாவின் இறுதிப் பாடல் ஓர் அழகான முடிவு. இறைவனுக்குப் பெருந்துறை, தில்லை, திருவாரூர் என்று பல ஊர்கள் உண்டு. ஆனால் இப்போது அவன் மணிவாசகரின் சிந்தையையே தன் 'ஊராக' மகிழ்ந்து ஏற்றான்.

ஐந்து செயல்கள்: இன்பம் பெருக்குதல், இருள் அகற்றுதல், துன்பம் அறுத்தல், ஒளியாதல், அன்பு அமைத்தல். இவை எல்லாம் நடந்த பிறகே மனம் இறைவன் குடியிருக்கத் தகுந்த ஊர் ஆகிறது.

The last verse of the Thiruvenba is a lovely ending. The Lord has many towns: Perunthurai, Thillai, Thiruvarur. But now he has gladly taken Manikkavasagar's mind as his own home town.

Five acts: making bliss swell, driving out darkness, cutting off sorrow, becoming light, making love firm. Only after all of these does the mind become a town fit for the Lord to live in.