நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாழ்கஇமைப்பொழுதும் என் நெஞ்சில் நீங்காதான் தாள் வாழ்ககோகழி ஆண்ட குருமணிதன் தாள் வாழ்கஆகமம் ஆகிநின்று அண்ணிப்பான் தாள் வாழ்கஏகன் அநேகன் இறைவன் அடிவாழ்க 5வேகம் கெடுத்தாண்ட வேந்தன் அடிவெல்கபிறப்பறுக்கும் பிஞ்ஞகன்தன் பெய்கழல்கள் வெல்கபுறந்தார்க்குச் சேயோன் தன் பூங்கழல்கள் வெல்ககரங்குவிவார் உள்மகிழும் கோன்கழல்கள் வெல்கசிரம்குவிவார் ஓங்குவிக்கும் சீரோன் கழல் வெல்க 10ஈசன் அடிபோற்றி எந்தை அடிபோற்றிதேசன் அடிபோற்றி சிவன் சேவடி போற்றிநேயத்தே நின்ற நிமலன் அடி போற்றிமாயப் பிறப்பு அறுக்கும் மன்னன் அடி போற்றிசீரார் பெருந்துறை நம் தேவன் அடி போற்றி 15ஆராத இன்பம் அருளும் மலை போற்றிசிவன் அவன் என்சிந்தையுள் நின்ற அதனால்அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கிச்சிந்தை மகிழச் சிவ புராணம் தன்னைமுந்தை வினைமுழுதும் ஓய உரைப்பன் யான். 20கண் நுதலான் தன்கருணைக் கண்காட்ட வந்து எய்திஎண்ணுதற்கு எட்டா எழில் ஆர்கழல் இறைஞ்சிவிண் நிறைந்தும் மண் நிறைந்தும் மிக்காய், விளங்கு ஒளியாய்,எண் இறந்த எல்லை இலாதானே நின் பெரும்சீர்பொல்லா வினையேன் புகழுமாறு ஒன்று அறியேன் 25புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப்பல் விருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகிக்கல்லாய் மனிதராய்ப் பேயாய்க் கணங்களாய்வல் அசுரர் ஆகி முனிவராய்த் தேவராய்ச்செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்துள் 30எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன், எம்பெருமான்மெய்யே உன் பொன் அடிகள் கண்டு இன்று வீடு உற்றேன்உய்ய என் உள்ளத்துள் ஓங்காரமாய் நின்றமெய்யா விமலா விடைப்பாகா வேதங்கள்ஐயா எனவோங்கி ஆழ்ந்து அகன்ற நுண்ணியனே 35வெய்யாய், தணியாய், இயமானனாம் விமலாபொய் ஆயின எல்லாம் போய் அகல வந்தருளிமெய் ஞானம் ஆகி மிளிர் கின்ற மெய்ச் சுடரேஎஞ்ஞானம் இல்லாதேன் இன்பப் பெருமானேஅஞ்ஞானம் தன்னை அகல்விக்கும் நல் அறிவே 40ஆக்கம் அளவு இறுதி இல்லாய், அனைத்து உலகும்ஆக்குவாய் காப்பாய் அழிப்பாய் அருள் தருவாய்போக்குவாய் என்னைப் புகுவிப்பாய் நின் தொழும்பின்நாற்றத்தின் நேரியாய், சேயாய், நணியானேமாற்றம் மனம் கழிய நின்ற மறையோனே 45கறந்த பால் கன்னலொடு நெய்கலந்தாற் போலச்சிறந்தடியார் சிந்தனையுள் தேன்ஊறி நின்றுபிறந்த பிறப்பு அறுக்கும் எங்கள் பெருமான்நிறங்கள் ஓர் ஐந்து உடையாய், விண்ணோர்கள் ஏத்தமறைந்திருந்தாய், எம்பெருமான் வல்வினையேன் தன்னை 50மறைந்திட மூடிய மாய இருளைஅறம்பாவம் என்னும் அரும் கயிற்றால் கட்டிபுறம்தோல் போர்த்து எங்கும் புழு அழுக்கு மூடி,மலம் சோரும் ஒன்பது வாயில் குடிலைமலங்கப் புலன் ஐந்தும் வஞ்சனையைச் செய்ய, 55விலங்கு மனத்தால், விமலா உனக்குகலந்த அன்பாகிக் கசிந்து உள் உருகும்நலம் தான் இலாத சிறியேற்கு நல்கிநிலம் தன்மேல் வந்து அருளி நீள்கழல்கள் காட்டி,நாயிற் கடையாய்க் கிடந்த அடியேற்குத் 60தாயிற் சிறந்த தயா ஆன தத்துவனேமாசற்ற சோதி மலர்ந்த மலர்ச்சுடரேதேசனே தேன் ஆர்அமுதே சிவபுரனேபாசமாம் பற்று அறுத்துப் பாரிக்கும் ஆரியனேநேச அருள்புரிந்து நெஞ்சில் வஞ்சம் கெடப் 65பேராது நின்ற பெருங்கருணைப் பேராறேஆரா அமுதே அளவிலாப் பெம்மானேஓராதார் உள்ளத்து ஒளிக்கும் ஒளியானேநீராய் உருக்கி என் ஆருயிராய் நின்றானேஇன்பமும் துன்பமும் இல்லானே உள்ளானே 70அன்பருக்கு அன்பனே யாவையுமாய் இல்லையுமாய்சோதியனே துன்னிருளே தோன்றாப் பெருமையனேஆதியனே அந்தம் நடுவாகி அல்லானேஈர்த்து என்னை ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானேகூர்த்த மெய் ஞானத்தால் கொண்டு உணர்வார் தம்கருத்தில் 75நோக்கரிய நோக்கே நுணுக்கரிய நுண் உணர்வேபோக்கும் வரவும் புணர்வும் இலாப் புண்ணியனேகாக்கும் என் காவலனே காண்பரிய பேர் ஒளியேஆற்றின்ப வெள்ளமே அத்தா மிக்காய் நின்றதோற்றச் சுடர் ஒளியாய்ச் சொல்லாத நுண் உணர்வாய் 80மாற்றமாம் வையகத்தின் வெவ்வேறே வந்து அறிவாம்தேற்றனே தேற்றத் தெளிவே என் சிந்தனை உள்ஊற்றான உண்ணார் அமுதே உடையானேவேற்று விகார விடக்கு உடம்பின் உள்கிடப்பஆற்றேன் எம் ஐயா அரனே ஓ என்று என்று 85போற்றிப் புகழ்ந்திருந்து பொய்கெட்டு மெய் ஆனார்மீட்டு இங்கு வந்து வினைப்பிறவி சாராமேகள்ளப் புலக்குரம்பைக் கட்டு அழிக்க வல்லானேநள் இருளில் நட்டம் பயின்று ஆடும் நாதனேதில்லை உள் கூத்தனே தென்பாண்டி நாட்டானே 90அல்லல் பிறவி அறுப்பானே ஓ என்றுசொல்லற்கு அரியானைச் சொல்லித் திருவடிக்கீழ்சொல்லிய பாட்டின் பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்செல்வர் சிவபுரத்தின் உள்ளார் சிவன் அடிக்கீழ்ப்பல்லோரும் ஏத்தப் பணிந்து. 95
பொருள்
நமசிவாய என்னும் ஐந்தெழுத்து வாழ்க. என் தலைவனின் திருவடி வாழ்க. இமைக்கும் நேரமும் என் நெஞ்சை விட்டு நீங்காதவனின் திருவடி வாழ்க. திருப்பெருந்துறையாகிய கோகழியில் என்னை ஆண்ட குருமணியின் திருவடி வாழ்க. ஆகமங்களாகி நின்று அவற்றின் வழியே அருகில் வந்து இனிக்கின்றவனின் திருவடி வாழ்க. ஒருவனாகவும் பலவாகவும் இருக்கும் இறைவனின் திருவடி வாழ்க. என் மனத்தின் வேகத்தைக் கெடுத்து ஆண்ட அரசனின் திருவடி வெல்க. பிறவியை அறுக்கும் பிஞ்ஞகனின் கழல் வெல்க. தன்னை நினையாத புறத்தார்க்குத் தொலைவில் இருப்பவனின் கழல் வெல்க. கை கூப்பி வணங்குவோர் உள்ளத்தில் மகிழும் தலைவனின் கழல் வெல்க. தலை தாழ்த்தி வணங்குவோரை உயர்த்தும் சிறப்புடையவனின் கழல் வெல்க.
ஈசன் அடி போற்றி; எந்தையின் அடி போற்றி; ஒளி வடிவினனின் அடி போற்றி; சிவனின் சிவந்த அடி போற்றி; அன்பில் நிலைத்து நிற்கும் தூயவனின் அடி போற்றி; மாயையால் வரும் பிறப்பை அறுக்கும் மன்னனின் அடி போற்றி; சிறப்புமிக்க திருப்பெருந்துறையில் எழுந்தருளிய நம் தேவனின் அடி போற்றி; தெவிட்டாத இன்பத்தை அருளும் மலை போன்றவனே போற்றி.
சிவன் என் சிந்தையுள் நின்றதால், அவன் அருளாலேயே அவன் திருவடியை வணங்கி, உள்ளம் மகிழ, முன்செய்த வினை முழுவதும் தீரும்படி இந்தச் சிவபுராணத்தை நான் சொல்லுகிறேன். நெற்றிக்கண்ணன் தன் கருணைக் கண்ணைக் காட்ட வந்ததால், நினைப்புக்கு எட்டாத அழகிய கழலை வணங்கினேன். விண்ணிலும் மண்ணிலும் நிறைந்து அவற்றைக் கடந்து விளங்கும் ஒளியே, அளவும் எல்லையும் இல்லாதவனே, உன் பெரும் சிறப்பைப் புகழும் வழியைக் கொடிய வினையுடைய நான் அறியேன்.
புல்லாய், பூண்டாய், புழுவாய், மரமாய், பல விலங்குகளாய், பறவையாய், பாம்பாய், கல்லாய், மனிதராய், பேயாய், பூதகணங்களாய், வலிய அசுரராய், முனிவராய், தேவராய், அசையும் அசையாப் பொருள்களுள் எல்லாப் பிறப்பிலும் பிறந்து களைத்தேன், எம்பெருமானே. இன்று உண்மையாகவே உன் பொன்னடிகளைக் கண்டு வீடு பெற்றேன். நான் உய்யும்படி என் உள்ளத்தில் ஓங்காரமாய் நின்ற மெய்யனே, மாசற்றவனே, காளையை ஊர்தியாக உடையவனே, வேதங்கள் 'ஐயா' என்று உயர்ந்து, ஆழ்ந்து, அகன்று தேடும் நுண்ணியவனே, வெம்மையானவனே, குளிர்ந்தவனே, வேள்வி செய்யும் ஆன்மாவாகவும் இருக்கும் தூயவனே, பொய்யானவை எல்லாம் நீங்கும்படி வந்து அருளி, மெய்யறிவாக ஒளிரும் உண்மைச் சுடரே, எந்த அறிவும் இல்லாத எனக்கு இன்பம் தரும் பெருமானே, அறியாமையைப் போக்கும் நல்ல அறிவே.
தோற்றமும் அளவும் முடிவும் இல்லாதவனே, எல்லா உலகங்களையும் படைப்பாய், காப்பாய், அழிப்பாய், அருள் தருவாய்; என்னைப் பிறவியிலிருந்து போக்குவாய்; உன் தொண்டில் புகுவிப்பாய். மணம் போல நுண்மையானவனே, தொலைவில் இருப்பவனே, அருகில் இருப்பவனே, சொல்லையும் மனத்தையும் கடந்து நிற்கும் வேதப் பொருளே. கறந்த பாலோடு கரும்புச் சாறும் நெய்யும் கலந்தாற் போல, சிறந்த அடியார் சிந்தையுள் தேனாய் ஊறி நின்று, பிறந்த பிறவியை அறுக்கும் எம் பெருமானே. ஐந்து நிறங்களை உடையவனே, விண்ணோர் போற்றவும் அவர்களுக்கு மறைந்திருந்தவனே.
எம்பெருமானே, கொடிய வினையுடைய என்னை, உண்மை மறையும்படி மூடிய மாய இருளோடு, அறம் பாவம் என்னும் அரிய கயிற்றால் கட்டி, மேலே தோல் போர்த்து, எங்கும் புழுவும் அழுக்கும் மூடி, மலம் ஒழுகும் ஒன்பது வாயில்களை உடைய குடிசையாகிய இவ்வுடலில் வைத்தாய். ஐம்புலன்களும் வஞ்சனை செய்து கலக்கவும், விலங்கு போன்ற மனத்தை உடையவனாய், தூயவனே உன்னிடம் கலந்த அன்பு கொண்டு கசிந்து உருகும் நலம் இல்லாத சிறியவனாகிய எனக்கும் அருள் தந்து, இம்மண்ணில் வந்து உன் நீண்ட கழல்களைக் காட்டி, நாயினும் கீழாய்க் கிடந்த அடியேனுக்குத் தாயினும் சிறந்த தயவு காட்டிய மெய்ப்பொருளே.
மாசற்ற சோதியே, மலர்ந்த மலர் போன்ற சுடரே, ஒளியனே, தேன் நிறைந்த அமுதே, சிவபுரத்தின் தலைவனே, பாசம் என்னும் பற்றை அறுத்துக் காக்கும் ஆசிரியனே, அன்போடு அருள்செய்து நெஞ்சின் வஞ்சம் கெடும்படி நீங்காது நின்ற பெருங்கருணைப் பேராறே, தெவிட்டாத அமுதே, அளவற்ற பெருமானே, உன்னை எண்ணாதவர் உள்ளத்தில் ஒளிந்திருக்கும் ஒளியே, என்னை நீராக உருக்கி என் அரிய உயிராய் நின்றவனே, இன்பமும் துன்பமும் இல்லாதவனே, எல்லாவற்றிலும் உள்ளவனே, அன்பர்க்கு அன்பனே, எல்லாமாகவும் எதுவும் அல்லாதவனாகவும் இருப்பவனே, சோதியே, அடர்ந்த இருளே, வெளிப்படாத பெருமை உடையவனே, முதலே, முடிவும் நடுவுமாகி அவையல்லாதவனே, என்னை இழுத்து ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே.
கூர்மையான மெய்ஞ்ஞானத்தால் உணர்வோரின் கருத்திலும் காண அரிய காட்சியே, நுணுகி அறிய அரிய நுண்ணுணர்வே, போதலும் வருதலும் கூடுதலும் இல்லாத புண்ணியனே, என்னைக் காக்கும் காவலனே, காண அரிய பேரொளியே, இன்ப வெள்ள ஆறே, அப்பனே, எல்லாவற்றையும் மிகுந்து நின்ற தோற்றச் சுடரொளியாய், சொல்ல முடியாத நுண்ணுணர்வாய், மாறிக்கொண்டே இருக்கும் இவ்வுலகில் வெவ்வேறாக வந்து அறிவாகும் தெளிவுப் பொருளே, தெளிவின் தெளிவே, என் சிந்தையுள் ஊற்றாய்ப் பெருகும் உண்ணுதற்கு இனிய அமுதே, என்னை உடையவனே.
வேறுபட்டு மாறும் இந்த ஊன் உடம்பில் கிடப்பதைத் தாங்கேன், எம் ஐயா, அரனே, ஓ என்று பலமுறை அழைத்துப் போற்றிப் புகழ்ந்து, பொய் நீங்கி மெய்யானவர்கள் மீண்டும் இங்கு வந்து வினையால் வரும் பிறவியை அடையாதபடி, கள்ளப் புலன்களின் குடிசையாகிய உடலின் கட்டை அழிக்க வல்லவனே. நள்ளிருளில் நடனம் பயின்று ஆடும் நாதனே, தில்லையுள் ஆடும் கூத்தனே, தென்பாண்டி நாட்டை உடையவனே, துன்பம் தரும் பிறவியை அறுப்பவனே, ஓ என்று, சொல்லுதற்கு அரியவனைச் சொல்லி, அவன் திருவடிக்கீழ்ச் சொன்ன இந்தப் பாட்டின் பொருளை உணர்ந்து சொல்லுவோர், பலரும் போற்றப் பணிந்து, சிவபுரத்தில் சிவன் திருவடிக்கீழ்ச் செல்வர்.
Meaning
Hail the five syllables, Namasivaya. Hail the feet of my lord. Hail the feet of him who never leaves my heart even for the blink of an eye. Hail the feet of the jewel of a guru who claimed me at Gokazhi. Hail the feet of him who became the Agamas and through them draws near and grows sweet. Hail the feet of the Lord who is one and many. Victory to the feet of the king who stilled the rushing of my mind and ruled me. Victory to the anklets of the matted-haired one who cuts off birth. Victory to the flowered feet of him who is far from those who stand outside. Victory to the feet of the king who rejoices within those who fold their hands. Victory to the feet of the glorious one who raises up those who bow their heads.
Praise to the feet of Eesan; praise to the feet of my father; praise to the feet of the radiant one; praise to the red feet of Siva; praise to the feet of the pure one who stands in love; praise to the feet of the king who cuts off this deluding birth; praise to the feet of our god of glorious Perunthurai; praise to the mountain who grants bliss that never cloys.
Because Siva stands within my mind, by his grace alone I bow at his feet and, with a glad heart, recite this Sivapuranam so that all my past karma may wear away. The one with the eye on his forehead came to show me his eye of grace, and I bowed at his beautiful feet, which thought cannot reach. O light that fills the sky and fills the earth and shines beyond them, O boundless one beyond all measure, I, a man of evil deeds, do not know how to praise your great glory.
As grass, as shrub, as worm, as tree, as many kinds of beast, as bird, as snake, as stone, as human, as ghost, as Siva's attendant hosts, as mighty asura, as sage, as god, in every birth among the moving and unmoving things of this world I have been born and grown weary, my Lord. Today, in truth, I have seen your golden feet and reached release. O true one, who stood within my heart as Om that I might be saved; O spotless one; O rider of the bull; O subtle one whom the Vedas seek, crying 'Lord', rising high, sinking deep and spreading wide; O fierce one, O gentle one, O pure one who is also the soul that offers sacrifice; O true flame who came in grace so that all that is false might leave, and shines as true wisdom; O lord of bliss to me who had no wisdom at all; O good knowledge that drives away ignorance.
O you who have no origin, no measure and no end: you create all the worlds, you keep them, you dissolve them, you give grace. You will send me out of birth and bring me into your service. O you who are as subtle as fragrance, far away and near at hand, the Veda's meaning that stands beyond word and mind. Like milk fresh from the cow mixed with cane juice and ghee, you well up like honey in the minds of your true devotees and cut off the births they have taken. O you of the five colours, who stayed hidden even while the gods praised you.
My Lord, you bound me, a man of hard karma, with the deluding darkness that hid the truth, tied with the strong rope of merit and sin, covered with skin, crawling with worms and filth: a hut of nine doorways oozing waste. While the five senses deceived and confused me, with a mind like a beast's, I had no goodness that could melt and flow toward you, pure one, in mingled love. Yet you gave me grace, came down upon this earth, showed me your long feet, and to me, who lay lower than a dog, you showed a mercy greater than a mother's, O truth itself.
O spotless light, O flame like a full-blown flower, O radiant one, O nectar full of honey, O lord of Sivapuram, O teacher who cuts the clinging bond of pasam and protects; O great river of compassion who never left me, showing loving grace so that the deceit in my heart might perish; O nectar that never cloys, O lord beyond measure, O light that hides in the hearts of those who do not seek you, O you who melted me like water and stood as my precious life; O you who have neither joy nor sorrow, O you who are in all; O lover of those who love; O you who are all things and are no thing; O light, O thick darkness, O greatness that does not show itself; O first, O you who became the end and the middle and are beyond them; O my father and lord, who drew me to you and claimed me.
O vision hard to see even in the minds of those who know you by keen true wisdom; O subtle awareness too fine to grasp; O holy one with no going, no coming and no joining; O guardian who protects me; O great light hard to behold; O river in flood with bliss; O father; O radiant light of all that appears, rising above it all; O awareness too fine for words; O clear one who comes as knowing, in many ways, in this ever-changing world; O clarity of clarity; O nectar sweet to taste that wells up as a spring in my mind; O you who own me.
I cannot bear to lie in this changing body of flesh, my lord, O Haran! So crying 'O!' again and again, those who praised and extolled you lost their falsehood and became true, and you are the one able to break the bonds of this thieving hut of the senses, so that they never come back here into a birth made by karma. O lord who dances, practised in the dance of the deep night; O dancer of Thillai; O lord of the southern Pandya land; O destroyer of this birth of sorrow! Those who speak of him who is hard to speak of, crying 'O!', who understand the meaning of this song sung at his feet and recite it, will go, bowing, while many praise them, into Sivapuram, beneath the feet of Siva.
Explanation
திருவாசகம் தொடங்குவது இறைவனின் திருப்பெயராகிய ஐந்தெழுத்தோடு. 'நமச்சிவாய வாஅழ்க' என்பதில் உள்ள அளபெடை, அந்த மந்திரத்தை நீட்டி, நிறுத்தி, உள்ளம் கனிய உச்சரிக்கச் சொல்லுகிறது. முதல் பதினாறு அடிகளும் வாழ்க, வெல்க, போற்றி என்று திருவடியையே போற்றுகின்றன. சைவ சித்தாந்தத்தில் திருவடி என்பது இறைவனின் அருள்சக்தியைக் குறிக்கும். அதனால்தான் 'அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி' என்ற புகழ்பெற்ற அடி வருகிறது: இறைவனை வணங்கும் ஆற்றலும் அவன் அருளே தருகிறது.
புல் முதல் தேவர் வரை எல்லாப் பிறப்பிலும் பிறந்து இளைத்தேன் என்ற பகுதி, ஆன்மா வினைக்கு ஏற்ப எண்பத்து நான்கு லட்சம் யோனிகளில் சுழல்கிறது என்ற சைவ நம்பிக்கையைச் சொல்கிறது. ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மூன்று மலங்கள் ஆன்மாவைக் கட்டுகின்றன. 'மறைந்திட மூடிய மாய இருள்' ஆணவம்; 'அறம் பாவம் என்னும் அரும் கயிறு' கன்மம்; 'ஒன்பது வாயில் குடில்' மாயையால் ஆன உடல். இந்தக் கட்டிலிருந்து ஆன்மா தானே விடுபட முடியாது; இறைவனே குருவாக வந்து திருவடி காட்ட வேண்டும். 'நிலம் தன்மேல் வந்து அருளி நீள்கழல்கள் காட்டி' என்பது திருப்பெருந்துறையில் குருந்த மரத்தடியில் நடந்த அந்த அருள்நிகழ்வே.
இறைவன் எதிர்மாறான இயல்புகள் எல்லாம் உடையவனாகப் பாடப்படுகிறான்: சேயன், நணியன்; வெய்யன், தணியன்; சோதி, துன்னிருள்; யாவையுமாய் இல்லையுமாய். உபநிடதங்கள் 'அணோர் அணீயான் மஹதோ மஹீயான்' (அணுவினும் நுண்ணியன், பெரியதினும் பெரியன்) என்று சொல்வதை இது நினைவூட்டுகிறது. மனத்தாலும் சொல்லாலும் அளக்க முடியாதவன் ('மாற்றம் மனம் கழிய நின்ற மறையோன்'); ஆனால் அன்பர்க்கு அன்பன். 'கறந்த பால் கன்னலொடு நெய் கலந்தாற் போல' என்ற உவமை, அடியார் உள்ளத்தில் அவன் தரும் இனிமையை உணர்த்துகிறது.
பாடலின் இறுதியில் தில்லைக் கூத்தனும் தென்பாண்டி நாட்டானும் ஒருவனே என்று காட்டி, இப்பாடலின் பொருள் உணர்ந்து ஓதுவோர் சிவபுரம் சேர்வர் என்று பயனும் சொல்கிறார். அதனால்தான் இன்றும் சைவர்கள் பூசைக்கு முன்னும் இறுதிச் சடங்குகளிலும் சிவபுராணத்தை ஓதுகின்றனர்.
Thiruvasagam begins with the Lord's own name, the five syllables. The lengthened vowel in 'vaa-azhga' asks the reader to draw the mantra out, to pause on it, and to let the heart soften as it is said. The first sixteen lines praise only the feet: hail, victory, praise. In Saiva Siddhanta the feet of the Lord stand for his power of grace. That is why the famous line follows: 'by his grace alone I bow at his feet'. Even the strength to worship him is his gift.
The passage on being born as grass, worm, bird, stone, human and god reflects the Saiva teaching that the soul, driven by karma, wanders through countless wombs. Three bonds, the malas, hold it: anavam, the darkness of ignorance; karma, the deeds of merit and sin; and maya, the stuff of the body and world. Manikkavasagar names all three: 'the deluding darkness that hid the truth' is anavam, 'the strong rope of merit and sin' is karma, and 'the hut of nine doorways' is the body made of maya. The soul cannot free itself. The Lord must come as the guru and show his feet, and 'you came down upon this earth and showed me your long feet' is the poet's memory of the guru under the kurundha tree at Perunthurai.
The Lord is sung in pairs of opposites: far and near, fierce and gentle, light and thick darkness, all things and no thing. This echoes the Upanishad's 'smaller than the smallest, greater than the greatest' (Katha Upanishad). He stands beyond word and mind, and yet he is 'the lover of those who love'. The image of fresh milk mixed with cane juice and ghee tells how sweet he becomes in a devotee's heart.
The hymn ends by joining the dancer of Thillai and the lord of the southern Pandya land, and promises that those who recite it with understanding will reach Sivapuram. That is why Saivas still recite Sivapuranam before daily worship and at the last rites of their dear ones.