Thiruchazhal

திருச்சாழல் தில்லையில் பாடப்பட்டது. சாழல் என்பது இரண்டு பெண்கள் ஒருத்தி கேள்வி கேட்க, மற்றவள் விடை சொல்லி ஆடும் விளையாட்டு. முதல் இரண்டு வரிகள் கேலியான கேள்வி; பின் இரண்டு வரிகள் அதற்கு ஆழமான விடை. மணிவாசகர் தில்லையில் புத்த சமயத்தவரோடு நடத்திய வாதத்தோடு இந்தப் பதிகம் தொடர்புடையது என்பது மரபு.

சுடலைச் சாம்பல் பூசி, பாம்பு அணிந்து திரிபவன் வேதம் பேசுகிறானே என்பது கேள்வி. விடை: அந்தக் கோலம் எல்லாம் அடியாரை ஆட்கொள்ளவே. திருநீறு எல்லாம் அழிந்த பின் எஞ்சுவது; இறைவன் அழியாதவன் என்பதன் அடையாளம். பாம்பு குண்டலினி ஆற்றலின் அடையாளம் என்பதும் சைவ விளக்கம்.

Thiruchazhal was sung at Thillai. Chazhal is a game for two girls: one asks a question, the other answers. The first two lines of each verse are a teasing question; the last two give a deeper answer. Tradition links the hymn with Manikkavasagar's debate with the Buddhists at Thillai.

The question: one who wears cremation ash and snakes, and yet speaks the Vedas? The answer: all of it is to take in his devotees. Holy ash is what remains when everything else has burned, a sign that the Lord does not perish. Saiva teaching also reads the serpent as the coiled power of awakening.

எல்லாம் உடையவன் கந்தல் கோவணம் அணிவது ஏன் என்பது கேள்வி. விடை அழகானது: வேதங்களே அவன் அரைஞாண், அவனே அவனுக்கு ஆடை. அவனுக்கு வெளியே எதுவும் இல்லை; அதனால் அவனை மூட வேறு ஆடையும் இல்லை.

பெரியபுராணத்தில் அமர்நீதி நாயனார் கதை கோவணத்தோடு தொடர்புடையது. இறைவன் ஓர் அந்தணச் சிறுவனாக வந்து கோவணத்தை ஒப்படைத்து மறைய வைத்தான்; அதற்கு ஈடாக அமர்நீதி தம் செல்வம் முழுவதையும், இறுதியில் தம்மையும் தராசில் வைத்தார். இறைவனின் எளிய கோவணம் உலகம் முழுதையும் விட எடை மிக்கது.

Why does the owner of everything wear a ragged loincloth? The answer is lovely: the Vedas are his waist-string, and he himself is his garment. Nothing exists outside him, so there is nothing else to cover him.

In the Periya Puranam the story of Amarneethi Nayanar turns on a loincloth. The Lord came as a young Brahmin, left his loincloth in Amarneethi's keeping and made it vanish; to make up for it, Amarneethi put all his wealth, and finally himself and his family, on the scales. The Lord's simple loincloth outweighed the whole world.

'தாயுமிலி தந்தையிலி' என்பது இறைவன் பிறப்பில்லாதவன் என்பதைச் சொல்கிறது. பிற தெய்வங்களுக்குப் பிறப்புக் கதைகள் உண்டு; சிவனுக்கு இல்லை. அவன் 'அஜன்', பிறவாதவன். 'தனியன்' என்பது தனிமை அல்ல, இரண்டாவது இல்லாதவன் என்பது. சாந்தோக்ய உபநிடதம் 'ஏகமேவ அத்விதீயம்', ஒன்றே, இரண்டாவது இல்லாதது என்கிறது.

சுடுகாடு அவன் கோயில் என்பதற்குச் சைவ விளக்கம்: எல்லாம் ஒடுங்கும் இடம் அதுவே; ஊழிக் காலத்தில் உலகமெல்லாம் ஒடுங்கும்போது அவன் மட்டும் ஆடுகிறான். நம் உள்ளத்தின் ஆசைகள் எரிந்த இடமே அவன் ஆடும் சுடுகாடு.

'No mother, no father' says the Lord was never born. Other gods have birth stories; Siva has none. He is aja, the unborn. 'Alone' does not mean lonely but without a second. The Chandogya Upanishad says, 'One only, without a second.'

Why is the burning ground his temple? Saiva teaching says it is the place where everything comes to rest; at the dissolution of the world, when all is withdrawn, he alone dances. The place in our hearts where desires have burned out is the cremation ground where he dances.

பிரமனின் ஐந்தாம் தலையைக் கொய்தது, காமனை நெற்றிக் கண்ணால் எரித்தது, அந்தகாசுரனைச் சூலத்தில் ஏற்றியது, சந்திரனைக் காலால் தேய்த்தது என்று நான்கு தண்டனைகள். கேள்வி கேட்பவள் இவற்றைக் கொடுமையாகப் பார்க்கிறாள்.

விடை: இந்தத் தண்டனைகள் தேவர்களின் நன்மைக்கே. சைவ சித்தாந்தம் இறைவனின் 'மறக் கருணை' (கடுமையான அருள்) பற்றிப் பேசுகிறது. தாய் குழந்தையைத் திருத்துவது போல, இறைவனின் தண்டனையும் அன்பின் வடிவமே. காமன் எரிந்தபின் ரதியின் வேண்டுதலால் உடலில்லாமல் உயிர் பெற்றான்; தண்டனையிலும் கருணை உண்டு.

Four punishments: Brahma's fifth head cut off, Kama burned by the eye in the forehead, the demon Andhaka impaled on the trident, the moon rubbed underfoot. The questioner sees cruelty in them.

The answer: these punishments were for the gods' own good. Saiva Siddhanta speaks of marakkarunai, stern grace. As a mother corrects her child, the Lord's punishment is a form of love. After Kama was burned, at his wife Rati's plea he was given life again without a body; even in punishment there is compassion.

தக்கன் வேள்வியை அழித்த கதையின் இரண்டாம் பகுதி இது. சிவபுராணத்தின்படி அழிவுக்குப் பின் தேவர்கள் வேண்டியதால் இறைவன் இரங்கினான். தலையிழந்த தக்கனுக்கு ஓர் ஆட்டின் தலையைப் பொருத்தி உயிர் தந்தான். தக்கன் பணிந்து சிவனைப் போற்றினான்.

இறைவனின் கோபம் நிரந்தரமானது அல்ல. அழித்த பின்னும் அருள் செய்கிறான். இதுவே 'மறக்கருணை'யின் இயல்பு: செருக்கை அழிப்பது அந்த உயிரைக் காப்பதற்கே. பணிவு வந்தவுடன் அருள் திரும்புகிறது.

This is the second part of the story of Daksha's sacrifice. According to the Siva Purana, after the destruction the gods pleaded, and the Lord relented. He gave the headless Daksha a ram's head and restored his life, and Daksha bowed and praised Siva.

The Lord's anger does not last. Even after destroying, he gives grace. This is the nature of stern grace: pride is broken so that the soul may be saved. Once humility comes, grace returns.

அண்ணாமலைச் சோதியின் கதை (திருவெம்பாவைப் பகுதியில் விரிவாக உள்ளது). இங்கே கேள்வி: ஏன் அப்படி அளவற்ற வடிவில் நின்றான்? விடை: பிரமனுக்கும் திருமாலுக்கும் இடையே 'நானே பெரியவன்' என்ற சண்டை. அவர்களின் அகங்காரத்தை உடைக்கவே அளக்க முடியாத வடிவம் எடுத்தான்.

அகங்காரத்துக்கு மருந்து, தன்னை விடப் பெரியதைக் காண்பது. கடலின் முன் நிற்கும்போதும், விண்மீன்களைப் பார்க்கும்போதும் நம் 'நான்' சிறிதாகிறது. அளக்க முடியாதவனின் முன் தேவர்களின் செருக்கும் அடங்கியது.

This is the story of the column of fire at Annamalai, told in full with Thiruvembavai. The question here: why stand in such a measureless form? The answer: Brahma and Vishnu were quarrelling over 'I am the greater'. He took a form no one could measure to break their pride.

The cure for pride is to see something greater than oneself. Standing before the ocean or looking up at the stars, our 'I' shrinks. Before the immeasurable one, even the gods' pride fell silent.

கேள்வி கேலியானது: ஒரு மனைவி பக்கத்தில் இருக்கும்போது இன்னொருத்தி தலையில் ஏன்? விடை: பகீரதன் தவத்தால் கங்கை வானிலிருந்து இறங்கியபோது அவள் வேகத்தைப் பூமி தாங்காது. இறைவன் அவளைச் சடையில் ஏற்று உலகைக் காத்தான்.

சிவன் சடையில் கங்கை ஞானத்தின் அடையாளம் என்பது சைவ விளக்கம். வானிலிருந்து வரும் ஞானம் நேரடியாக வந்தால் உயிர்கள் தாங்காது; குருவின் வழியாக மெல்ல வர வேண்டும். அதனால் இறைவன் குருவாக வந்து ஞானத்தை அளவாகத் தருகிறான்.

The question is teasing: why another woman on his head when his wife is at his side? The answer: when Ganga came down from heaven through Bhagiratha's penance, the earth could not have borne her force. The Lord caught her in his hair and saved the world.

Saiva teaching reads Ganga in his hair as wisdom. Wisdom pouring straight from heaven would overwhelm a soul; it must come gently, through a Guru. So the Lord comes as Guru and gives wisdom in measure.

பாற்கடல் கடைந்தபோது முதலில் வந்தது அமுதம் அல்ல, நஞ்சு. எல்லோரும் ஓடினர்; இறைவன் மட்டும் அதை உண்டான். கேள்வி: இது புத்திசாலித்தனமா? விடை: அவன் உண்ணாவிட்டால் எல்லோரும் அழிந்திருப்பர்.

பிறர் தவிர்க்கும் துன்பத்தைத் தானே ஏற்பதே உண்மையான தலைமை. அமுதத்தைத் தேவர்கள் பகிர்ந்தனர்; நஞ்சை அவன் தனியே ஏற்றான். திருநீலகண்டம் அந்தக் கருணையின் நிரந்தர அடையாளம். திருநீலகண்ட நாயனார் இந்தப் பெயரையே தம் மந்திரமாகக் கொண்டார்.

When the ocean of milk was churned, what came first was not nectar but poison. Everyone fled; only the Lord drank it. The question: is that clever? The answer: if he had not, everyone would have perished.

True leadership is taking on the suffering others run from. The gods shared the nectar; he took the poison alone. His blue throat is the lasting mark of that compassion, and the saint Thiruneelakanta Nayanar took that very name as his prayer.

நடராசன் தெற்கு நோக்கி ஆடுகிறான்; தெற்கு எமனின் திசை. மரண பயத்தைப் போக்குவதற்காக அப்படி ஆடுகிறான் என்பது விளக்கம். கேள்வி: அவன் பெண்ணைப் பாதியாக்கியது பித்துத்தனம் அல்லவா?

விடை ஆழமானது: இறைவன் சத்தியோடு சேர்ந்திருப்பதால்தான் உலகில் இல்லறம், படைப்பு, உறவுகள் நடக்கின்றன. அவன் தனியே யோகியாக மட்டும் இருந்தால் உலகம் முழுதும் துறவில் ஆழ்ந்து, உயிர்கள் பக்குவம் பெறும் வாழ்க்கையே நின்றுவிடும். சைவ சித்தாந்தம் இல்லறத்தையும் இறைவனை அடையும் வழியாக ஏற்கிறது; அறுபத்து மூவரில் பலர் இல்லறத்தார்.

Nataraja dances facing south, the direction of Yama, god of death; the dance is said to take away the fear of death. The question: isn't it madness for him to make a woman his half?

The answer goes deep. It is because the Lord is joined with Sakti that family life, creation and human bonds go on in the world. If he were only a solitary yogi, the whole world would sink into renunciation, and the very life in which souls ripen would stop. Saiva Siddhanta honours the householder's life as a path to the Lord; many of the sixty-three saints were householders.

இந்தப் பாடலில் கேள்வி கேட்பவளே தன் அனுபவத்தைச் சொல்கிறாள்; மற்றவள் அதை உறுதிப்படுத்துகிறாள். 'ஆனந்த வெள்ளத்து அழுத்துவித்தான்' என்பது திருவாசகம் முழுதும் வரும் அனுபவம். வெள்ளத்தில் அமிழ்வது அச்சம் தரும்; ஆனால் இது ஆனந்த வெள்ளம்.

சைவ சித்தாந்தத்தில் முத்தி நிலை 'சிவானந்தம்'. உயிர் அழியாமல், ஆனந்தத்தில் மூழ்கி இருக்கிறது. தேவர்கள் விரும்பும் 'வான்பொருள்' அதுவே; ஆனால் அதைப் பெற்றது ஒரு 'நாயேன்'. மீண்டும் அதே வியப்பு: அருள் தகுதியைப் பார்ப்பதில்லை.

Here the questioner speaks of her own experience, and the friend confirms it. 'He plunged me into a flood of bliss' runs through the whole Thiruvasagam. Being swept under by a flood is frightening, but this flood is bliss.

In Saiva Siddhanta, release is Sivanandam: the soul is not destroyed but immersed in bliss. That is the 'great treasure' the gods long for, and it was given to one who calls himself a dog. The same wonder again: grace does not look at merit.

கங்காளர் என்பது சிவனின் ஒரு கோலம்: எலும்புக் கூட்டைத் தோளில் சுமந்தவர். கேள்வி: இது அருவருப்பான கோலம் அல்லவா? விடை: பிரமனுக்கும் திருமாலுக்கும் கூட ஆயுள் உண்டு; ஊழி முடிவில் அவர்களும் மாள்கின்றனர். அவர்களின் எலும்புகளை அணிபவன் காலத்தைக் கடந்தவன்.

சைவ மரபில் இறைவன் 'காலகாலன்', காலனுக்கே காலன். எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் முடிவு உண்டு; சிவனுக்கு இல்லை. எலும்பு மாலை என்பது 'நானே நிலைத்தவன்' என்ற அறிவிப்பு. அதைக் காணும் அடியார் நிலையற்றவற்றைப் பற்றுவதை விடுகின்றனர்.

Kankala is one of Siva's forms, the bearer of a skeleton on his shoulder. The question: isn't that a gruesome sight? The answer: even Brahma and Vishnu have a lifespan; at the end of an age they too pass away. The one who wears their bones stands beyond time.

In Saiva tradition the Lord is Kalakala, death to Death itself. Every other god has an end; Siva has none. His garland of bones declares, 'I alone endure.' Seeing it, the devotee lets go of what does not last.

வெளித் தோற்றத்தை வைத்துக் கேட்கும் கேள்விக்கு, உண்மையை வைத்து விடை வருகிறது. செல்வமும் அரண்மனையும் உடைய தேவர்களே இந்தச் சுடுகாட்டு ஆண்டிக்கு அடியார்கள். உண்மையான பெருமை வெளித் தோற்றத்தில் இல்லை.

இறைவன் ஏன் இப்படி எளிய கோலம் கொள்கிறான்? அவனுக்கு எதுவும் தேவையில்லை; எல்லாம் அவனுடையதே. உலகம் மதிக்கும் எதையும் அவன் அணிவதில்லை, உலகம் விலக்கும் எல்லாவற்றையும் அணிகிறான். செல்வத்தையும் பதவியையும் வைத்து மனிதரை மதிப்பது தவறு என்பதையே இது கற்றுத் தருகிறது.

A question based on appearances gets an answer based on truth. The gods themselves, with all their riches and palaces, are servants of this beggar of the burning ground. True greatness is not in appearances.

Why does the Lord take such a humble form? He needs nothing; everything is already his. He wears nothing the world prizes and everything the world throws away. It teaches us not to measure people by their wealth or rank.

சிவனும் சத்தியும் என்றும் பிரியாதவர்கள்; அப்படியிருக்க ஏன் திருமணச் சடங்கு? விடை: உலகுக்கு நெறி காட்டவே. இறைவனே தீ வளர்த்து மணம் செய்ததால் திருமணம் புனிதமான சடங்காக நிலைத்தது. இல்லற தருமத்தின் அடிப்படை இதுவே.

மதுரையில் மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் திருமணம் ஆண்டுதோறும் சித்திரைத் திருவிழாவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. தேவர்களும் முனிவர்களும் கூடிய அந்தத் திருமணத்தில் திருமாலே தாரை வார்த்துக் கொடுத்தார் என்பது மரபு. இறைவன் தானே நெறியைக் கடைப்பிடித்து உலகுக்குக் காட்டுகிறான்.

Siva and Sakti are never apart, so why a wedding ceremony? The answer: to show the world the way. Because the Lord himself married before the fire, marriage became a sacred rite, the foundation of the householder's dharma.

At Madurai the wedding of Meenakshi and Sundareswarar is celebrated every year at the Chithirai festival. Tradition says the gods and sages gathered and Vishnu himself gave the bride away. The Lord follows the way himself so that the world may see it.

தில்லைத் தலமரபில் காளியோடு நடந்த நடனப் போட்டி புகழ்பெற்றது. காளி தில்லையைக் காவல் செய்தபோது, அவள் ஆற்றல் கட்டுக்கடங்காமல் போனது. இறைவன் அவளோடு நடனப் போட்டியில் ஈடுபட்டு, ஊர்த்துவ தாண்டவத்தில் காலை உயரத் தூக்கி வென்றான். காளி அமைதியடைந்து தில்லை எல்லையில் அமர்ந்தாள் (தில்லைக் காளி கோயில்).

இறைவனின் நடனம் உலகைக் காக்கிறது. கட்டுக்கடங்காத ஆற்றல் அழிவைத் தரும்; அதை ஒழுங்குபடுத்துவது இறைவனின் ஆடல். சைவ சித்தாந்தத்தில் அவன் ஆடல் ஐந்தொழிலையும் நடத்துகிறது; அவன் ஆடாவிட்டால் உலகமே நின்றுவிடும்.

The temple tradition of Thillai tells of the dance contest with Kali. Guarding Thillai, Kali's power grew beyond all control. The Lord challenged her to a dance and won by raising his foot high in the urdhva tandava. Kali grew calm and settled at the edge of Thillai, where the Thillai Kali temple stands.

The Lord's dance protects the world. Power without restraint destroys; his dance brings it into order. In Saiva Siddhanta his dance carries out all five divine works; if he stopped dancing, the world itself would stop.

திரிபுரம் எரித்தபோது பூமியே தேராக, சூரிய சந்திரர் சக்கரங்களாக, பிரமன் தேரோட்டியாக, திருமால் அம்பாக இருந்தனர். இறைவன் தேரில் ஏறியபோது அதன் பாரம் தாங்காமல் தேர் அச்சு முறிந்தது. அப்போது திருமால் காளை வடிவம் கொண்டு இறைவனைத் தாங்கினார் என்று புராணம் சொல்கிறது.

யானையும் குதிரையும் தேரும் அரசர்களின் பெருமைச் சின்னங்கள். இறைவன் அவற்றை விரும்புவதில்லை; அன்போடு சுமக்கும் ஓர் அடியாரின் தோளையே விரும்புகிறான். சைவ மரபில் நந்தி தருமத்தின் வடிவம்; அடியார்களின் முதல்வர்.

When the three cities were burned, the earth became the chariot, the sun and moon its wheels, Brahma the charioteer and Vishnu the arrow. When the Lord stepped on, the axle broke under his weight, and the Puranas say Vishnu then took the form of a bull and bore him up.

Elephants, horses and chariots are the pomp of kings. The Lord does not care for them; he prefers the shoulder of a devotee who carries him with love. In Saiva tradition Nandi, the bull, is dharma itself and the first of the devotees.

தென்முகக் கடவுள் (தட்சிணாமூர்த்தி) ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்து சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனற்குமாரர் என்ற நான்கு முனிவர்களுக்கு மௌனத்தால் உபதேசம் செய்தான். சொல்லால் விளக்க முடியாத உண்மையை மௌனமாக உணர்த்தினான். 'சின்முத்திரை' அதன் அடையாளம்.

அதே இறைவன் முப்புரம் எரித்த வீரனும். அமைதியான குருவும், அழிக்கும் வீரனும் ஒருவனே. கேள்வி அவன் அறிவைப் புகழ்கிறது; விடை அவன் ஆற்றலையும் சேர்க்கிறது. ஞானமும் ஆற்றலும் இணைந்ததே இறைமை.

Dakshinamurthy, the Lord facing south, sat under the banyan tree and taught the four sages, Sanaka, Sanandana, Sanatana and Sanatkumara, through silence. The truth words cannot explain, he made them realise in silence; the chin mudra is its sign.

The same Lord is the hero who burned the three cities. The silent teacher and the destroying warrior are one. The question praises his wisdom; the answer adds his power. Divinity is wisdom and power together.

கூத்தாடியும் பிச்சைக்காரனும் தெய்வமா என்பது கேள்வி. விடை: வேதங்களே அவனைப் போற்றுகின்றன. யஜுர் வேதத்தின் ஸ்ரீருத்ரம் 'நமஸ்தே ருத்ர' என்று தொடங்கி இறைவனை எல்லா வடிவங்களிலும் வணங்குகிறது, திருடர்களுக்கும் வேடர்களுக்கும் தலைவனாகவும் கூட.

'நம்பன்' என்ற சொல் 'நம்பத் தக்கவன், விரும்பத் தக்கவன்' என்று பொருள்படும். உலகம் இழிவாகப் பார்க்கும் கோலம், வேதங்கள் போற்றும் உண்மை. இதுவே திருச்சாழலின் முழுக் கருத்து: வெளித் தோற்றத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையைக் காண்.

Can a dancer and a beggar be God? The answer: the Vedas themselves praise him. The Sri Rudram of the Yajur Veda begins 'Salutations to you, O Rudra' and bows to the Lord in every form, even as lord of thieves and hunters.

Namban means 'the one to trust, the one to love'. The form the world looks down on is the truth the Vedas extol. This is the heart of Thiruchazhal: see the truth behind the appearance.

சிவபுராணக் கதை: சலந்தரன் என்ற அசுரனைச் சிவன் தன் காலால் வரைந்த சக்கரத்தால் அழித்தான். அந்தச் சக்கரத்தைப் பெற விரும்பிய திருமால் ஆயிரம் தாமரை மலர்களால் சிவனை அருச்சித்தார். ஒரு மலர் குறைந்தது (இறைவனே மறைத்தான்). 'தாமரைக் கண்ணன்' என்ற தன் பெயரை நினைத்து, தன் கண்ணையே பிடுங்கி மலராக இட்டார். மகிழ்ந்த இறைவன் சுதர்சனச் சக்கரத்தை அருளினான். திருவீழிமிழலையில் இந்த வரலாறு போற்றப்படுகிறது.

கண்ணப்பரைப் போலவே திருமாலும் கண்ணைக் கொடுத்தார். முழுமையான அர்ப்பணிப்புக்கு இறைவன் தன் ஆற்றலையே தருகிறான். தேவர்களும் அன்பால்தான் அவனிடம் பெறுகின்றனர்.

From the Siva Purana: Siva destroyed the demon Jalandhara with a discus he drew with his foot. Vishnu, wishing to receive that discus, worshipped Siva with a thousand lotuses. One flower was missing; the Lord himself had hidden it. Remembering that he was called 'lotus-eyed', Vishnu plucked out his own eye and offered it as the thousandth flower. Delighted, the Lord gave him the Sudarshana discus. The story is honoured at Thiruveezhimizhalai.

Like Kannappar, Vishnu too gave an eye. To total self-offering, the Lord gives his own power. Even the gods receive from him only through love.

விடை மிக அழகானது: இறைவன் தன் பெருமையைத் தானே அறியாதவன். எல்லையற்றவனுக்குத் தன் எல்லையைக் காண முடியாது. அதனால்தான் அவன் தோலை உடுத்துகிறான், நஞ்சை உண்கிறான்; அவனுக்கு எதுவும் இழிவு அல்ல, எதுவும் பெருமை அல்ல.

சைவ சித்தாந்தம் இதை 'இறைவன் நிர்மலன்' என்கிறது: மலம் தீண்டாதவன். நஞ்சும் அமுதும் அவனுக்கு ஒன்றே. ரிக் வேதத்தின் நாசதீய சூக்தம் 'படைத்தவனுக்கே தெரியுமோ, அல்லது அவனுக்கும் தெரியாதோ' என்று முடிகிறது; முடிவற்றதைப் பற்றிய அதே வியப்பு.

The answer is lovely: the Lord does not know his own greatness. The boundless cannot find its own boundary. So he wears a hide and drinks poison; to him nothing is degrading and nothing is grand.

Saiva Siddhanta calls the Lord nirmala, untouched by any impurity; poison and nectar are the same to him. The Nasadiya hymn of the Rig Veda ends, 'Perhaps the one who oversees it knows; or perhaps even he does not know', the same wonder at the infinite.

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்பவை நான்கு உறுதிப் பொருள்கள். திருக்குறள் முதல் மூன்றையும் பேசுகிறது; நான்காவது அவற்றின் முடிவு. துறவிகளுக்கும் இவற்றைக் கற்றுத் தர வேண்டுமா என்பது கேள்வி.

விடை: ஆம். உலகியல் தெரியாத துறவு முழுமையானது அல்ல. தென்முகக் கடவுள் முனிவர்களுக்கு உலக வாழ்வின் நெறியையும் உணர்த்தினான். பதிகத்தின் இறுதியில் வரும் இந்தக் கருத்து முக்கியம்: ஆன்மிகம் உலகை மறுப்பது அல்ல; உலகைப் புரிந்து கடப்பது.

Dharma, wealth, love and release are the four aims of life. The Thirukkural speaks of the first three; the fourth is where they lead. The question: do even renunciants need to be taught these?

The answer: yes. Renunciation without understanding of the world is incomplete. Dakshinamurthy taught the sages the way of worldly life too. This closing thought matters: spiritual life is not rejecting the world but understanding it and going beyond it.