Thiruthellenam

'ஒருநாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லாற்கு ஆயிரம் திருநாமம் பாடி' என்பது திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற வரிகளில் ஒன்று. பெயரும் உருவும் இல்லாத பரம்பொருளுக்கு அடியார்கள் ஆயிரம் பெயர் சூட்டிப் பாடுகின்றனர். இது முரண் அல்ல; அன்பின் இயல்பு. ஸ்ரீ ருத்ரம், சிவ சகஸ்ரநாமம் போன்றவை இந்த மரபு.

தெள்ளேணம் தில்லையில் பாடப்பட்டது. பெண்கள் கைகொட்டி ஆடும் விளையாட்டு அது. உருவும் பெயரும் இல்லாதவன் அந்தணனாக வந்தது, நாம் அவனை அறிவதற்காகவே என்கிறார் மணிவாசகர். சைவ சித்தாந்தம் 'அருவுருவம்' என்கிறது: அவன் உருவம் கொள்வது உயிர்கள் மேல் கொண்ட கருணையால்.

'He has not one name, not one form; let us sing a thousand names for him' is among the most famous lines of the Thiruvasagam. Devotees give a thousand names to the Supreme, who has neither name nor form. This is not a contradiction; it is how love behaves. The Sri Rudram and the thousand names of Siva belong to this tradition.

Thiruthellenam was sung at Thillai, after a game in which girls clap and dance. The one without form or name came as a Brahmin, says Manikkavasagar, only so that we might know him. Saiva Siddhanta teaches that he takes on form out of compassion for souls.

'யாவரையும் கண்டதில்லை' என்பது முழு ஈடுபாடு. இறைவனைக் கண்ட கண்ணுக்கு வேறு எதுவும் தெரிவதில்லை. அப்பரும் 'நாமார்க்கும் குடியல்லோம்' என்று பாடினார்: இறைவனைத் தவிர யாருக்கும் அடிமையல்ல.

திருவாரூர் தியாகராசர் கோயில் மிகப் பழமையான சைவத் தலங்களில் ஒன்று; 'பிறக்க முத்தி திருவாரூர்' என்பது மரபு. சுந்தரருக்கு இறைவன் தோழனாக இருந்ததும், பரவையாரிடம் தூது சென்றதும் இங்கேதான். பிறவிக் கருவேர் அறுபட்டதைப் பாடும்போது பிறப்பதாலேயே முத்தி தரும் தலத்தை நினைப்பது பொருத்தம்.

'I have seen no one else' is total absorption. Eyes that have seen the Lord see nothing else. Appar sang the same: 'We are no one's subjects', servants of none but the Lord.

The Thyagaraja temple at Thiruvarur is one of the oldest Saiva shrines, and tradition says that simply to be born there is release. It was here that the Lord was a friend to Sundarar and even went as his messenger to Paravai. Singing of the root of births being cut, it is fitting to recall the town where birth itself brings release.

உலகம் ஏன் சிரிக்கிறது? தேவர்களுக்கு எட்டாதவன் சாதாரண மனிதர்களிடம் வந்தான் என்பது நம்ப முடியாததாக இருக்கிறது. மணிவாசகர் குதிரை வாங்கும் பணத்தைக் கோயிலுக்குச் செலவிட்டபோதும், அடியார் கூட்டத்தோடு பித்தனாகத் திரிந்தபோதும் உலகம் அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

ஆனால் அந்தச் சிரிப்பைப் பாடுவதே அடியாருக்கு மகிழ்ச்சி. உலகின் கேலி அருள் பெற்றவரைத் தீண்டுவதில்லை. காரைக்கால் அம்மையார் பேய் வடிவம் வேண்டிப் பெற்றபோது உலகம் அஞ்சியது; அவர் இறைவனின் 'அம்மையே' என்ற அழைப்பைப் பெற்றார்.

Why does the world laugh? That the one the gods cannot reach came to ordinary people seems unbelievable. When Manikkavasagar spent the money for horses on a temple and wandered like a madman among devotees, the world laughed at him.

But for the devotee, singing of that laughter is itself a joy. The world's mockery cannot touch one who has received grace. When Karaikkal Ammaiyar asked for and received the form of a ghoul, the world was frightened; she received the Lord's own greeting, 'Mother!'

'நாமொழிந்து சிவமானவா' என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் முத்தி நிலை. 'நான்' என்ற உணர்வு நீங்கும்போது உயிர் சிவத்தோடு ஒன்றுகிறது. ஆனால் சித்தாந்தம் இதை 'அத்துவிதம்' என்கிறது: உப்பு நீரில் கரைவது போல ஒன்றாகிறது, ஆனால் உயிர் அழிவதில்லை. உயிர் சிவானந்தத்தை அனுபவிக்கிறது.

'அவமாய தேவர்' என்பது போக இன்பத்தில் மூழ்கிய தேவர்கள். சுவர்க்கமும் ஒரு பிறவி நிலையே; புண்ணியம் தீர்ந்ததும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டும் என்று பகவத் கீதை சொல்கிறது. மணிவாசகர் அதையும் தாண்டிய நிலையைப் பெற்றார்.

'The we was gone and we became Siva' is release as Saiva Siddhanta understands it. When the sense of 'I' falls away, the soul is united with Siva. Siddhanta calls this advaita in its own sense: like salt dissolved in water, it becomes one, yet the soul is not destroyed; it enjoys the bliss of Siva.

'Gods who have lost their way' are the gods sunk in heavenly pleasures. Heaven too is a state within births; the Bhagavad Gita says that when merit runs out, one returns to earth. Manikkavasagar received a state beyond even that.

'கடைக்கணித்து' என்பது ஒரு பார்வை. குருவின் ஒரு பார்வையே போதும்; அதனால் பிறவியின் விதை எரிகிறது. சைவ மரபில் இது 'நயன தீட்சை': குரு கண்ணால் அருள் செய்வது. எரிந்த விதை மீண்டும் முளைக்காது; அதுபோல அருள் பார்வை பட்ட வினை மீண்டும் பிறவியைத் தருவதில்லை.

'பூதலத்தோர் உகப்பெய்த' என்பது இறைவன் உருவம் கொண்டு வந்ததன் நோக்கம்: மண்ணில் வாழும் மனிதர்கள் மகிழ வேண்டும் என்பதே. தேவர்களுக்காக அல்ல, மனிதர்களுக்காகவே அவன் வந்தான்.

'He glanced at me from the corner of his eye': one look from the Guru is enough, and the seed of birth is burnt. Saiva tradition calls this nayana diksha, initiation by the Guru's gaze. A roasted seed never sprouts again; so karma touched by that glance of grace gives no further birth.

'To the joy of the people of the earth' is why he took on a form: so that people living on this earth might be glad. He came not for the gods, but for us.

இந்தப் பாடலில் 'ஆட' என்ற சொல் பல இடங்களில் வருகிறது: பாம்பு ஆடுகிறது, பேச்சு ஆடுகிறது, உள்ளொளி ஆடுகிறது, கண்ணீர் அலை ஆடுகிறது. தில்லையில் பாடப்பட்டதால் எல்லாம் நடனமாகிறது. இறைவன் ஆடுகிறான்; அவனைப் பாடுபவர்களின் உள்ளமும் ஆடுகிறது.

'உள்ளொளி ஆட' என்பது ஞான அனுபவம். திருமூலர் 'உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்' என்றார். உள்ளே உள்ள கோயிலில் ஒளி ஆடுகிறது; வெளியே கண்ணீர் வழிகிறது. இரண்டும் ஒரே அனுபவத்தின் இரு பக்கங்கள்.

'Dancing' comes again and again: the serpent sways, words dance, the inner light dances, tears rise and fall like waves. Sung at Thillai, everything becomes dance. The Lord dances, and the hearts of those who sing of him dance too.

'The light within dancing' is the experience of true knowledge. Thirumoolar said, 'The heart is the great temple, this body of flesh its shrine.' In that inner temple the light dances; outside, the tears flow. They are two sides of one experience.

'ஆவா' என்ற வியப்புச் சொல்லோடு பாடல் தொடங்குகிறது. 'வாவா' என்ற அழைப்பு, 'வலித்து' என்ற இழுப்பு: இறைவன் மென்மையாக அழைத்ததோடு நிற்காமல் வலிந்து இழுத்தான். மணிவாசகர் அரசவை வேலைக்குத் திரும்பியிருக்கக் கூடும்; ஆனால் அருள் அவரை விடவில்லை.

'பூவார் அடிச்சுவடு என் தலைமேல் பொறித்தல்' என்பது திருவடி தீட்சை. சைவ மரபில் குருவின் திருவடி சீடனின் தலையில் படுவது மிகப் பெரிய அருள். 'தேவானவா' என்பது அந்தக் கணத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றம்: மனிதன் தெய்வத் தன்மை பெற்றான்.

The verse begins with a cry of wonder, 'Ah, ah!' Then 'Come, come!', a call, and 'pulled', a tug: the Lord did not stop at a gentle invitation, he drew the poet in by force. Manikkavasagar might have gone back to the royal court, but grace would not let him go.

'He pressed the print of his feet on my head' is thiruvadi diksha. In Saiva tradition, the Guru's foot on the disciple's head is the greatest grace. 'I became divine' is the change in that moment: a man took on something of God.

'கறங்கோலை' என்பது காற்றில் சுழலும் ஓலைக் காற்றாடி. பிறப்பும் இறப்பும் ஓயாமல் சுழல்கின்றன. சைவ சித்தாந்தம் 'இருவினை' என்கிறது: நல்வினையும் தீவினையும் இரண்டுமே பிறவியைத் தருகின்றன. பொன் விலங்கும் இரும்பு விலங்கும் இரண்டும் விலங்குதான் என்று உரையாசிரியர்கள் சொல்வர்.

'மறந்தேயும் தன்கழல் நான் மறவா வண்ணம்' என்பது அழகான முரண். மனம் மறக்கலாம்; ஆனால் அருள் உள்ளே பதிந்து விட்டதால் ஆழ்மனம் மறப்பதில்லை. நினைவு நம் முயற்சி அல்ல, அவன் அருள்.

A kharangolai is a palm-leaf pinwheel spinning in the wind; birth and death whirl round without rest. Saiva Siddhanta speaks of the two kinds of karma: good deeds and bad deeds both bring birth. Commentators say a golden chain and an iron chain are both chains.

'Even if I forget, I will not forget his feet' is a lovely paradox. The surface mind may forget, but grace is pressed so deep that the depths do not. Remembering him is not our effort; it is his grace.

'கல்நார் உரித்தென்ன' என்பது இயலாததைச் செய்வது. கல்லிலிருந்து நார் வராது; ஆனால் இறைவன் கல்லான மனத்திலிருந்து அன்பை வரவழைத்தான். இதுவே திருவாசகத்தின் முக்கிய வியப்பு.

'தென்னா தென்னா' என்பது ஆடலின் இசை ஒலி. தாளம் போடும்போது பெண்கள் சொல்லும் சொல். அதே நேரம் 'தென்னா' என்பது 'தென்னவனே' (பாண்டியன், தென்னாட்டவன்) என்றும் பொருள் தரும் என்று சில உரையாசிரியர்கள் சொல்வர். சிவன் 'தென்னாடுடைய சிவன்' என்று போற்றப்படுகிறான்.

'Like peeling fibre out of a stone' is doing the impossible. No fibre comes from stone, yet the Lord drew love out of a heart of stone. That is the central wonder of the Thiruvasagam.

'Thenna, thenna' is the sound of the music, the syllables the girls call out as they keep time. Some commentators also hear in it 'O Lord of the South', since Siva is praised as 'Siva of the southern land'.

'கனவேயும் தேவர்கள் காண்பரிய' என்பதற்கு எதிரே 'நனவே எனைப் பிடித்தாட்கொண்டவா' வருகிறது. தேவர்களுக்குக் கனவிலும் கிடைக்காதது மணிவாசகருக்கு நனவில் கிடைத்தது. அது கற்பனை அல்ல, உண்மையில் நடந்த அனுபவம் என்பதை வலியுறுத்துகிறார்.

மாண்டூக்ய உபநிடதம் நனவு, கனவு, உறக்கம் என்ற மூன்று நிலைகளையும், அவற்றைக் கடந்த 'துரீயம்' என்ற நான்காம் நிலையையும் சொல்கிறது. மணிவாசகர் நனவிலேயே அந்த நான்காம் நிலையைத் தொட்டார். 'பிடித்து' என்ற சொல் இறைவன் தானே முன்வந்து பற்றியதைக் காட்டுகிறது.

Set against 'the gods cannot see him even in dreams' is 'he caught me and took me while I was awake'. What the gods could not have even in dreams, Manikkavasagar received in waking life. He insists it was no fancy but something that truly happened.

The Mandukya Upanishad speaks of waking, dreaming and deep sleep, and of a fourth state, turiya, beyond them all. Manikkavasagar touched that fourth while wide awake. 'Caught me' shows that the Lord himself stepped forward and took hold.

'மாண்டு' என்ற சொல் ஐந்து முறை வருகிறது: அயல், வினை, சுற்றம், மயக்கம், பேச்சு, இறுதியில் 'என்னுடைய செயல்'. இறைவன் கலந்தவுடன் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற உணர்வே அழிகிறது. இதுவே சைவ சித்தாந்தம் சொல்லும் 'சிவோகம் பாவனை'க்கு மேலான நிலை: எல்லாம் அவன் செயல் என்ற உணர்வு.

பகவத் கீதையும் 'நான் எதையும் செய்யவில்லை என்று அறிந்தவன் செயலில் கட்டுப்படுவதில்லை' என்கிறது. கயல் மாண்ட கண்ணி என்பதில் 'மாண்ட' என்பது 'சிறந்த' என்ற பொருளில் வருகிறது. ஒரே சொல்லின் இரு பொருள்களோடு மணிவாசகர் விளையாடுகிறார்.

The word maandu, 'died', comes again and again: the foreign, karma, kin, infatuation, talk, and finally 'my own doing'. When the Lord mingles with the soul, the very sense of 'I am the doer' dies. This is the state where everything is felt as his doing.

The Bhagavad Gita too says that one who knows 'I do nothing at all' is not bound by action. In 'the carp-eyed Lady' the same word maanda means 'excellent'. Manikkavasagar plays with both senses of one word.

முனிவர்கள் கடும் தவத்தால் முத்தியைத் தேடுகின்றனர்; ஆனால் அன்பர் ஒருவருக்கு அது எளிதாக வந்தது. இது தவத்தை இகழ்வது அல்ல; அருள் தவத்தின் விளைவு அல்ல, இறைவனின் விருப்பம் என்பதைக் காட்டுவது.

'பத்திக் கடலுள் பதித்த' என்பது அழகான உருவகம். முத்தியை விட மேலானது பக்தி என்பது பல அடியார்களின் கருத்து. சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தில் அடியார்கள் 'கூடும் அன்பினில் கும்பிடலே அன்றி வீடும் வேண்டா' என்றார்: அன்பில் வணங்குவதே போதும், முத்தியும் வேண்டாம்.

Sages seek release through hard penance, yet it came easily to one devotee. This does not belittle penance; it shows that grace is not the product of penance but the Lord's own choice.

'Set deep in the ocean of devotion' is a lovely image. Many devotees hold that devotion is greater than release. In the Periya Puranam, Sekkizhar says of the saints that they wanted nothing but to worship in love, not even release.

மேல், நடு, கீழ் என்ற மூன்று உலகங்களின் ஆற்றல்களும் அடியாரைத் தீண்டாது. இறைவனுக்குச் சரணடைந்தவரை எந்தக் கோளும், எந்தத் தெய்வமும், எந்த ஆற்றலும் கட்டுப்படுத்தாது என்பது சைவ நம்பிக்கை. சம்பந்தரின் கோளறு பதிகம் இதையே சொல்கிறது: 'அடியார் அவர்க்கு மிகவே நல்லது'.

'நினைப்பரிய தனிப்பெரியோன்' என்பது இறைவன் எந்த ஒப்பீட்டுக்கும் அப்பாற்பட்டவன் என்பது. 'நேர்பாடல்' என்பது புனைவோ மிகைப்படுத்தலோ இல்லாத உண்மைப் பாடல்.

The powers of all three worlds, above, between and below, cannot touch the devotee. Saiva faith holds that no planet, no deity and no force can bind one who has surrendered to the Lord. Sambandar's Kolaru Pathigam says the same: for his devotees, every planet turns out well.

'The one great Being beyond all thought' places the Lord beyond any comparison. 'True songs' are songs without invention or flattery.

'நூலே நுழைவரியான்' என்பது முக்கியமான கருத்து. சாத்திரங்கள் இறைவனைப் பற்றிப் பேசலாம்; ஆனால் அவனுக்குள் நுழைய முடியாது. தைத்திரீய உபநிடதம் 'யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே', சொல்லும் மனமும் அடையாமல் திரும்பும் இடம் என்கிறது.

ஆனால் நூல்களுக்கு நுழைய முடியாதவன், அன்பருக்குள் நுழைகிறான். 'பாவகம்' என்பது அன்பின் உணர்வு. அறிவு எட்டாததை உணர்வு தொடுகிறது. தேவர்களை விளித்து மணிவாசகர் இதைச் சொல்வது, அவர்களுக்குக் கிடைக்காதது தனக்குக் கிடைத்ததை அறிவிப்பது போல.

'He whom no scripture can enter' is a key idea. Scriptures can speak about the Lord but cannot enter him. The Taittiriya Upanishad speaks of that from which words turn back, along with the mind, unable to reach it.

Yet the one no text can enter enters the devotee. Bhava is the feeling of love: what knowledge cannot reach, feeling touches. Manikkavasagar calls out to the gods as he says it, as if announcing that what they could not have has come to him.

கருணை ஒரு கடல்; அதை அள்ளிக் குடிக்கலாம். ஆனால் இந்தக் கடல் உப்புக் கடல் அல்ல, 'பருகற்கு இனிய' கடல். உருகுதல், பெருகுதல், குளிர்தல் என்ற மூன்று சொற்களும் அருள் அனுபவத்தின் படிகள்: முதலில் மனம் உருகுகிறது, பின்னர் அன்பு பெருகுகிறது, இறுதியில் உள்ளம் குளிர்கிறது.

சைவ மரபில் இறைவன் 'கருணாகரன்', கருணையின் இருப்பிடம். திருமூலர் 'அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்' என்கிறார்: அன்பும் சிவமும் ஒன்றே.

Compassion is an ocean, and we may scoop it up and drink. But this is no salt sea; it is 'sweet to drink'. Melting, overflowing, cooling: the three words are the stages of grace. First the mind melts, then love overflows, and at last the heart grows cool and still.

In Saiva tradition the Lord is Karunakara, the home of compassion. Thirumoolar says that only the ignorant think love and Siva are two; love and Siva are one.

புத்தரும் இறைவனைப் போற்றுவதாகச் சொல்வது சுவையானது. மணிவாசகர் வாழ்வில் தில்லையில் புத்த சமயத்தவரோடு நடந்த வாதம் புகழ்பெற்றது. இலங்கையிலிருந்து வந்த புத்த அறிஞர்களோடு வாதிட்டபோது, ஊமையான இலங்கை இளவரசி மணிவாசகர் கேட்ட கேள்விகளுக்கு விடை சொன்னாள் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. திருச்சாழல் பதிகம் அந்த நிகழ்ச்சியோடு தொடர்புடையது.

'பித்தன்' என்ற பெயர் சுந்தரருக்கு இறைவன் தந்த முதல் சொல். அளவுக்கு மீறிய அன்பே அவன் பித்து. அந்தப் பித்தனின் கழல்கள் 'சித்தம் புகுந்தவா': மனத்துக்குள் நுழைந்த விதம். இறைவன் வெளியே மட்டுமல்ல, மனத்துக்குள்ளும் வருகிறான்.

It is striking that even the Buddha is named among those who praise the Lord. Manikkavasagar's debate with Buddhist scholars at Thillai is famous: the Thiruvathavurar Puranam says that when scholars came from Lanka to debate, the mute princess of Lanka answered the questions Manikkavasagar put to her. The hymn Thiruchazhal is linked with that event.

'The holy Madman' is the name the Lord gave Sundarar as his first word: his madness is love beyond measure. That Madman's feet 'entered my mind'; the Lord comes not only outside us but into the mind itself.

மணிவாசகர் காலத்தில் பல சமயங்களும் தத்துவங்களும் போட்டியிட்டன. ஒவ்வொன்றும் தானே உண்மை என்றது. அந்த வாதங்களில் மனம் தடுமாறியது. குரு வந்து திருவடியைத் தந்தபோது, வாதம் முடிந்தது; அனுபவம் தொடங்கியது.

சைவ சித்தாந்தம் பிற சமயங்களை முற்றாக மறுப்பதில்லை; அவை படிநிலைகள் என்கிறது. சிவஞான சித்தியார் 'எல்லாச் சமயங்களும் தம் தம் நிலையில் உண்மை' என்கிறது. ஆனால் இறுதி நிலை சொற்களில் அல்ல, திருவடி அனுபவத்தில் உள்ளது.

In Manikkavasagar's day many religions and philosophies competed, each claiming to be the truth, and the mind floundered among their arguments. When the Guru came and gave his feet, the arguing ended and the experience began.

Saiva Siddhanta does not simply reject other paths; it sees them as steps on the way. The Sivagnana Siddhiyar says each faith is true at its own level. But the final state lies not in words but in the experience of the Lord's feet.

முதல் இரண்டு வரிகள் ஐம்பூதங்களும் அழிந்தாலும் அழியாதவனைப் பாடுகின்றன. கடைசி இரண்டு வரிகள் 'நான்' அழிந்ததைப் பாடுகின்றன. இறைவன் அழியாதவன்; நான் அழிந்தேன். அந்த அழிவே மகிழ்ச்சி; அதனால்தான் அதைப் பாடிக் கைகொட்டுகிறார்.

இது திருவாசகத்தின் மிக ஆழமான பாடல்களில் ஒன்று. 'நான் கெட்டவா' என்பது ஆணவம் அழிந்த நிலை. அழிவது உடல் அல்ல, தன்முனைப்பு.

The first two lines sing of one who does not perish even if all five elements do. The last two sing of how 'I' perished. He is imperishable; I was lost. That loss is joy, which is why the girls clap and sing about it.

This is among the deepest verses of the Thiruvasagam. 'How I was lost' is the state where anava, the ego, has died. What perishes is not the body but the self-centred 'I'.

ஒவ்வொரு உலகத்துக்கும் இறைவன் ஒவ்வொன்றாக இருக்கிறான்: தேவர்களுக்கு முதல், பாதாளத்துக்கு விதை, மண்ணுக்கு மருந்து, பிரமன் திருமாலுக்குச் சேமிப்பு. மனிதர்களுக்கு அவன் 'மருந்து': பிறவிப் பிணிக்கு மருந்து. சைவ மரபில் இறைவன் 'வைத்தியநாதன்' (வைத்தீசுவரன் கோயில்).

'கண்ணார வந்து நின்றான்' என்பது திருவாசகத்தின் நிறைவான அனுபவம்: கண் நிறைய, முழுமையாக, நேரில். தேவர்களுக்குக் கனவிலும் கிடைக்காதவன் அடியார்களின் கண் முன் நின்றான்.

To each world the Lord is something different: first cause to the gods, seed to the underworld, medicine to the earth, savings to Brahma and Vishnu. To us humans he is medicine, the cure for the sickness of birth. Saiva tradition worships him as Vaidyanatha, the divine healer, at Vaitheeswaran Koil.

'He came and stood, filling our eyes' is the fullness of the Thiruvasagam's experience: complete, face to face. The one the gods cannot have even in dreams stood before the devotees' eyes.

பதிகம் தில்லை நடனத்தோடு நிறைகிறது. 'குலம் பாடி' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் சுவையான விளக்கம் தருகின்றனர்: இறைவனுக்குக் குலம் இல்லை; அவன் குலம் அடியார் குலமே. 'கொக்கிறகு' என்பது இறைவன் சடையில் அணிந்துள்ள கொக்கு இறகு. கொக்கு வடிவில் வந்த அசுரனை அடக்கி அதன் இறகை அணிந்தான் என்று புராணக் கதைகள் சொல்கின்றன.

சிலம்பின் ஒலி நடராசனின் ஆடலின் அடையாளம். அந்த ஒலி வேதங்களின் மூலம் என்று சைவ மரபு சொல்கிறது. நாள்தோறும் பாட வேண்டும் என்று முடிப்பது, இந்த விளையாட்டு ஒருநாள் விளையாட்டு அல்ல, வாழ்நாள் வழிபாடு என்பதைச் சொல்கிறது.

The hymn closes with the dance at Thillai. Commentators give a lovely sense to 'sing of his lineage': the Lord has no lineage, so his family is the family of his devotees. The heron's feather is the one he wears in his hair; the Puranic stories say he subdued a demon who came as a heron and wore its feather.

The ring of the anklets is the sign of Nataraja's dance, and Saiva tradition says the Vedas arise from that sound. Ending with 'every day' says that this game is not for one day; it is worship for a lifetime.