Achcha Pathu

அச்சப்பத்து தில்லையில் பாடப்பட்டது. உட்தலைப்பு 'ஆனந்தம் உறுத்தல்'. ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரே அமைப்பில் உள்ளது: முதலில் உலகம் அஞ்சும் பெரிய ஆபத்துகளுக்குத் 'தான் அஞ்சேன்' என்கிறார்; பின் இறைவனிடம் அன்பில்லாதவர்களைக் கண்டால் மட்டுமே அஞ்சுகிறேன் என்கிறார். 'அம்ம நாம் அஞ்சுமாறே' என்பது பல்லவி.

இங்கே 'அஞ்சுதல்' என்பது வெறுப்பு அல்ல; அவர்களோடு சேர்ந்தால் தன் அன்பு குறைந்துவிடுமோ என்ற அச்சம். முதல் பாடல், திருவடியைச் சேர்ந்த பின்னும் மனம் ஒருமைப்படாதவர்களைப் பற்றியது. ஒருமுகப்பட்ட பக்தியையே மணிவாசகர் போற்றுகிறார்.

Achcha Pathu, 'the ten of fear', was sung at Thillai. Its inner title is 'Anandam Uruththal', the deepening of bliss. Every verse has the same shape: first he says he does not fear the great dangers the world fears; then he says that he fears only when he sees those who have no love for the Lord. 'Oh, how we fear!' is the refrain.

This fear is not hatred. It is the fear that in their company his own love might grow less. The first verse is about those whose minds stay divided even after coming to the Lord's feet. Manikkavasagar praises single-pointed devotion.

'தம்பிரான்' என்ற சொல் அழகானது: மற்ற எல்லோருக்கும் ஒரு தலைவன் உண்டு; சிவனுக்குத் தலைவன் அவனே. பிரமனும் திருமாலும் அடிமுடி தேடிக் காணாத அண்ணாமலைக் கதை இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.

ஆசையும் வினையும் உள்ளிருந்து வரும் ஆபத்துகள். அவற்றுக்குக் கூட அஞ்சாத மணிவாசகர், அலைபாயும் மனத்துக்கே அஞ்சுகிறார். ஒரு கிணற்றை ஆழமாகத் தோண்டுபவருக்கே நீர் கிடைக்கும்; பல இடங்களில் குழி தோண்டுபவருக்குக் கிடைக்காது.

Thambiraan is a lovely word: everyone else has a master, but Siva's master is himself. The story of Annamalai, where Brahma and Vishnu searched for his head and feet and could not find them, comes to mind.

Desire and karma are dangers that come from within. Manikkavasagar, who does not fear even these, fears only a wandering mind. Water comes to the one who digs one well deep, not to the one who digs shallow pits in many places.

'பொல்லா மணி' என்றால் துளையிடப்படாத, இயற்கையான மணி. மற்ற மணிகள் மனிதர் செதுக்கியவை; இறைவனோ யாராலும் உருவாக்கப்படாதவன். அம்பலத்தில் ஆடும் அவன் பார்வையாலேயே எலும்புகளை உருக்குகிறான்.

வேல் வெளியிலிருந்து வரும் ஆபத்து; பெண்களின் பார்வை உள்ளிருந்து எழும் ஆசைக்கான ஆபத்து. இரண்டுக்கும் அஞ்சாதவர், அன்பில்லாமைக்கே அஞ்சுகிறார். அன்பே அருளைப் பருகும் கிண்ணம்; அது இல்லாதவர் அருட்கடல் அருகிலும் தாகத்தோடே இருப்பர்.

An undrilled gem is a natural gem, not pierced by any hand. Other gems are shaped by people, but the Lord is made by no one. Dancing in the Hall, he melts the bones with a single look.

The spear is danger from outside; the glance of women is the danger of desire rising within. One who fears neither fears only lovelessness. Love is the cup with which grace is drunk; without it, a person stays thirsty even beside the sea of grace.

திருவாசகத்தில் கண்ணீருக்குத் தனி இடம் உண்டு. 'அழுதால் உன்னைப் பெறலாமே' என்பது மணிவாசகரின் உறுதியான நம்பிக்கை. கண்ணீர் இல்லாத வழிபாடு உலர்ந்த சடங்காக மாறிவிடும் என்று அவர் அஞ்சுகிறார்.

கிளியின் சொல் இனிமையானது, ஆனால் அது புரிந்து பேசுவதில்லை. அதுபோல் புரிதலும் உணர்வும் இல்லாத இனிய சொற்கள். அவற்றைவிட, உணர்வில்லாத வழிபாட்டையே அவர் அதிகம் அஞ்சுகிறார்.

Tears have a special place in the Thiruvasagam. 'If I weep, I can gain you' is Manikkavasagar's firm belief. He fears that worship without tears turns into dry ritual.

A parrot's words are sweet, but it does not understand what it says. So are sweet words without understanding or feeling. More than these, he fears worship without feeling.

திருநீறு சைவ அடியாரின் அடையாளம். அது எல்லாம் இறுதியில் சாம்பலாகும் என்ற நிலையாமையையும், இறைவனே நிலைத்தவன் என்பதையும் நினைவூட்டுகிறது. திருஞானசம்பந்தர் 'மந்திரமாவது நீறு' என்று திருநீற்றுப் பதிகம் பாடி, பாண்டிய மன்னனின் நோயைத் தீர்த்தார்.

நோய், பிறப்பு, இறப்பு எல்லாம் உடலுக்கு வருபவை. நீறு அணிவது உள்ளத்தின் நிலை. அதனால்தான் உடல் ஆபத்துகளுக்கு அஞ்சாதவர், அடையாளத்தை மறுக்கும் உள்ளத்துக்கு அஞ்சுகிறார்.

Sacred ash is the mark of a Saiva devotee. It recalls that everything at last becomes ash, and that only the Lord endures. Thirugnana Sambandar sang the Thiruneetru Pathigam, 'The ash is the mantra', and cured the Pandya king's illness with it.

Disease, birth and death come to the body. Wearing the ash is a state of the heart. That is why one who does not fear dangers to the body fears a heart that refuses the sign.

நெருப்பும் நிலநடுக்கமும் இயற்கையின் பெரும் சக்திகள். அவற்றுக்குக் கூட மணிவாசகர் அஞ்சவில்லை, ஏனெனில் அவற்றையும் ஆள்பவன் இறைவனே. 'ஆள் அல்லாதவர்' என்பது முக்கியமான சொல்: இறைவனின் ஆள் ஆகாதவர், அதாவது யாருக்கும் உரியவர் அல்லாமல் தனித்து அலைபவர்.

'சொற்பதம் கடந்த அப்பன்' என்பது சொல்லால் விளக்க முடியாத இறைவன். ஆனால் அவனை மலர் சூட்டி உருகி வணங்க முடியும். சொல்லால் அடைய முடியாதவனை அன்பால் அடையலாம்.

Fire and earthquake are nature's great powers. Manikkavasagar does not fear even these, for the Lord rules them too. 'Those who are not his' is the key phrase: those who have not become the Lord's own, who wander belonging to no one.

'The Father beyond the reach of words' is the Lord whom speech cannot explain. Yet one can adorn him with flowers and melt in worship. The one who cannot be reached by words can be reached by love.

நடராசரின் கையில் உள்ள நெருப்பு (அக்னி) அழித்தலைக் குறிக்கிறது. ஐந்தொழில்களில் ஒன்றான சங்காரம். ஆனால் அந்த அழிவும் புதுப்பித்தலுக்கான ஆடலே.

பழியும் சாவும் மனிதர் மிகவும் அஞ்சுபவை. பெயர் கெடுவதும் உயிர் போவதும். அவற்றை விட மணிவாசகர் அஞ்சுவது, ஆடலைக் கண்டும் உள்ளம் உருகாத நிலையையே. கல் போன்ற உள்ளம் சாவை விடக் கொடியது.

The fire in Nataraja's hand stands for dissolution, samhara, one of his five acts. Yet even that destruction is part of a dance of renewal.

Disgrace and death are what people fear most: the loss of name and the loss of life. More than these, Manikkavasagar fears a heart that does not melt even when it sees the dance. A heart of stone is crueller than death.

யானையும் புலியும் காட்டின் மிகக் கொடிய விலங்குகள். இறைவன் யானைத் தோலையும் புலித் தோலையும் போர்த்தியவன்: தாருகாவனத்து முனிவர்கள் ஏவிய புலியையும் யானையையும் அடக்கி அவற்றின் தோலை அணிந்தான். அவனைச் சேர்ந்தவருக்கு அவை அச்சம் தருவதில்லை.

இங்கே 'அறிவு' என்பது நூலறிவு அல்ல; இறைவனின் திருவடியே சிறந்த இன்பம் என்று உணரும் மெய்யறிவு. அது இல்லாதவரே உண்மையான 'அறிவிலிகள்'.

The elephant and the tiger are the fiercest beasts of the forest. The Lord wears an elephant's hide and a tiger's skin: he subdued the tiger and the elephant sent against him by the sages of Darukavana and wore their skins. To those who belong to him, such beasts bring no fear.

'Knowledge' here is not book learning; it is the true knowing that the Lord's feet are the highest joy. Those who lack it are the truly 'senseless'.

'மன்னரோடு உறவும் அஞ்சேன்' என்பது மணிவாசகரின் சொந்த வாழ்க்கையிலிருந்து வருகிறது. பாண்டிய மன்னனின் அமைச்சராக இருந்து, அவனது சிறையையும் தண்டனையையும் அனுபவித்தவர் அவர். அரசர்களின் அன்பும் சினமும் நிலையற்றவை என்று அவருக்குத் தெரியும்.

ஆலகால நஞ்சை உண்டு அமுதமாக்கிய இறைவனைச் சேர்ந்தவருக்கு எந்த ஆபத்தும் அமுதமாகும். ஆனால் பிறர் என்ன சொல்வார்கள் என்று திருநீறு பூசவே அஞ்சுபவர்களைக் கண்டு அவர் அஞ்சுகிறார். உலகுக்கு அஞ்சி இறைவனின் அடையாளத்தை மறைப்பதே உண்மையான அச்சம்.

'I do not fear dealings with kings' comes from Manikkavasagar's own life. He had been the Pandya king's minister and had suffered the king's prison and punishment. He knew that the favour and anger of kings are both unstable.

For one who belongs to the Lord who drank the halahala poison and made it nectar, every danger becomes nectar. But he fears when he sees those who are afraid even to wear the ash because of what others might say. To hide the Lord's mark out of fear of the world is the real fear.

எமனின் சீற்றத்துக்கு அஞ்சாமை, மார்க்கண்டேயரின் கதையை நினைவூட்டுகிறது. இறைவனைப் பற்றியவரை எமனால் தொட முடியாது.

இறுதிப் பாடலின் 'ஆண் அலாதவர்' என்பது பாலினம் பற்றியது அல்ல; வீரம் பற்றியது. உண்மையான வீரம் அம்புக்கும் எமனுக்கும் அஞ்சாமை அல்ல; இறைவன் முன் கண்ணீர் விட்டு உருகத் துணிவதே. பலவீனமாகத் தோன்றும் கண்ணீரே அச்சப்பத்தின் உண்மையான வீரம்.

Not fearing Yama's wrath recalls the story of Markandeya: Yama cannot touch one who clings to the Lord.

'Those without manhood' in the last verse is not about gender but about courage. True courage is not merely not fearing arrows or Yama; it is daring to weep and melt before the Lord. The tears that look like weakness are the real courage of Achcha Pathu.