Thiruvarthai

திருவார்த்தை திருப்பெருந்துறையில் பாடப்பட்டது. உட்தலைப்பு 'அறிவித்து அன்புறுத்தல்': உண்மையை அறிவித்து அன்பில் நிலைநிறுத்துதல். ஒவ்வொரு பாடலும் இறைவனின் ஒரு திருவிளையாடலைச் சொல்லி, 'இதை அறிந்தவர்களே என் தலைவர்கள்' என்று முடிகிறது.

தன்னைவிட அடியார்களை உயர்த்துவது மணிவாசகரின் இயல்பு. இறைவனின் அருளை அறிந்தவர் யாராக இருந்தாலும், அவர் தனக்குத் தலைவர் என்கிறார். 'வார்த்தை' என்பது செய்தி: இறைவனின் அருட்செயல்கள் பற்றிய நற்செய்தி.

The Thiruvarthai was sung at Thirupperunthurai. Its inner title is 'Arivithu Anburuththal', making the truth known and settling the heart in love. Each verse tells of one of the Lord's divine plays and ends, 'Those who know this are my masters.'

Raising devotees above himself is Manikkavasagar's way. Whoever knows the Lord's grace, he says, is his master. Varththai means a message: good news of the Lord's acts of grace.

இடவை என்ற ஊரில் ஓர் இளம் பெண்ணுக்கு இறைவன் அருள் செய்த கதையை உரையாசிரியர்கள் திருவிளையாடல் மரபோடு இணைக்கின்றனர். தேவர்களுக்கு அருள் செய்தவன், ஒரு சிறிய ஊரின் சாதாரணப் பெண்ணுக்கும் அதே கருணையைக் காட்டினான்.

இறைவனின் கருணைக்குப் பெரியவர் சிறியவர் என்ற வேறுபாடு இல்லை. இந்திரனும் இடவைப் பெண்ணும் அவனுக்கு ஒன்றே.

Commentators link the story of the Lord's grace to a young woman of the town of Idavai with the tradition of his divine plays. The one who gave grace to the gods showed the same compassion to an ordinary woman of a small town.

The Lord's compassion knows no distinction between great and small. Indra and the woman of Idavai are the same to him.

இது வலைவீசிய திருவிளையாடல். உமை ஒரு சாபத்தால் மீனவர் குலத்தில் பிறந்தாள். கடலில் ஒரு பெரிய சுறா மீன் (நந்தியே அந்த வடிவில்) மீனவர்களைத் துன்புறுத்தியது. அதைப் பிடிப்பவருக்கே மகளைத் தருவதாக மீனவத் தலைவன் அறிவித்தான். இறைவன் மீனவனாக வந்து வலை வீசி அந்த மீனைப் பிடித்து, உமையை மீண்டும் மணந்தான். இந்தக் கதை முதல் பகுதியிலும் வந்தது.

ஆறு சமயங்களையும் பணிய வைத்தவன், ஒரு மீனவனாகப் படகில் ஏறினான். பெருமையும் எளிமையும் ஒருவனிடமே.

This is the divine play of casting the net. By a curse, Uma was born among the fisherfolk. A huge shark, Nandi himself in that form, troubled the fishermen at sea, and their chief announced that whoever caught it would marry his daughter. The Lord came as a fisherman, cast his net, caught the fish and married Uma again. This story appeared in an early part of the book too.

The one who made the six faiths bow climbed into a boat as a fisherman. Grandeur and simplicity are in the same Lord.

மகேந்திர மலையில் இறைவன் ஆகமங்களை உபதேசித்தான் என்பது மரபு. அதே மலை கீர்த்தித் திருவகவலிலும் குறிக்கப்படுகிறது. குதிரை ஓட்டியது நரி பரியாக்கிய கதை.

'ஏடர்' என்பது ஏடுகளைப் படித்த கற்றவர்கள். ஏடுகளை மட்டும் படித்தவர்களையும் இறைவன் தன் அருளால் ஆண்டுகொண்டான். நூலறிவுக்கு மேல் அருளறிவு உண்டு.

Tradition says the Lord taught the Agamas on Mount Mahendra; the same mountain is mentioned in the Keerthi Thiruvagaval. Riding the horse refers to the story of the jackals turned into horses.

Edar are the learned who have read the palm-leaf books. The Lord took even those who knew only books into his care by his grace. Above book learning there is the knowledge that grace gives.

இது மண்டோதரிக்கு அருளிய கதை, முன்பு ஒரு பதிகத்தின் கதையாகவே வந்தது. இராவணனின் மனைவி மண்டோதரி இறைவனைக் காண விரும்பித் தவம் செய்தாள். இறைவன் குழந்தை வடிவில் இலங்கைக்குச் சென்று அவளுக்குக் காட்சி தந்தான்.

'பந்தணை' என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது: முதலில் 'பந்தம்' (கட்டு), பின் 'பந்து அணை' (பந்தைப் பிடிக்கும்). கட்டுகளை அறுப்பவன், பந்தாடும் விரலுடைய ஒரு பெண்ணுக்காகக் கடலைக் கடந்தான்.

This is the story of grace to Mandodari, which was told earlier as the story of a whole hymn. Ravana's wife Mandodari did penance longing to see the Lord, and he went to Lanka as a child and appeared to her.

The word pandhanai comes twice: first as pandham, bondage, then as pandhu anai, holding a ball. The one who cuts all bonds crossed the sea for a woman whose fingers played with a ball.

பன்றிக்குட்டிகளுக்குப் பால் கொடுத்த கதை முதல் பகுதியிலேயே ஒரு பதிகத்தின் கதையாக வந்தது. ஒரு பாண்டிய மன்னன் வேட்டையில் தாய்ப் பன்றியைக் கொன்றான்; பசியால் அழுத குட்டிகளுக்கு இறைவனே தாய்ப் பன்றியாக மாறிப் பால் கொடுத்தான்.

முப்புரத்தை எரித்த பெரும் வில்லாளன், ஒரு பன்றியின் துயரத்துக்கு இரங்கினான். 'கேவலம் கேழலாய்' என்பது, இழிவாகக் கருதப்பட்ட பன்றியின் வடிவத்தையும் கருணைக்காக ஏற்றான் என்பதைக் காட்டுகிறது.

The story of suckling the piglets came earlier as the story of a whole hymn. A Pandya king killed a mother boar on a hunt, and when the piglets cried with hunger the Lord became their mother sow and gave them milk.

The mighty bowman who burned the Three Cities took pity on the grief of a pig. 'Even as a lowly sow' shows that for compassion's sake he took on even the form of an animal people looked down on.

'பேதம் கெடுத்து' என்பது இந்தப் பாடலின் மையம். இறைவன் மண்ணுக்கு வந்து, உயர்வு தாழ்வு, தான் பிறர் என்ற வேறுபாடுகளை அழித்தான். பெருந்துறையில் அவனைச் சூழ்ந்திருந்த அடியார்கள் எல்லாக் குலங்களிலிருந்தும் வந்தவர்கள்.

சைவ சித்தாந்தத்தில் 'பேதம்' என்பது உயிருக்கும் இறைவனுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டு உணர்வையும் குறிக்கும். அருள் அந்த உணர்வையும் கெடுக்கிறது.

'Destroying all difference' is the heart of this verse. The Lord came to earth and destroyed distinctions of high and low, of self and other. The devotees who surrounded him at Perunthurai came from every community.

In Saiva Siddhanta, bhedam also means the sense of separation between the soul and the Lord. Grace destroys that sense too.

தாருகாவன முனிவர்கள் வேள்வித் தீயிலிருந்து ஒரு புலியை உருவாக்கி இறைவன் மேல் ஏவினர்; அவன் அதைக் கொன்று அதன் தோலை ஆடையாக்கினான். அதனால் 'புலி கொன்ற வீரன்'.

பாடலின் பின்பகுதி தெளிவற்றது. உரையாசிரியர்கள் இதைக் கடலோடு தொடர்புடைய ஒரு திருவிளையாடலாகவும், இறைவன் அடியார்களுக்காக எடுத்த பல வடிவங்களில் ஒன்றாகவும் விளக்குகின்றனர். பொருள் எதுவாயினும், கருத்து ஒன்றே: அடியார்க்காக இறைவன் எந்த வடிவமும் எடுப்பான்.

The sages of Darukavana created a tiger from their sacrificial fire and sent it against the Lord; he killed it and wore its skin as his garment. Hence 'the hero who killed the tiger'.

The second half of the verse is obscure. Commentators explain it as a divine play connected with the sea, one of the many forms the Lord took for his devotees. Whatever the exact reference, the point is the same: for his devotees the Lord will take any form.

மற்ற பாடல்கள் இறைவன் பிறருக்குச் செய்த திருவிளையாடல்களைச் சொல்கின்றன; இந்தப் பாடல் மணிவாசகருக்கே செய்ததைச் சொல்கிறது. அவரது சொந்த அனுபவமும் ஒரு திருவிளையாடலே.

மீனவப் பெண், மண்டோதரி, பன்றிக்குட்டிகள், இடவைப் பெண் என்ற வரிசையில் மணிவாசகர் தன்னையும் சேர்த்துக்கொள்கிறார். இறைவனின் அருட்கதைகளில் அவரும் ஒரு கதை.

The other verses tell of divine plays the Lord performed for others; this one tells what he did for Manikkavasagar himself. His own experience is also one of the divine plays.

In the line of the fisher-girl, Mandodari, the piglets and the woman of Idavai, Manikkavasagar adds himself. He too is one story among the Lord's stories of grace.

இது வளையல் விற்ற திருவிளையாடல். தாருகாவன முனிவர்களின் மனைவிகள் இறைவனின் அழகில் மயங்கியதால் சபிக்கப்பட்டு மதுரையில் வணிகர் குலத்தில் பிறந்தனர். அவர்களுக்குச் சாப விமோசனம் தர, இறைவன் வளையல் வணிகனாக மதுரைக்கு வந்து, அவர்கள் கைகளில் வளையல் அணிவித்து அருளினான்.

சென்னிப் பத்தில் 'மங்கைமார் கையில் வளையும் கொண்டு' என்றது, இங்கே 'வளையல் அணிவித்து' என்று மாறுகிறது. காதலில் வளை கழல்கிறது; அருளில் வளை அணிவிக்கப்படுகிறது.

This is the divine play of selling bangles. The wives of the Darukavana sages, enchanted by the Lord's beauty, were cursed to be born in a merchant family in Madurai. To free them from the curse, the Lord came to Madurai as a bangle seller, slipped bangles onto their wrists and blessed them.

In the Chennip Pathu he 'took the bangles from the hands of young women'; here he puts bangles on their wrists. In longing the bangles slip off; in grace they are slipped back on.