Ennap Pathigam

எண்ணப் பதிகம் திருப்பெருந்துறையில் பாடப்பட்டது. ஆறு பாடல்கள். 'எண்ணம்' என்றால் உள்ளத்தின் விருப்பம்: மணிவாசகரின் உள்ளத்தில் உள்ள ஆசைகளைச் சொல்லும் பதிகம். உட்தலைப்பு 'ஒழியா இன்பத்து உவகை': நீங்காத இன்பத்தின் மகிழ்ச்சி.

முதல் பாடலிலேயே இரண்டு வேண்டுதல்கள்: பிறப்பு அற வேண்டும், பக்தி பெற வேண்டும். ஒன்று நீங்க வேண்டியது, மற்றது வர வேண்டியது. மீண்டும் 'அடியவர் தொகை நடுவே' என்ற விருப்பம்: தனியாக அல்ல, அடியார்களோடு சேர்ந்து உய்ய வேண்டும்.

The Ennap Pathigam was sung at Thirupperunthurai and has six verses. Ennam means the wish of the heart: this hymn sets out the longings in Manikkavasagar's heart. Its inner title is 'Ozhiyaa Inbaththu Uvagai', the gladness of bliss that never leaves.

The first verse already holds two prayers: birth must end, and devotion must come. One is something to be removed, the other something to be received. Again comes the wish 'in the midst of your gathered devotees': not to be saved alone but together with the devotees.

இது அன்பின் குற்றச்சாட்டு. பெருந்துறையில் குரு 'பிரியேன்' என்று வாக்களித்தான்; பின் மறைந்தான். 'அந்த வாக்கு பொய்யா?' என்று மணிவாசகர் கேட்கிறார். இறைவனிடம் இப்படிக் கேட்கும் உரிமை, ஆழ்ந்த நெருக்கத்திலிருந்தே வருகிறது.

ஆனால் உண்மையில் இறைவன் பிரியவில்லை; உடல் வடிவில் மட்டுமே மறைந்தான். உள்ளே அவன் இருப்பதை உணர இந்தப் பிரிவின் வலி தேவைப்பட்டது.

This is love's accusation. At Perunthurai the guru promised, 'I will not leave you', and then vanished. 'Was that promise a lie?' Manikkavasagar asks. The freedom to question the Lord like this comes only from deep closeness.

Yet in truth the Lord had not left; he had vanished only in bodily form. The pain of separation was needed for the poet to realise that the Lord was within.

'நண்பே அருளாய்' என்பது மிக அழகான வேண்டுதல். இறைவன் தலைவன், தந்தை, தாய், அரசன் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுகிறான். இங்கே 'நண்பன்' என்கிறார். சுந்தரருக்கு இறைவன் 'தோழன்' ஆனான்; அந்த நெருக்கத்தையே மணிவாசகரும் கேட்கிறார்.

'நின்னருள் நாணாமே' என்பது நுட்பமானது. 'என்னை ஆட்கொண்ட உன் அருள், நான் வீணாகிப் போனால் வெட்கப்படும்.' தன்னைக் காப்பாற்றுவது இறைவனின் மானப் பிரச்சினை என்கிறார்.

'Be my friend' is a lovely prayer. The Lord is called master, father, mother, king. Here he is called 'friend'. To Sundarar the Lord became a 'companion'; Manikkavasagar asks for that same closeness.

'So that your grace is not put to shame' is subtle: if he comes to nothing, the grace that took him as its own will be embarrassed. He makes his own rescue a matter of the Lord's honour.

தன்னிடம் இல்லாதவற்றை வரிசைப்படுத்துகிறார்: பக்தி இல்லை, பணிவு இல்லை, பித்து இல்லை, பிதற்றல் இல்லை. ஆனால் ஒன்று உண்டு: விடாமல் தொடரும் உறுதி. 'எத்தனையானும்', எத்தனை முறையானாலும்.

குழந்தை தாயின் பின்னால் தொடர்ந்து ஓடுவது போல. குழந்தைக்கு வேறு எந்தத் தகுதியும் தேவையில்லை; தொடர்வதே போதும்.

He lists what he lacks: no devotion, no humility, no divine madness, no babbling of the Lord's praise. But one thing he has: a resolve to follow without letting go, 'however many times it takes'.

It is like a child who keeps running after its mother. The child needs no other qualification; following is enough.

இது மிக நேர்மையான, வலி நிறைந்த ஒப்புதல். ஆன்மிகப் பாதையில் வறண்ட காலங்கள் வருகின்றன: முன்பு இருந்த உருக்கமும், கண்ணீரும், மகிழ்ச்சியும் போய்விடுகின்றன. மணிவாசகர் அதை மறைக்கவில்லை.

'நீ வந்தாலும் காண நாணுவேன்' என்பது வெட்கத்தின் உச்சம். ஆனால் இந்த வெட்கமே அன்பின் அடையாளம். அன்பில்லாதவர் வெட்கப்படுவதில்லை.

This is a very honest and painful confession. On the spiritual path there are dry seasons, when the old melting, the tears and the joy all go. Manikkavasagar does not hide this.

'Even if you came, I would be ashamed to look at you' is shame at its height. Yet this shame is itself a sign of love. Those without love feel no shame.

எண்ணப் பதிகத்தின் இறுதி வேண்டுதல் மிக எளியது: 'ஆ என்று சொல்.' ஒரு தாய் குழந்தையின் வலியைக் கண்டு 'ஆ!' என்று இரங்குவது போல. அந்த ஒரு இரக்கச் சொல்லே போதும்.

முந்தைய பாடலில் 'காண நாணுவேன்' என்றவர், இங்கே 'போற்றி என் அமுதே' என்று மீண்டும் அழைக்கிறார். வெட்கத்தையும் தாண்டி அன்பு அழைக்கிறது.

The last prayer of the Ennap Pathigam is very simple: 'Say Ah!' Like a mother who sees her child hurt and cries out 'Ah!' in sympathy. That single word of pity is enough.

The one who in the last verse said 'I would be ashamed to look at you' now calls again, 'Hail, my Nectar!' Love calls out even past shame.