Piditha Pathu

பிடித்த பத்து திருத்தோணிபுரத்தில் (சீர்காழி) பாடப்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது. உட்தலைப்பு 'முத்திக் கலப்புரைத்தல்': முத்தியில் இறைவனோடு கலப்பதைச் சொல்லுதல். ஒவ்வொரு பாடலும் 'உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன், எங்கு எழுந்தருளுவது இனியே' என்று முடிகிறது.

பெருந்துறையில் குரு மணிவாசகரை விட்டு மறைந்தார். அந்த வலி திருவாசகம் முழுவதும் ஒலிக்கிறது. இந்தப் பத்தில் அது தலைகீழாகிறது: இப்போது மணிவாசகர் இறைவனை இறுகப் பிடித்துவிட்டார்; இனி அவன் விட்டுப் போக முடியாது. சைவ மரபில் இது மிக அதிகமாக ஓதப்படும் பத்துகளில் ஒன்று.

Tradition says the Piditha Pathu, 'the ten of having caught hold', was sung at Thiruthoniyapuram, Sirkazhi. Its inner title is 'Mukthi Kalappuraiththal', speaking of union with the Lord in liberation. Every verse ends: 'I have caught hold of you tightly; where can you go now?'

At Perunthurai the guru left Manikkavasagar and vanished, and that pain echoes through the whole Thiruvasagam. In this hymn it is turned upside down: now Manikkavasagar has caught hold of the Lord, and the Lord can no longer leave. It is one of the most often recited hymns in the Saiva tradition.

உடலை 'புழுக் குரம்பை' என்கிறார்: புழுக்கள் வாழும் குடிசை. உடலின் நிலையாமையை இவ்வளவு கடுமையாகச் சொல்வது, அதன் மேல் உள்ள பற்றை அறுக்கவே. ஆனால் அதே உடலில் இருக்கும்போதே இறைவன் அவரைக் காத்தான்.

'இடைவிடாது' என்பது முக்கியம். ஒருமுறை பிடித்து விட்டுவிடுவது அல்ல; இடைவிடாமல் பிடித்திருப்பது. பக்தி ஒரு நிகழ்வு அல்ல, ஒரு நிலை.

He calls the body 'a hut full of worms'. He describes the body's impermanence so harshly in order to cut his attachment to it. Yet even while he lived in that very body, the Lord protected him.

'Without a break' is the key. It is not catching hold once and letting go, but holding on without a pause. Devotion is not an event; it is a state.

'அம்மையே அப்பா' என்று தொடங்கும் இந்தப் பாடல் தமிழகத்தில் மிகப் பரவலாகப் பாடப்படுவது. இறைவன் தாயும் தந்தையுமாக இருக்கிறான்: உமையொருபாகனாக, இரண்டும் ஒன்றாக.

'இம்மையே' என்பது முக்கியமான சொல். முத்தி இறந்த பின் கிடைப்பது அல்ல; இந்தப் பிறவியிலேயே பெறக்கூடியது. சைவ சித்தாந்தம் இதைச் 'சீவன் முத்தி' என்கிறது: உடலோடு இருக்கும்போதே முக்தி அடைந்த நிலை.

This verse, beginning 'Mother! Father!', is one of the most widely sung in Tamil Nadu. The Lord is both mother and father: as the one who shares his body with Uma, the two are one.

'In this very life' is the key phrase. Liberation is not something that comes after death; it can be gained in this life itself. Saiva Siddhanta calls this jivan mukthi, liberation while still in the body.

'தெருளிடத்து' (தெளிவில்) அடியார் சிந்தையில் புகுந்தான்; 'இருளிடத்து' (இருளில்) மணிவாசகர் அவனைப் பிடித்தார். ஒளியில் உள்ளவர்களிடம் அவன் தானே வருகிறான்; இருளில் உள்ளவர் அவனைத் தேடிப் பிடிக்க வேண்டும். இருட்டில் விளக்கைத் தேடுபவர் அதை இறுகப் பிடிப்பது போல.

இறைவன் போகமும் யோகமும் இரண்டும். உலக இன்பத்தைக் கடந்த இன்பம் அவன்; யோகத்தின் இறுதி ஒளியும் அவனே.

In clarity he entered the devotees' minds; in darkness Manikkavasagar caught hold of him. To those in the light he comes by himself; one in the dark must search him out and grab him, the way someone in the dark seizes a lamp and holds it tight.

The Lord is both bhoga and yoga, joy and union. He is the joy beyond worldly joy, and he is also the final light of yoga.

ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'எப்போது' பிடித்தேன் என்று ஒரு சொல் மாறுகிறது: இம்மையே, இருளிடத்து, எய்ப்பிடத்து, இறவிலே. களைத்துப் போன நேரத்தில், ஒருவர் ஓர் ஊன்றுகோலைப் பற்றுவது போல இறைவனைப் பற்றினார்.

மனிதர் பெரும்பாலும் வலிமை இருக்கும்போது இறைவனை மறக்கிறார்கள்; இளைத்தபோதுதான் நினைக்கிறார்கள். மணிவாசகர் அதை மறைக்கவில்லை: 'எய்ப்பிடத்து' என்று நேர்மையாகச் சொல்கிறார். இறைவன் அதைக் குறையாகக் கருதுவதில்லை.

In each verse one word changes, telling 'when' he caught hold: in this life, in the darkness, when weary, at the time of death. Worn out, he grabbed the Lord the way one grabs a walking stick.

People often forget the divine when they are strong and remember only when they are worn out. Manikkavasagar does not hide this; he honestly says 'when I was weary'. The Lord does not hold it against him.

'மனமே கோயிலாக் கொண்டு' என்பது பூசலார் நாயனாரின் கதையை நினைவூட்டுகிறது. அவர் மனத்திலேயே கோயில் கட்டினார்; இறைவன் அரசன் கட்டிய கல் கோயிலை விட்டு, அந்த மனக்கோயிலுக்கே முதலில் சென்றான். பயனற்ற மனத்தையும் இறைவன் கோயிலாக்க முடியும்.

'இறவிலே' என்பது இறக்கும் கணம். அந்தக் கணத்தில் எதை நினைக்கிறோமோ அதுவே அடுத்த நிலையைத் தீர்மானிக்கிறது என்று பகவத் கீதை சொல்கிறது. மணிவாசகர் அந்தக் கணத்திலும் இறைவனைப் பிடித்திருப்பேன் என்கிறார்.

'Taking my mind as his temple' recalls the story of Poosalar Nayanar, who built a temple in his mind; the Lord left the stone temple the king had built and went first to that temple of the mind. The Lord can make even a worthless mind his temple.

'At the point of death' is the moment of dying. The Bhagavad Gita says that what one thinks of at that moment shapes what comes next. Manikkavasagar says that even at that moment he will be holding on to the Lord.

இங்கே ஓர் அழகான நுட்பம்: பற்றும் வழியைக் கற்றுக் கொடுத்தவனே இறைவன். 'பற்றுமாறு அடியனேற்கு அருளி' என்கிறார். பிடிப்பது அடியாரின் முயற்சியாகத் தோன்றினாலும், அதற்கான வலிமையையும் வழியையும் தந்தவன் அவனே.

திருவள்ளுவரின் 'பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை' என்பதற்கு இது விளக்கம் போல் உள்ளது. எல்லாப் பற்றுகளையும் அறுப்பது, பற்றற்ற இறைவனைப் பற்றுவதே.

There is a lovely subtlety here: the one who taught him how to hold on is the Lord himself. 'You showed your servant how to hold on to you,' he says. Holding on may look like the devotee's effort, but the strength and the way to do it came from the Lord.

It reads like a commentary on Thiruvalluvar's 'Cling to the One who has no attachment.' What cuts all attachments is holding on to the Lord, who has none.

இந்தப் பாடல் சைவ சித்தாந்தத்தின் நுட்பமான கருத்தைச் சொல்கிறது. இறைவன் எல்லா உயிர்களுமாய் நிற்கிறான்; ஆனால் அவற்றின் குற்றங்கள் அவனைத் தொடுவதில்லை. சூரியன் எல்லா நீரிலும் பிரதிபலிக்கிறது; ஆனால் சேற்று நீர் சூரியனை அழுக்காக்குவதில்லை.

'எத்தன்' என்றால் சூழ்ச்சிக்காரன். எல்லாமாக இருந்தும் எதிலும் ஒட்டாமல் இருப்பது அவனது பெரிய 'சூழ்ச்சி'. 'பக்தர் சிக்கெனப் பிடித்த செல்வம்' என்பதால், மணிவாசகர் தனியாக இல்லை; எல்லா அடியார்களும் பிடித்த அதே செல்வத்தை அவரும் பிடிக்கிறார்.

This verse holds a subtle teaching of Saiva Siddhanta. The Lord stands as every living being, yet their faults do not touch him. The sun is reflected in every pool, but muddy water does not dirty the sun.

Eththan means a trickster. Being everything and yet clinging to nothing is his great 'trick'. Because he is 'the wealth devotees hold tightly', Manikkavasagar is not alone; he grips the same treasure that all devotees have gripped.

திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற வரிகளில் இது ஒன்று. குழந்தை அழுவதற்கு முன்பே தாய் பசியை உணர்ந்து பால் ஊட்டுகிறாள். இறைவன் அதைவிட மேலானவன்: அடியார் கேட்பதற்கு முன்பே அருளுகிறான்.

மேலும் அழகான மாற்றம்: 'புறம்புறம் திரிந்த' என்பது இறைவன் தன் பின்னே அலைந்ததைக் குறிக்கிறது. அடியார் இறைவனைத் தேடுவதற்கு முன்பே இறைவன் அடியாரைத் தேடி அலைந்தான். இப்போது அடியார் திரும்பி, அவனைத் 'தொடர்ந்து' பிடித்தார். இருவரும் ஒருவரையொருவர் தேடிய கதை இது.

These are among the most famous lines of the Thiruvasagam. A mother senses her child's hunger and feeds it even before it cries. The Lord is greater still: he gives grace before the devotee asks.

There is a lovely turn too: 'wandered everywhere outside' means the Lord roamed after the poet. Before the devotee ever searched for the Lord, the Lord was searching for him. Now the devotee has turned, followed him and caught hold. It is the story of two who were seeking each other.

முதலில் உடலைப் 'புழுக் குரம்பை' என்றார்; இறுதியில் அதே உடல் 'பொன் நெடுங்கோயில்' ஆகிறது. உடல் மாறவில்லை; இறைவன் உள்ளே புகுந்ததால் அது கோயிலானது. திருமூலர் 'உள்ளம் பெருங்கோயில், ஊனுடம்பு ஆலயம்' என்றார்.

துன்பம், பிறப்பு, இறப்பு, மயக்கம் என்ற நான்கு கட்டுகளும் அறுந்தபின் எஞ்சுவது 'இன்பமே'. இறுதியில் இறைவனை 'இன்பமே' என்றே அழைக்கிறார். பிடித்ததும் இன்பம், பிடிக்கப்பட்டதும் இன்பம்.

At first he called the body 'a hut full of worms'; at the end the same body becomes 'a great golden temple'. The body did not change; it became a temple because the Lord entered it. Thirumoolar said, 'The heart is the great temple; the body of flesh is the shrine.'

When the four bonds of sorrow, birth, death and delusion are cut, what remains is bliss. At the end he simply calls the Lord 'O Bliss!' The holding is bliss, and what is held is bliss.