திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்), வளையல் விற்ற படலம்; திருவாசகம், திருவார்த்தைவளையல் விற்ற திருவிளையாடல்
தாருகாவனத்தில் வாழ்ந்த முனிவர்கள் தங்கள் சடங்குகளின் வலிமையில் செருக்குற்றிருந்தனர். அவர்களுக்குப் பாடம் கற்பிக்க இறைவன் பிட்சாடனராக, அழகிய இளம் துறவியாக அங்கு வந்தான். முனிவர்களின் மனைவியர் அவனது அழகில் மயங்கி, தம்மையே மறந்து, அவன் பின்னே சென்றனர். அவர்களின் கை வளையல்கள் நழுவி விழுந்தன. சினந்த முனிவர்கள், 'நீங்கள் மதுரையில் வணிகர் குலத்தில் பிறப்பீர்கள்' என்று அவர்களைச் சபித்தனர். 'எங்களுக்கு விமோசனம் எப்போது?' என்று அந்தப் பெண்கள் இறைவனிடம் வேண்டினர். 'நானே வந்து உங்களுக்கு அருள்வேன்' என்றான் இறைவன்.
காலம் கடந்தது. மதுரையில் வணிகர் வீடுகளில் பிறந்த அந்தப் பெண்கள் வளர்ந்தனர். ஒரு நாள் ஓர் அழகிய வளையல் வணிகன், வணிகர் கூட்டத்தோடு, சங்கு வளையல்களையும் பொன் வளையல்களையும் சுமந்துகொண்டு மதுரை வீதிகளில் வந்தான். 'வளையல் வேண்டுமா, வளையல்!' என்று கூவினான். அந்தப் பெண்கள் வெளியே வந்து கைகளை நீட்டினர். அவன் ஒவ்வொருவரின் கையையும் மென்மையாகப் பிடித்து வளையல் அணிவித்தான். அந்தத் தொடுதலிலேயே அவர்களின் சாபம் நீங்கியது; பழைய நினைவும் தெளிவும் திரும்பியது.
வணிகன் திரும்பிப் பார்த்தபோது அவன் இல்லை. மதுரைச் சொக்கநாதனே அவன் என்று உணர்ந்த பெண்கள், கோயிலுக்கு ஓடிச் சென்றனர். அன்று அவர்களுக்கு அருள் கிடைத்தது.
திருவார்த்தையின் இறுதிப் பாடல் 'சங்கம் கவர்ந்து வண் சாத்தினோடும் சதுரன்... மங்கையர் மல்கும் மதுரை சேர்ந்த வகை' என்று இதைப் பாடுகிறது. மயக்கத்தில் நழுவி விழுந்த வளையல்களை, இறைவனே தன் கையால் மீண்டும் அணிவித்தான். இழந்ததைத் திருப்பித் தருவதே அருள்.
Thiruvilaiyadal Puranam (Paranjothi Munivar), the chapter of selling bangles; Thiruvasagam, ThiruvarthaiWhen the Lord Sold Bangles in Madurai
The sages of Darukavana had grown proud of the power of their rituals. To teach them a lesson, the Lord came there as Bhikshatana, a beautiful young mendicant. The sages' wives were so entranced by his beauty that they forgot themselves and followed him, and the bangles slipped from their wrists. The angry sages cursed them: 'You will be born in a merchant family in Madurai.' The women prayed to the Lord, 'When will we be freed?' 'I myself will come and bless you,' said the Lord.
Time passed. The women, born into merchant households in Madurai, grew up. One day a handsome bangle seller came through the streets of Madurai with a merchants' caravan, carrying conch-shell bangles and gold ones and calling, 'Bangles! Who wants bangles?' The women came out and held out their hands. He took each one's hand gently and slipped the bangles on. With that touch their curse was lifted, and their old memory and clarity returned.
When they looked again, the seller was gone. Realising he was Chokkanathar, the Lord of Madurai himself, the women ran to the temple, and that day they received his grace.
The last verse of the Thiruvarthai sings of this: 'the clever One, carrying conch bangles, came with a fine merchants' caravan to Madurai, a city full of women'. The bangles that slipped off in bewilderment, the Lord slipped back on with his own hands. Grace is the giving back of what was lost.
