Thirukkothumbi

திருக்கோத்தும்பி தில்லையில் பாடப்பட்டது. கோத்தும்பி என்பது வண்டுகளின் அரசன். மலருக்கு மலர் தாவித் தேன் தேடும் வண்டு, இன்பத்துக்காக அலையும் மனம். 'பிற மலர்களை விட்டு இறைவன் திருவடி என்ற மலருக்கே செல்' என்று மணிவாசகர் தன் மனத்துக்கே சொல்கிறார்.

முதல் பாடலிலேயே பெரும் பட்டியல்: பிரமன், இந்திரன், கலைமகள், திருமால், வேதங்கள், தேவர்கள். அவர்கள் எல்லோரும் அறியாத திருவடி அது. ஆனாலும் ஒரு சிறு வண்டுக்கு அங்கே செல்ல அனுமதி உண்டு. பெருமையால் அடைய முடியாததை அன்பால் அடையலாம் என்பது இதன் குறிப்பு.

Thirukkothumbi was sung at Thillai. The kothumbi is the king of bees. A bee that flits from flower to flower after honey is the mind that wanders after pleasure. Manikkavasagar speaks to his own mind: leave the other flowers and go only to the flower of the Lord's feet.

The very first verse gives a grand list: Brahma, Indra, Saraswati, Vishnu, the Vedas, the gods. None of them know those feet. Yet a little bee is free to go there. What greatness cannot reach, love can.

'நானார் என் உள்ளமார்' என்பது திருவாசகத்தின் மிக ஆழமான கேள்விகளில் ஒன்று. உபநிடதங்கள் கேட்கும் 'நான் யார்?' என்ற கேள்வியே இது. ஆனால் மணிவாசகரின் விடை தத்துவ விசாரணையில் இல்லை: 'இறைவன் ஆட்கொள்ளாவிட்டால் நான் ஒன்றுமில்லை.' தன்னைப் பற்றிய அறிவே இறைவன் அருளால்தான் வருகிறது.

சைவ சித்தாந்தத்தில் உயிர் தானாக அறியாது; இறைவன் அறிவிக்க அறியும். கண் சூரிய ஒளியின் உதவியால் பார்ப்பது போல. 'உண்பலி தேர் அம்பலவன்' என்பது பிரமனின் மண்டையோட்டில் பிச்சை ஏற்கும் பிட்சாடனர் கோலம். எல்லாம் உடையவன் பிச்சைக்காரனாக வருவது, அடியார்களின் அன்பை ஏற்கவே.

'Who am I? What is my heart?' is one of the deepest questions in the Thiruvasagam, the same question the Upanishads ask. But Manikkavasagar's answer is not reached by argument: 'If the Lord had not taken me, I would be nothing.' Even knowledge of oneself comes by his grace.

In Saiva Siddhanta the soul does not know on its own; it knows as the Lord makes it know, as the eye sees only with the sun's light. 'Taking alms in a skull' is the form of Bhikshatana, the beggar carrying Brahma's skull. The owner of everything comes as a beggar to receive the love of his devotees.

இந்தப் பாடல் திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற பாடல்களில் ஒன்று. உலக இன்பங்கள் 'தினைத்தனை', தினை அளவு. இறைவன் தரும் இன்பம் நினைக்கும்போதும், காணும்போதும், பேசும்போதும், எப்போதும் சுரக்கும் ஆனந்தத் தேன். அது எலும்புகளையே உருக்குகிறது.

வள்ளலார் 'அருட்பெருஞ்சோதி' பாடல்களில் இதே அனுபவத்தைச் சொல்கிறார். 'குனிப்புடையான்' என்பது ஆடும்போது உடல் வளையும் நடராசன். சைவ சித்தாந்தம் இதைச் 'சிவானந்தம்' என்கிறது: இறைவனோடு ஒன்றிய உயிர் அனுபவிக்கும் முடிவில்லாத இன்பம். அது பெறுவது அல்ல, சொரிவது; நாம் முயல்வதில்லை, அவன் பொழிகிறான்.

This is one of the best-loved verses of the Thiruvasagam. Worldly pleasures are 'the size of a millet seed'. The bliss the Lord gives is honey that flows whenever we think, see or speak of him, at every moment, and it melts the very bones.

The Dancer 'with his graceful bend' is Nataraja, his body curving as he dances. Saiva Siddhanta calls this Sivanandam, the endless bliss of the soul united with the Lord. It is not something we earn but something poured down; we do not strain for it, he showers it.

கண்ணப்ப நாயனார் வேடர் குலத்தவர். காளத்தியில் இறைவனின் கண்ணில் இரத்தம் வழிவதைக் கண்டு தன் கண்ணையே பிடுங்கி அப்பினார். அடுத்த கண்ணிலும் இரத்தம் வழிந்தபோது, அடையாளத்துக்காகத் தன் காலை இறைவனின் கண்ணில் ஊன்றி, இரண்டாம் கண்ணையும் பிடுங்கத் துணிந்தார். இறைவன் 'நில்லு கண்ணப்ப' என்று மூன்று முறை சொல்லித் தடுத்தான் என்று பெரியபுராணம் சொல்கிறது.

மணிவாசகர் தம்மை அந்த அன்போடு ஒப்பிட்டுத் தாம் ஒன்றுமில்லை என்கிறார். ஆனாலும் இறைவன் அவரையும் அழைத்தான். அருள் தகுதியைப் பொறுத்ததல்ல என்பது திருவாசகம் முழுதும் வரும் கருத்து. சைவ மரபில் கண்ணப்பர் தூய அன்பின் உச்சம்; ஆகமவிதி தெரியாதவர்; ஆனாலும் அவர் அன்பே முதல் வழிபாடாக ஏற்கப்பட்டது.

Kannappa Nayanar was a hunter. At Kalahasti he saw blood flowing from the eye of the Lord's image and plucked out his own eye to put in its place. When the other eye began to bleed, he set his foot on it to mark the spot and was about to pluck out his second eye. The Periya Puranam says the Lord stopped him, calling 'Stop, Kannappa!' three times.

Manikkavasagar sets himself beside that love and finds he is nothing; yet the Lord called him too. That grace does not depend on merit runs through the whole Thiruvasagam. In Saiva tradition Kannappar is the summit of pure love: he knew nothing of the rules of worship, yet his love was accepted as the highest worship.

உலகம் 'இவரே தெய்வம், அவரே தெய்வம்' என்று வாதிடுகிறது. மணிவாசகர் வாதத்தில் இறங்கவில்லை; தான் பற்றிய ஒருவனைச் சொல்கிறார். சைவ மரபில் சிவன் 'தேவதேவன்', 'மகாதேவன்': எல்லாத் தேவர்களுக்கும் மேலானவன். தேவர்களும் அவனிடமே தங்கள் ஆற்றலைப் பெறுகின்றனர் என்பது கேன உபநிடதத்தின் யட்சக் கதை சொல்வது.

'பற்றற நான் பற்றிநின்ற' என்பது திருக்குறளின் 'பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை' என்பதன் எதிரொலி. ஒரு பற்றை முழுமையாகப் பிடித்தால் மற்ற பற்றுகள் தானே விடுகின்றன.

The world argues, 'This one is God, that one is God.' Manikkavasagar does not join the argument; he simply names the one he holds. In Saiva tradition Siva is Devadeva, Mahadeva, above all the gods. The Kena Upanishad's story of the mysterious Yaksha shows the gods themselves draw all their power from him.

'I hold on so that my clinging may end' echoes the Thirukkural's 'cling to the One who clings to nothing'. Hold one thing completely, and all other holds loosen by themselves.

செல்வம், குடும்பம், குலம், கல்வி இவை தவறல்ல. ஆனால் இவையே எல்லாம் என்று நினைப்பதே 'பித்த உலகு'. மணிவாசகர் அமைச்சராக இவை எல்லாம் பெற்றவர். அவற்றின் நடுவில்தான் பிறப்பு இறப்பின் குழப்பம் அவருக்குத் தெரிந்தது.

சைவ சித்தாந்தம் இவற்றை 'மாயையின் காரியம்' என்கிறது: உயிருக்குக் கருவிகளாகத் தரப்பட்டவை, இலக்காக அல்ல. அவற்றைக் கருவியாகப் பயன்படுத்தி இறைவனை அடைய வேண்டும். குரு வந்து 'சித்த விகாரக் கலக்கம்' தெளிவித்தபோதுதான் இந்த வேறுபாடு புரிந்தது. பட்டினத்தாரும் இதே தெளிவில் தம் செல்வத்தை விட்டார்.

Wealth, family, lineage and learning are not wrong. What is mad is to think they are everything. Manikkavasagar, as a minister, had them all, and it was right in their midst that he felt the confusion of birth and death.

Saiva Siddhanta calls such things the products of maya: tools given to the soul, not its goal. They are meant to be used on the way to the Lord. Only when the Guru came and cleared 'the turmoil of the mind' did this difference become plain. Pattinathar left his riches with the same clarity.

'சங்கரன்' என்ற பெயருக்கு 'சம் (நன்மை) செய்பவன்' என்று பொருள். நினைத்த உடனே மனத்தில் அமுதம் ஊறுகிறது. அப்படிப்பட்டவனை மறக்க முடியுமா என்று மணிவாசகர் தமக்குத் தாமே கேட்கிறார். 'கெட்டேன்' என்ற சொல் அந்த நினைப்பே தாங்க முடியாதது என்பதைக் காட்டுகிறது.

'ஒட்டாத பாவித் தொழும்பரை நாம் உருவறியோம்' என்பது இறைவனோடு ஒட்டாமல் வெளியே பேசும் போலி அடியார்களைக் குறிக்கிறது. உண்மை அடியார் கூட்டத்தையே நாட வேண்டும் என்பது சைவ நெறி; 'அடியார் கூட்டமே இறைவன் கூட்டம்'.

Sankara means 'the one who brings good'. The moment one thinks of him, nectar wells up in the mind. Could anyone forget such a one? Manikkavasagar asks himself, and 'alas' shows the very thought is unbearable.

'Servants who do not cling to him' points to those who wear the look of devotees but are not joined to the Lord within. Saiva teaching urges us to seek the company of true devotees, for the company of devotees is the company of the Lord.

'ஒன்றாய் முளைத்தெழுந்து எத்தனையோ கவடு விட்டு' என்பது ஒன்றான பரம்பொருள் பல உலகங்களாகவும் உயிர்களாகவும் விரிந்ததைச் சொல்கிறது. ஒரு விதை மரமாகிப் பல கிளைகள் விடுவது போல. ஆனாலும் அவன் குறையாத செல்வன்; எவ்வளவு கொடுத்தாலும் குறைவதில்லை.

'நாய் சிவிகை ஏற்றுவித்த' என்பது தகுதியற்றவனை உயர்த்திய அருள். மணிவாசகர் அமைச்சராகப் பல்லக்கில் சென்றவர்; ஆனால் இங்கே சொல்லும் பல்லக்கு அருளின் உயர்வு. 'என் தாதை தாதைக்கும்' என்பது குடும்பத்தின் பல தலைமுறைகளும் வழிபட்ட குலதெய்வம் என்ற உணர்வையும் தருகிறது.

'Sprouting as one and putting out countless branches' says that the one Supreme spread out as many worlds and many lives, as one seed grows into a tree with many branches. Yet he is 'the Lord of unfailing wealth'; however much he gives, he is never less.

'A dog lifted onto a palanquin' is grace raising one who did not deserve it. Manikkavasagar had ridden in palanquins as a minister, but the palanquin here is the height that grace lifts us to. 'Lord of my father's father' also carries the warmth of a family God worshipped through generations.

'கரணங்கள்' என்பவை மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம் என்ற அந்தக்கரணங்களும் ஐம்புலன்களும். இறைவன் அவற்றைக் கடந்தவன்; அவற்றால் அவனை அறிய முடியாது. ஆனாலும் அவன் திருவடியைச் சேர்ந்தவுடனே அறிவு தெளிகிறது.

பிறப்பும் இறப்பும் 'மயக்கம்' என்கிறார். உண்மையில் ஆன்மா பிறப்பதும் இல்லை, இறப்பதும் இல்லை என்று பகவத் கீதை சொல்கிறது; உடல்களே மாறுகின்றன. இந்த உண்மை தெரிந்தவுடன் மரண பயம் நீங்குகிறது. அதைத் தந்தது ஒரு வாதம் அல்ல, 'கருணைக் கடல்'.

The 'faculties' are the inner instruments, mind, intellect, ego and memory, together with the five senses. The Lord stands beyond them; they cannot know him. Yet the moment one reaches his feet, understanding becomes clear.

He calls birth and death a 'confusion'. The Bhagavad Gita says the soul is never born and never dies; only bodies change. When this truth dawns, the fear of death falls away. It was not an argument that gave him this, but an ocean of compassion.

'நுந்து கன்று' என்பது தாயால் தள்ளப்பட்ட கன்று. அதைப்போல ஆதரவில்லாமல் கிடந்தபோது இறைவன் தாயாக வந்தான். திருவாசகத்தில் இறைவன் தந்தையாகவும் தாயாகவும் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறான். 'பால் நினைந்தூட்டும் தாயினும் சாலப் பரிந்து' என்று பிடித்த பத்தில் மணிவாசகர் பாடுகிறார்.

'நாயுற்ற செல்வம்' என்பது தமிழ்ப் பழமொழி: நாய்க்குக் கிடைத்த தேங்காய் போல, கிடைத்ததன் மதிப்பு தெரியாதது. மனிதப் பிறவி கிடைத்தும் அதன் அருமை தெரியாமல் கிடந்தேன் என்கிறார். சைவ மரபில் மனிதப் பிறவியே இறைவனை அடைய மிக அரிய வாய்ப்பு.

'A calf pushed away' is a calf rejected by its mother. When he lay like that with no one to care for him, the Lord came as a mother. Throughout the Thiruvasagam the Lord is father and mother both; in Piditha Pathu Manikkavasagar calls him 'more tender than a mother who feeds her child before it asks'.

'A dog's treasure' is a Tamil proverb: like a coconut found by a dog, which does not know what to do with it. Given a human birth, he did not see how precious it was. In Saiva tradition a human life is the rarest chance to reach the Lord.

மணிவாசகர் தம்மை 'கள்வன்' என்கிறார். இறைவனுக்கு உரிய உள்ளத்தைத் தனக்கென வைத்துக் கொண்டது திருட்டு என்பது உரையாசிரியர் விளக்கம். 'கல்நெஞ்சு உருக்கி' என்பது திருவாசகம் முழுதும் வரும் அனுபவம். 'திருவாசகத்துக்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்துக்கும் உருகார்' என்ற பழமொழி அதனால் வந்தது.

கல் உருகுவது இயற்கையில் நடக்காது. அருள் மட்டுமே அதைச் செய்யும். சைவ சித்தாந்தம் ஆணவ மலத்தை இந்தக் கல் இறுக்கமாகப் பார்க்கிறது: 'நான்' என்ற இறுக்கம் கருணையின் வெப்பத்தில் மட்டுமே உருகும்.

Manikkavasagar calls himself a thief. Commentators explain: keeping for oneself the heart that belongs to the Lord is theft. 'He melted my heart of stone' is the experience that runs through the whole Thiruvasagam, which is why the Tamil saying goes: one who does not melt at Thiruvasagam will melt at no words at all.

Stone does not melt in nature; only grace can do it. Saiva Siddhanta sees anava as this hardness, the stiffness of 'I', which melts only in the warmth of compassion.

'தன்னடிகள் பாடுவித்த' என்பது முக்கியமான சொல். மணிவாசகர் தாமே பாடவில்லை; இறைவன் பாட வைத்தான். திருவாசகத்தை இறைவனே எழுதிக்கொண்டான் என்பது மரபு: ஓர் அந்தணராக வந்து மணிவாசகர் சொல்லச் சொல்ல ஓலையில் எழுதி, இறுதியில் 'திருச்சிற்றம்பலமுடையான் எழுதியது' என்று கையெழுத்திட்டுத் தில்லைக் கோயில் படியில் வைத்தான்.

'சீயேதும் இல்லாது' என்பது ஒரு தாய் குழந்தையின் அழுக்கை வெறுப்பின்றித் துடைப்பது போல. நம் தொண்டு எவ்வளவு குறையுடையதாயினும் இறைவன் அதை அருவருப்பின்றி ஏற்கிறான்.

'He made me sing of his feet' is the key phrase: Manikkavasagar did not sing by himself; the Lord made him sing. Tradition says the Lord wrote down the Thiruvasagam himself. He came as a Brahmin, wrote on palm leaves as Manikkavasagar recited, signed it 'written by the Lord of the Little Hall', and left it on the steps of the Thillai temple.

'Without the least disgust' is like a mother wiping her child clean without a trace of distaste. However flawed our service, the Lord accepts it without recoil.

இது மிக நேர்மையான பாடல். 'என்னிடம் அன்பு இல்லை, அது எனக்கும் அவனுக்கும் தெரியும்.' ஆனாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டது ஊரறிந்த உண்மை. மணிவாசகர் தம் தகுதியைப் பெருக்கிக் காட்டவில்லை; இறைவனின் கருணையையே பெருக்கிக் காட்டுகிறார்.

சைவ சித்தாந்தம் இதை 'அருள் முன்னது, அன்பு பின்னது' என்கிறது: முதலில் இறைவன் அருளுகிறான்; அந்த அருளே பின்னர் உயிரில் அன்பை வளர்க்கிறது. நாம் அன்பு செய்து அருளைப் பெறுவதில்லை; அருள் பெற்று அன்பு செய்கிறோம்.

This is a strikingly honest verse: 'I have no love; he knows it and I know it.' Yet that he took me is common knowledge. Manikkavasagar does not inflate his own worth; he magnifies the Lord's compassion.

Saiva Siddhanta puts it this way: grace comes first, love comes after. The Lord gives grace first, and that grace then grows love in the soul. We do not love in order to receive grace; we receive grace, and so we love.

இந்தப் பாடல் இறைவனின் மூன்று நிலைகளைச் சொல்கிறது: உலகின் கருவாக (உள்ளே), உலகுக்கு அப்புறமாக (கடந்து), இப்புறத்தே வந்தவனாக (அருகே). சைவ சித்தாந்தம் இறைவனை அருவம், அருவுருவம், உருவம் என்ற மூன்று நிலைகளில் சொல்கிறது. அருவமானவன் அடியாருக்காக உருவம் கொள்கிறான்.

'மாதினொடும் வந்தருளி' என்பது பெருந்துறையில் குரு வடிவில் வந்தபோதும் சத்தி பிரியாமல் உடனிருந்தாள் என்பது. 'திருவான தேவன்' என்பது இறைவனே உண்மையான செல்வம் என்பதைச் சொல்கிறது.

The verse names three ways the Lord is: as the seed within the world, as beyond the world, and as one who came over to this side. Saiva Siddhanta speaks of the Lord as formless, as form-and-formless (the linga) and as form. The formless one takes on form for his devotees' sake.

'He came with the Lady' means that even when he came as Guru at Perunthurai, Sakti was with him, never apart. 'The God who is our wealth' says that the Lord himself is the only real treasure.

'நானும் என் சிந்தையும் நாயகனுக்கு எவ்விடத்தோம்' என்ற கேள்வி 216ஆம் பாடலின் 'நானார்' என்பதன் தொடர்ச்சி. அருள் இல்லாவிட்டால் ஆன்மாவுக்கு இடமே இல்லை. 'தானும் தன் தையலும்' என்பது மீண்டும் சிவனும் சத்தியும் சேர்ந்தே அருளுவதைச் சொல்கிறது.

'வானும் திசைகளும் மாகடலும் ஆய பிரான்' என்பது அவன் எல்லையற்றவன் என்பது. அவ்வளவு பெரியவன் ஒரு சிறு உயிரைத் தேடி வந்தான். சைவ மரபில் இதையே 'எளிவந்த பிரான்' என்பர்.

'Where would I and my mind stand?' continues the 'Who am I?' of verse 216. Without grace, the soul has no place at all. 'He and his Lady' again says that Siva and Sakti give grace together.

'He is the sky, the directions and the great ocean' speaks of how boundless he is. One so vast came looking for a small soul. Saiva tradition calls this his elivandha nature, the Lord who made himself easy to reach.

'உள்ளப்படாத திருவுருவை உள்ளுதல்' என்பது முரண்போலத் தோன்றுகிறது: நினைக்க முடியாததை நினைப்பது. அது அருளால் மட்டுமே முடியும். சைவ சித்தாந்தம் 'அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி' என்கிறது (சிவபுராணம்). இறைவனை அறியும் வழியும் இறைவனே.

'வெள்ளப் பிரான்' என்பது கருணையின் வெள்ளம். 'வேறே ஆட்கொள்ள' என்பது உலக மக்களிடமிருந்து தனியே பிரித்துத் தனக்குரியவனாக்கியது. அது தனிமை அல்ல, தனிச்சிறப்பு.

'Letting me think of the form that thought cannot grasp' sounds like a paradox: thinking of what cannot be thought. Only grace makes it possible. The Sivapuranam says, 'by his grace alone I bow to his feet.' The way to know the Lord is the Lord himself.

'A flood of grace' pictures compassion overflowing its banks. 'Set me apart' means he drew the poet out from the crowd and made him his own; not loneliness, but being chosen.

மணிவாசகர் அமைச்சராக இருந்தபோது செல்வத்தின் நடுவில் வாழ்ந்தவர். அதையே மெய் என்று நினைத்ததை இப்போது 'பொய்யாய செல்வம்' என்கிறார். குதிரை வாங்கக் கொடுத்த அரசப் பொருளை அவர் கோயில் திருப்பணிக்குச் செலவிட்டபோது, எது உண்மையான செல்வம் என்பதில் அவருக்குத் தெளிவு வந்திருந்தது.

'ஐயா என் ஆருயிரே அம்பலவா' என்ற விளி, ஆட்கொள்ளப்பட்ட உள்ளத்தின் இயல்பான அழைப்பு. அருள் பெற்றவரின் பேச்சே மாறுகிறது. கடோபநிடதத்தில் நசிகேதன் எமன் தந்த செல்வங்களை மறுத்து மெய்யறிவையே கேட்டான்.

As a minister Manikkavasagar lived surrounded by wealth and took it for the real thing; now he calls it 'false wealth'. When he spent the royal treasure meant for horses on the temple at Perunthurai, he had already become clear about what true wealth is.

The cry 'Master! My precious life! Lord of the Hall!' is the natural voice of a heart that has been taken. Grace changes even the way one speaks. In the Katha Upanishad, Nachiketas turns down all the riches Yama offers and asks only for true knowledge.

இது மாதொருபாகன் (அர்த்தநாரீசுவரர்) திருக்கோலம். ஒவ்வொரு இணையும் ஒரு பாதி சிவனுக்கும் ஒரு பாதி உமைக்கும்: புலித்தோல் சிவனுக்கு, துகில் உமைக்கு; குழை சிவனுக்கு, சுருள் தோடு உமைக்கு; வெண்ணீறு சிவனுக்கு, சந்தனம் உமைக்கு; சூலம் சிவனுக்கு, கிளியும் வளையலும் உமைக்கு.

திருச்செங்கோட்டில் இந்தக் கோலம் புகழ்பெற்றது. ஆணும் பெண்ணும், சிவமும் சத்தியும் பிரிக்க முடியாதவை என்பதன் அடையாளம் இது. 'தொன்மைக் கோலம்' என்பது இது காலத்துக்கு முந்தைய உண்மை என்பதைச் சொல்கிறது: உலகம் தோன்றும் முன்பே சிவமும் சத்தியும் ஒன்றாக இருந்தன.

This is Ardhanarishvara, the Lord who is half woman. Each pair belongs half to Siva and half to Uma: the tiger skin to him, the woven cloth to her; the man's earring to him, the curled ear-ornament to her; the white ash to him, the sandal paste to her; the trident to him, the parrot and bangles to her.

This form is famous at Thiruchengode. It shows that male and female, Siva and Sakti, cannot be pulled apart. 'Ancient form' says this truth is older than time: before the world arose, Siva and Sakti were already one.

'வரவர வந்தொழிந்தான்' என்பது அருள் படிப்படியாக வருவதைச் சொல்கிறது. முதலில் ஒரு தருணம், பின்னர் அடிக்கடி, இறுதியில் நிரந்தரமாகத் தங்குதல். சைவ சித்தாந்தம் இதை 'மலபரிபாகம்': மலம் படிப்படியாகப் பக்குவமடைய அருள் படிப்படியாக நிறைகிறது.

இறைவன் 'வள்ளல்': கேட்காமலே கொடுப்பவன், தகுதி பார்க்காமல் கொடுப்பவன். தமிழ் மரபில் கடையெழு வள்ளல்கள் புகழ்பெற்றவர்கள்; பாரி முல்லைக் கொடிக்குத் தேரைக் கொடுத்தான். ஆனால் இறைவன் தன்னையே கொடுக்கும் வள்ளல்.

'Coming closer and closer, he came to stay' describes grace arriving by degrees: first a moment, then often, and at last for good. Saiva Siddhanta calls this the ripening of the malas; as they ripen step by step, grace fills the soul step by step.

The Lord is a vallal, a giver who gives without being asked and without weighing merit. Tamil tradition remembers its seven great patrons; King Pari gave his chariot to a jasmine creeper that had no support. But the Lord is the patron who gives himself.

பதிகம் தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிகிறது: தேவர்கள் அறியாதவன் சிறியவனை ஏற்றான். பிரமனும் திருமாலும் 'அரிது' என்று ஏமாறுகின்றனர்; நாயாகிய அடியேனுக்கு இருக்கை கிடைக்கிறது. 'இறுமாக்க' என்ற சொல் அழகானது: இது அகந்தை அல்ல, அருளால் வரும் பெருமிதம்.

'தீமேனியான்' அண்ணாமலையில் சோதித் தூணாக நின்றவன். அந்தத் தீயின் அடியையும் முடியையும் தேவர்கள் காணவில்லை. ஆனால் அதே தீ அடியாருக்குக் குளிர்ச்சி தருகிறது. இந்தப் பத்துப் பாடல்களிலும் வண்டு ஒரே இடத்துக்கே அனுப்பப்படுகிறது: அந்தத் திருவடிக்கு.

The hymn ends where it began: the one the gods cannot know has taken in the lowly. Brahma and Vishnu stand baffled, 'He is hard to reach'; the dog, his servant, is given a seat. 'Hold my head high' is a beautiful word here: not pride, but the dignity that grace gives.

'Whose body glows like fire' is the Lord who stood as the column of fire at Annamalai, whose base and top the gods could not find. Yet that same fire is cool to his devotees. Through all twenty verses, the bee is sent to one place only: those feet.