Adaikkalappathu

அடைக்கலப் பத்தின் உட்தலைப்பு 'பக்குவ நிண்ணயம்': உயிர் அருள் பெறும் பக்குவத்தை அடைவது பற்றியது. ஒவ்வொரு பாடலும் 'உடையாய், அடியேன் உன் அடைக்கலமே' என்று முடிகிறது. செய்வதற்கு வேறு எதுவும் இல்லாத நிலையில் அடியார் தன்னை முழுதாக ஒப்படைக்கிறார். இதுவே சரணாகதி.

முதல் பாடல் இரண்டு வகை உயிர்களை ஒப்பிடுகிறது. 'பழுத்த மனத்து அடியார்' பக்குவமடைந்து இறைவனோடு சென்றனர். சைவ சித்தாந்தம் இதை 'மலபரிபாகம்' என்கிறது: ஆணவம் முதலிய மலங்கள் கனிந்து உதிரும் நிலை. பழம் பழுத்தால் தானே மரத்திலிருந்து விழுகிறது. மணிவாசகர் தன்னை இன்னும் பழுக்காத காயாகக் கருதுகிறார்.

'பொல்லாக் கல்வி' என்ற சொல் கவனிக்கத் தக்கது. அமைச்சராக இருந்த மணிவாசகர் பெரும் கல்வியாளர். ஆனால் இறைவனை அடையாத கல்வி பயனற்றது என்கிறார். 'கற்றதனால் ஆய பயன் என்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅர் எனின்' என்ற திருக்குறளின் கருத்தும் இதுவே.

The inner title of Adaikkalappathu is 'the ripening of the soul': it is about the soul becoming ready to receive grace. Every verse ends 'you who own me, I your servant take refuge in you'. When there is nothing else left to do, the devotee gives himself up completely. This is surrender.

The first verse compares two kinds of souls. 'Devotees whose hearts had ripened' became ready and went with the Lord. Saiva Siddhanta calls this the ripening of the malas: the impurities such as ego mature and fall away, as a ripe fruit drops from the tree by itself. Manikkavasagar thinks of himself as fruit still unripe.

Notice the words 'worthless learning'. As a minister, Manikkavasagar was a man of great learning. Yet he says learning that does not lead to the Lord is useless. The Thirukkural says the same: what is the use of learning if one does not bow at the feet of the One of pure knowledge?

இறைவனின் பெருமை தண்டிப்பதில் அல்ல, பொறுப்பதில் தெரிகிறது. அடியாரின் சிறுமையைப் பொறுக்கும் அவன் பெருந்தன்மையே அருள். ஒரு தாய் குழந்தையின் குறும்புகளைப் பொறுப்பது போல.

இங்கே சொல்லப்படும் இரண்டு அடையாளங்கள் இதையே காட்டுகின்றன. எல்லோரும் அஞ்சும் பாம்பை அவன் அணிகலனாக அணிகிறான். உலகத்தையே அழித்திருக்கக்கூடிய கங்கையின் வேகத்தைத் தன் சடையில் அடக்கினான்; பகீரதனின் தவத்துக்கு இரங்கி இறைவன் கங்கையைத் தாங்கிய கதை அது. ஆபத்தானவற்றைத் தன்னுள் ஏற்று உலகைக் காப்பவன் அவன்.

அதே இறைவன் என் சிறுமையையும் ஏற்றுக்கொள்வான் என்பது அடியாரின் நம்பிக்கை. பாம்பையும் கங்கையையும் தாங்கியவனுக்கு ஒரு அடியாரின் குறைகள் பாரமில்லை.

The Lord's greatness shows not in punishing but in bearing with us. His generosity in putting up with a devotee's smallness is grace itself, as a mother puts up with her child's mischief.

The two emblems named here show the same thing. He wears as an ornament the serpent everyone fears. He held in his matted hair the force of the Ganga that could have destroyed the world, when he took pity on Bhagiratha's penance. He takes dangerous things into himself and protects the world.

The devotee trusts that the same Lord will accept his smallness too. To one who carries the serpent and the Ganga, a devotee's faults are no burden.

'பெரும் பிச்சுத் தரும் பெருமான்' என்பது திருவாசகத்தின் தனித்த சொல்லாட்சி. இறைவன் தரும் பரிசு பித்து: உலகியல் அறிவுக்குப் புரியாத, இறையன்பின் பித்து. இறைவனையே 'பித்தன்' என்று அழைக்கும் மரபும் உண்டு; சுந்தரர் 'பித்தா பிறைசூடி' என்றே தொடங்கினார். அடியாருக்கும் அவன் அதே பித்தைத் தருகிறான்.

உலகம் அதை மயக்கம் என்று நினைக்கும். ஆனால் பிறவியை அறுப்பது இந்தப் பித்து தான். உலகப் பற்றுகளில் மூழ்கியிருக்கும் 'சுயநினைவு' தான் உண்மையான மயக்கம் என்பது அடியார்களின் பார்வை.

ஐந்து முறை 'பெருமான்' என்ற சொல் வருவது, அடியார் அன்போடு அந்தப் பெயரை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி மகிழ்வதைக் காட்டுகிறது.

'The Lord who gives the great madness' is a phrase found only in the Thiruvasagam. The gift the Lord gives is madness: the madness of love for him, which worldly reason cannot understand. There is a tradition of calling the Lord himself 'the madman'; Sundarar began his first song 'Pitta', O madman. To his devotees the Lord gives the same madness.

The world thinks it is delusion. But it is this madness that cuts off rebirth. In the devotees' eyes, the real delusion is the 'sanity' that is sunk in worldly attachments.

The word 'Lord' comes five times, showing the devotee saying the name again and again with love and delight.

பிறவியைக் கடலாகவும் இறைவனின் திருவடியைத் தெப்பமாகவும் சொல்வது இந்து மரபில் பழமையான உவமை. 'பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார் இறைவன் அடி சேராதார்' என்று திருவள்ளுவர் முதல் அதிகாரத்திலேயே சொல்கிறார். இறைவன் அடியைப் பற்றியவர் கரை சேர்வர்; பற்றாதவர் மூழ்குவர்.

இங்கே மணிவாசகர் தன் நிலையைக் கடலில் மூழ்கும் ஒருவனாக விவரிக்கிறார்: சுழி, அலைகள், சுறா. இவை உலக ஆசைகளின் வடிவங்கள். இது பெண்களைப் பழிப்பது அல்ல; புலன்களை இழுக்கும் ஆசையின் வலிமையைச் சொல்வது. எந்த மனிதருக்கும் அவரவர் 'சுறாக்கள்' உண்டு.

மூழ்குபவன் செய்யக்கூடியது ஒன்றே: கதறி அழைப்பது. 'அடியேன் உன் அடைக்கலமே' என்பது அந்தக் கதறல்.

Birth as a sea and the Lord's feet as a raft is an ancient image in Hindu tradition. In the very first chapter of the Thirukkural, Thiruvalluvar says that only those who reach the Lord's feet can swim the great sea of births; those who do not, cannot. Those who hold his feet reach the shore; those who do not, drown.

Here Manikkavasagar pictures himself drowning: the whirlpool, the waves, the shark. These are the forms of worldly desire. This is not a slight on women; it describes the strength of desire that pulls at the senses. Every person has their own sharks.

A drowning man can do only one thing: cry out. 'I take refuge in you' is that cry.

இந்தப் பாடலில் ஒரு அழகான முரண் உள்ளது. முதல் இரண்டு வரிகள் உலகப் பெண்களின் கவர்ச்சியில் அகப்பட்டு இளைத்ததைச் சொல்கின்றன. அடுத்த வரிகள் மான் போன்ற கண்களுடைய உமையம்மையை ஒரு பாகத்தில் கொண்ட இறைவனை அழைக்கின்றன. அழகே பிரச்சினை அல்ல; அழகை எங்கே காண்கிறோம் என்பதே கேள்வி.

உலகக் கவர்ச்சிகள் உடலை 'இருள் புரி யாக்கை' ஆக்குகின்றன. அதே அழகு இறைவனோடு இணைந்த உமையிடம் இருக்கும்போது அது அருளின் வடிவம். சைவத்தில் சக்தியே அருள்; அவள் வழியாகவே சிவன் உயிர்களுக்கு அருள்கிறான்.

அதனால் தான் அடியார் அவனை 'உமை பங்கா' என்று அழைத்து அருள் கேட்கிறார். அன்னையின் வழியாகச் செல்லும் வேண்டுதல் தந்தையை விரைவில் அடையும்.

There is a lovely contrast in this verse. The first lines tell of being caught by worldly charm and wasting away. The next lines call on the Lord who shares his body with Uma, whose eyes are like a doe's. Beauty is not the problem; the question is where we see it.

Worldly attractions make the body something that 'breeds darkness'. The same beauty, in Uma who is one with the Lord, becomes the form of grace. In Saivism Sakti is grace itself; it is through her that Siva gives grace to souls.

That is why the devotee calls him 'Lord who shares your body with Uma' when asking for grace. A prayer that goes by way of the Mother reaches the Father quickly.

'தாழியைப் பாவு தயிர் போல்' என்பது தமிழ் வீட்டு வாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட உவமை. தயிர் கடையப்படும்போது மத்து அதை இங்கும் அங்கும் அலைக்கழிக்கிறது. உலக ஆசைகள் மனத்தை அப்படிக் கடைகின்றன; அமைதியின்றி அலைய வைக்கின்றன.

ஆனால் தயிரைக் கடைவதால் வெண்ணெய் வருகிறது என்பதையும் நினைவு கூரலாம். துன்பத்தால் கடையப்படும் மனமே இறுதியில் இறையன்பு என்ற வெண்ணெயைத் தருகிறது. மணிவாசகரின் வேதனையே திருவாசகம் என்ற வெண்ணெயானது.

நடுவே 'தடமலர்த் தாள் வாழி' என்று வாழ்த்துகிறார். துன்பத்தின் நடுவிலும் வாழ்த்து நிற்கவில்லை. 'எப்போது, எந்நாள்' என்ற இரட்டைக் கேள்வி ஏக்கத்தின் அவசரத்தைக் காட்டுகிறது.

'Like curd being churned in a pot' comes from Tamil household life. As curd is churned, the churning stick throws it this way and that. Worldly desires churn the mind in the same way, leaving it no rest.

Yet it is worth remembering that churning curd brings out butter. A mind churned by sorrow in the end yields the butter of love for God. Manikkavasagar's anguish itself became the butter we call the Thiruvasagam.

In the middle of it he says, 'may your broad flower feet be praised.' Even in sorrow, praise does not stop. The double question, 'when, on what day', shows how urgent the longing is.

இந்தப் பாடலில் இறைவனின் அருள் ஒரு நுட்பமான வழியில் செயல்படுகிறது. அவன் அடியாரை வெளியிலிருந்து இழுத்து எடுக்கவில்லை; 'புகுந்து அருளி', உள்ளே நுழைந்து மாற்றுகிறான். எந்தக் கண்கள் உலகக் கவர்ச்சியில் அலைந்தனவோ, அதே கண்களில் அமுதத்தை ஊறச் செய்கிறான். பார்வையே மாறுகிறது.

சைவ சித்தாந்தத்தில் இது 'சத்திநிபாதம்': அருள் சக்தி உயிரில் பதியும் நிலை. அப்போது உயிர் உலகத்தை அதே கண்களால், ஆனால் புதிய பார்வையோடு காண்கிறது. 'அங்கணன்' என்ற பெயர் 'அழகிய, அருள் நிறைந்த கண்ணுடையவன்' என்று பொருள்படுகிறது. அவனுடைய அருட்பார்வை அடியாரின் பார்வையையும் அருட்பார்வையாக்குகிறது.

In this verse the Lord's grace works in a subtle way. He does not pull the devotee out from outside; he 'enters with grace' and changes him from within. The very eyes that wandered after worldly charms are the eyes in which he makes nectar well up. The way of seeing itself changes.

In Saiva Siddhanta this is shaktinipata, the descent of the power of grace into the soul. Then the soul sees the world with the same eyes but with a new vision. The name Angkanan means 'the one with beautiful, gracious eyes'. His gracious gaze turns the devotee's gaze into a gracious one too.

நெசவுத் தறியின் உவமை இங்கே அழகாகப் பயன்படுகிறது. நாடா (குழல்) பாவின் இழைகளுக்கு இடையே ஒருமுறை மேலே தெரிகிறது, ஒருமுறை கீழே மறைகிறது; நிற்காமல் இங்கும் அங்கும் ஓடுகிறது. அமைதியற்ற மனமும் அப்படியே: ஒருமுறை இறைவனை நினைக்கிறது, மறுமுறை உலகில் மறைகிறது.

'அழைப்பாயோ, நரகில் தள்ளுவாயோ, உன் குறிப்பு அறியேன்' என்பது முழுமையான சரணாகதி. எதுவாக இருந்தாலும் உன் விருப்பமே. முடிவை இறைவனிடமே விட்டுவிடுகிறார். 'அடைக்கலம்' என்பதன் பொருளே இதுதான்: பாதுகாப்புக்கான உத்தரவாதம் கேட்காமல் தன்னை ஒப்படைப்பது.

ஆனாலும் 'உமை பங்கா' என்ற விளி நம்பிக்கை தருகிறது. கருணையே வடிவான அன்னையோடு இருப்பவன் தன் அடியாரை நரகத்தில் தள்ளமாட்டான்.

The image of the loom is used beautifully here. The shuttle shows above the threads of the warp one moment and hides below them the next, running back and forth without stopping. A restless mind is like that: one moment it thinks of the Lord, the next it vanishes into the world.

'Will you call me, or cast me into hell? I do not know your will' is complete surrender. Whatever it is, let it be your will. He leaves the outcome to the Lord. This is what refuge means: giving yourself up without asking for a guarantee of safety.

Yet calling him 'Lord who shares your body with Uma' gives hope. One who is united with the Mother, compassion itself, will not cast his devotee into hell.

இந்தப் பாடலில் மூன்று படிகள் உள்ளன: வழிபாட்டு நெறியை அறியேன், உன்னை அறியேன், உன்னை அறியும் அறிவையும் அறியேன். ஒவ்வொரு படியும் முந்தையதைவிட ஆழமானது. இறுதியில் தன் அறிவின் எல்லையையே ஒப்புக்கொள்கிறார்.

சைவ சித்தாந்தத்தில் உயிர் தானாக இறைவனை அறிய முடியாது. இறைவனே தன் அருளால் தன்னை அறிவிக்க வேண்டும். 'அவனருளாலே அவன் தாள் வணங்கி' என்று சிவபுராணத்தில் மணிவாசகரே சொன்னார். உன்னை அறியும் அறிவும் உன் அருளே.

'மறிவு அறியாச் செல்வம்' என்பது திரும்பிப் போகாத செல்வம்: முக்தி. உலகச் செல்வம் வந்து போகும்; இந்தச் செல்வம் ஒருமுறை கிடைத்தால் நிலைக்கும்.

This verse has three steps: I do not know the way to worship, I do not know you, I do not even know the knowing that knows you. Each step goes deeper than the last. In the end he admits the very limit of his knowing.

In Saiva Siddhanta the soul cannot know the Lord on its own. The Lord must make himself known by his grace. In the Sivapuranam, Manikkavasagar himself said, 'by his grace alone I bow at his feet.' Even the knowledge that knows you is your grace.

'Wealth from which there is no turning back' is liberation. Worldly wealth comes and goes; this wealth, once received, stays.

இது திருவாசகத்தின் மிக மனித்தன்மை நிறைந்த உவமைகளில் ஒன்று. பசியோடு இருந்த ஒருவன் உணவு கிடைத்ததும் அவசரமாக அள்ளி விழுங்கி விக்கிக்கொள்வது போல, அருளை அவசரமாக விழுங்கி மணிவாசகர் விக்கிக்கொண்டார். பெருந்துறையில் கிடைத்த அனுபவம் அவரால் தாங்க முடியாத அளவுக்குப் பெரியதாக இருந்தது.

விக்கியவனுக்குத் தண்ணீர் வேண்டும். அவர் கேட்கும் 'தண்ணீர்' மேலும் அருளே. அருளால் வந்த கலக்கத்தைத் தீர்க்கவும் அருளே வேண்டும். ஒரு குழந்தை பால் குடிக்கும்போது விக்கினால் தாயே முதுகைத் தட்டி நீர் தருவது போல.

அடைக்கலப் பத்து இங்கே நிறைவு பெறுகிறது. பத்துப் பாடல்களிலும் அடியார் தன் குறைகளை எல்லாம் சொல்லி, இறுதியில் ஒரே பதிலைத் தருகிறார்: 'அடியேன் உன் அடைக்கலமே.' சரணாகதியே பக்குவத்தின் அடையாளம்.

This is one of the most human images in the Thiruvasagam. Like a hungry man who gulps his food in a rush and chokes, Manikkavasagar gulped down grace and choked. What he received at Perunthurai was greater than he could bear.

One who chokes needs water, and the 'water' he asks for is more grace. Only grace can settle the turmoil grace has caused, as a mother pats the back of a baby choking on milk and gives it water.

Adaikkalappathu ends here. In all ten verses the devotee lists every failing he has and gives one answer at the end: 'I, your servant, take refuge in you.' Surrender is the sign of ripeness.