Asaippathu

ஆசைப் பத்தின் உட்தலைப்பு 'ஆத்தும இலக்கணம்': உயிரின் இயல்பு. உயிரின் இயல்பே இறைவனை நோக்கி ஏங்குவது என்பது இதன் கருத்து. ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரு ஆசையைச் சொல்லி 'ஆசைப்பட்டேன் கண்டாய் அம்மானே' என்று முடிகிறது. உலக ஆசைகளை விட்ட அடியாருக்கு மிஞ்சுவது இறைவன் மேல் உள்ள ஒரே ஆசை.

'பொல்லா மணி' என்பது துளையிடப்படாத, பட்டை தீட்டப்படாத இயற்கை மாணிக்கம். மனிதக் கை தொடாத தூய்மை. இறைவன் யாராலும் உருவாக்கப்படாத, இயல்பாகவே ஒளிர்பவன் (சுயம்பு) என்பதை இது குறிக்கிறது.

முதல் ஆசை: 'இங்கே வா' என்று அவன் கூவி அழைப்பது. இறைவனைத் தேடிப் போவதைவிட, அவனே அழைப்பது பெரிய பேறு.

The inner title of Asaippathu is 'the nature of the soul'. Its idea is that the soul's very nature is to long for the Lord. Each verse names one longing and ends 'I have longed, see, my Lord.' When a devotee has let go of worldly desires, the one desire left is for the Lord.

An 'uncut jewel' is a natural ruby, not pierced or faceted, a purity no human hand has touched. It suggests that the Lord is self-born, made by no one, shining by his own nature.

The first longing is to hear him call, 'come here'. Being called by him is a greater blessing than going to look for him.

உடலை ஒரு 'குப்பாயம்' (சட்டை) என்கிறார் மணிவாசகர். சதை, நரம்பு, மூளை, எலும்பு, தோல் என்று அதன் பகுதிகளை வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார். இது உடலை வெறுப்பது அல்ல; உடல் உயிர் அணிந்திருக்கும் ஒரு சட்டை மட்டுமே என்ற உணர்வு. 'பழைய ஆடையைக் களைந்து புதியதை அணிவது போல' என்று பகவத் கீதையும் உடலை ஆடைக்கு ஒப்பிடுகிறது.

அந்தச் சட்டைக்குள் சிறைப்பட்டது போல உணரும் அடியார், இறைவனைக் கண்ணால் காண ஏங்குகிறார். 'அப்பா காண' என்ற சொற்கள் ஒரு குழந்தை தந்தையைத் தேடும் எளிமையைக் கொண்டுள்ளன. எல்லாவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டவன் அதே நேரத்தில் 'அப்பா' என்று அழைக்கும் அளவுக்கு நெருக்கமானவன்.

Manikkavasagar calls the body a 'cloak'. He names its parts plainly: flesh, nerves, brain, bones and skin. This is not hatred of the body, but the feeling that the body is only a garment the soul wears. The Bhagavad Gita too compares the body to clothing that is cast off for new.

Feeling imprisoned inside that cloak, the devotee longs to see the Lord with his own eyes. The words 'Father, to see you' carry the simplicity of a child looking for its father. The one who is beyond everything is at the same time close enough to be called 'Appa'.

இங்கே அடியார் கேட்பது மிகச் சிறியது: 'சிறிது என் முகம் நோக்கி ஆ ஆ என்ன'. ஒரு பார்வை, ஒரு இரக்கச் சொல். பெரிய வரங்கள் அல்ல. ஒரு குழந்தை விழுந்து அடிபட்டால் தாய் 'அச்சச்சோ' என்று ஓடி வருவது போல, இறைவன் தன் துன்பத்தைப் பார்த்து இரங்கினால் போதும்.

'குருமணி' என்ற பெயர் பெருந்துறையில் குருவாக வந்தவனை நினைவூட்டுகிறது. குருவின் ஒரு பார்வை (நயன தீட்சை) சீடனை மாற்றும் என்பது சைவ மரபு. மணிவாசகர் ஏங்குவது அந்தப் பார்வைக்குத் தான்.

What the devotee asks for here is very small: 'glance at my face for a moment and say ah, ah.' One look, one word of pity, not great boons. As a mother runs to a child who has fallen and cries 'oh dear!', it is enough if the Lord looks at his suffering and feels for him.

The name 'jewel among gurus' recalls the one who came as guru at Perunthurai. Saiva tradition holds that a single glance from the guru, the initiation by sight, transforms a disciple. That glance is what Manikkavasagar longs for.

இந்தப் பாடலில் இரண்டு படங்கள் எதிரெதிராக நிற்கின்றன: எலும்பும் நிணமும் நிறைந்த, நடமாடும் கூடம் போன்ற உடல்; அதற்கு எதிரே ஒளி வீசும் மலர்த்திருவடி. உடலின் அழியும் தன்மையை உணர்ந்தவருக்கே அழியாத திருவடியின் மதிப்பு புரிகிறது.

'உடைந்து நைந்து உருகி' என்ற மூன்று சொற்கள் ஒரு உள்ளம் கரையும் படிகளைச் சொல்கின்றன. கடினமான பாறை முதலில் உடைகிறது, பிறகு தேய்கிறது, இறுதியில் உருகுகிறது. அகங்காரம் அப்படிக் கரைந்த பின் தான் திருவடியை அடைய முடியும். 'சோத்தம்' என்பது பழந்தமிழில் பெரியோருக்குச் சொல்லும் வணக்கச் சொல்.

Two pictures face each other in this verse: the body, a walking shed of bones and flesh, and against it the shining flower feet. Only one who has felt how perishable the body is can know the worth of the feet that never perish.

The three words 'broken, worn down, melting' trace how a heart dissolves. A hard rock first breaks, then wears down, and at last melts. Only when the ego has dissolved like this can the feet be reached. 'Sottham' is an old Tamil word of respectful greeting to elders.

புளியம்பழத்தின் உவமை சைவ மரபில் புகழ்பெற்றது. பழுத்த புளியம்பழம் ஓட்டுக்குள் இருக்கும், ஆனால் ஓட்டோடு ஒட்டாமல் தனியே ஆடும். ஞானி உடலுக்குள் இருந்தும் உடலோடு பற்றில்லாமல் இருப்பதை இது குறிக்கிறது. பழுக்காத புளி ஓட்டோடு ஒட்டியிருக்கும்; பழுத்தது விலகி நிற்கும். அடைக்கலப் பத்தின் 'பழுத்த மனம்' என்ற கருத்தோடு இது இணைகிறது.

'அளியேன் என்ன' என்பது இறைவன் 'இவன் இரங்கத்தக்கவன்' என்று சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆசை. அவனுடைய இரக்கமே அடியாருக்குப் பெரிய பேறு. 'பொடியாடி' என்ற பெயர் திருநீறு பூசியவனைக் குறிக்கிறது; எல்லாம் சாம்பலாகும் என்ற உண்மையை அணிந்தவன்.

The tamarind image is famous in Saiva tradition. A ripe tamarind sits inside its shell but does not stick to it; it rattles loose. This stands for the sage who lives in the body without clinging to it. An unripe tamarind sticks to its shell; a ripe one comes away. It links with the 'ripened heart' of Adaikkalappathu.

'For you to call me poor one' is the longing for the Lord to say 'this one deserves pity'. His pity itself is a great blessing for the devotee. The name 'smeared with ash' points to the Lord who wears the holy ash, wearing the truth that all things become ash.

'வைத்தாய், வாங்காய்' என்ற இரண்டு சொற்களில் ஒரு முழுத் தத்துவம் இருக்கிறது. வாழ்க்கை இறைவன் தந்தது; அதைத் திரும்பப் பெறுவதும் அவன் உரிமை. அடியார் தன் வாழ்க்கையைத் தன் சொத்தாக நினைக்கவில்லை. இதுவே சைவத்தின் 'உடல் பொருள் ஆவி' மூன்றையும் ஒப்படைக்கும் நிலை.

அவர் காண விரும்புவது இறைவனின் 'முறுவல் நகை'. திருப்பள்ளியெழுச்சியிலும் 'எழில் நகை' என்று அந்தப் புன்னகையைத் தேடினார். நடராசரின் முகத்தில் உள்ள அமைதியான புன்முறுவல் தமிழ்ச் சிற்பக் கலையின் புகழ்பெற்ற அம்சம். அந்தப் புன்னகை உலகின் எல்லாத் துன்பங்களையும் தாண்டிய ஆனந்தத்தைக் காட்டுகிறது.

The two words 'you gave, take it back' hold a whole philosophy. Life was given by the Lord, and taking it back is his right. The devotee does not think of his life as his own property. This is the Saiva state of giving up body, possessions and soul all three.

What he longs to see is the Lord's gentle smile. In Thiruppalliyezhuchi, too, he sought that 'beautiful smile'. The calm smile on Nataraja's face is a famous feature of Tamil sculpture. That smile shows a bliss beyond every sorrow in the world.

'வாரா உலகம்' என்பது திரும்பி வர வேண்டாத உலகம்: முக்தி. உலக இன்பங்கள் போய் வரும்; பிறவிச் சுழலும் போய் வரும். இறைவன் தரும் உலகத்திலிருந்து மீண்டும் வர வேண்டியதில்லை.

'பேர் ஆயிரம் பரவித் திரிந்து' என்பது இந்து மரபின் நாம வழிபாட்டைக் குறிக்கிறது. சிவனுக்கு ஆயிரம் திருப்பெயர்களைச் சொல்லும் சிவ சகசுரநாமம் மகாபாரதத்திலும் சிவபுராணத்திலும் உள்ளது. அந்த நாமங்களைச் சொல்லிக்கொண்டே ஊர் ஊராகத் திரிவது அடியாரின் ஆசை. அப்பர் போன்ற நாயன்மார்கள் அப்படியே தலம் தலமாகச் சென்று பாடினர்.

'ஆரா அமுது' என்பது எவ்வளவு உண்டாலும் தெவிட்டாத அமுதம். உலக இனிமைகள் சலிக்கும்; இறைவனின் இனிமை ஒருபோதும் சலிப்பதில்லை.

'The world from which there is no coming back' is liberation. Worldly pleasures come and go, and so does the round of births. From the world the Lord gives, one need never return.

'Wandering about chanting your thousand names' points to the Hindu tradition of worship through the holy names. The Siva Sahasranama, a thousand names of Siva, appears in the Mahabharata and the Siva Purana. The devotee longs to go from town to town chanting those names, as Nayanars like Appar went from shrine to shrine singing.

'Nectar that never cloys' is nectar that never becomes too much, however much one takes. Worldly sweetness grows tiresome; the Lord's sweetness never does.

இந்தப் பாடல் வழிபாட்டை உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியோடும் இணைக்கிறது: கை தொழுகிறது, கை தழுவுகிறது, தலை திருவடியைத் தாங்குகிறது, வாய் அரற்றுகிறது, உள்ளம் மெழுகாக உருகுகிறது. முழு உடலும் வழிபாடாகிறது.

திருவடியைத் தலைமேல் வைப்பது சைவ மரபில் மிக உயர்ந்த வணக்கம். கோயில்களில் 'சடாரி' என்ற திருவடி அடையாளம் பக்தர்களின் தலையில் வைக்கப்படும் வழக்கமும் இதிலிருந்து வருகிறது. மணிவாசகர் 'எய்யாது', சோர்வில்லாமல், அதைச் செய்ய ஆசைப்படுகிறார்.

இங்கே இறைவன் 'ஐயாற்று அரசு' என்று அழைக்கப்படுகிறான். காவிரிக்கரையில் உள்ள திருவையாறு அப்பரும் சம்பந்தரும் பாடிய புகழ்பெற்ற தலம். அப்பர் அங்கே கயிலைக் காட்சி கண்டதாகப் பெரிய புராணம் சொல்கிறது.

This verse joins worship to every part of the body: the hands fold, the hands clasp, the head bears the feet, the mouth cries out, the heart melts like wax. The whole body becomes worship.

Placing the Lord's feet on one's head is the highest act of reverence in Saiva tradition. Manikkavasagar longs to do it 'tirelessly'.

Here the Lord is called 'King of Thiruvaiyaru'. Thiruvaiyaru on the Kaveri is a famous shrine sung by Appar and Sambandar. The Periya Puranam tells that Appar saw a vision of Kailasa there.

சிவபுரத்தில் புகுந்ததும் மணிவாசகர் முதலில் காண விரும்புவது இறைவனின் சோதி, பிறகு பழைய அடியார்களின் கூட்டம். கோயில் மூத்த திருப்பதிகத்தில் 'உன் அடியார் நடுவுள் இருக்கும் அருள்' என்று கேட்டதன் தொடர்ச்சி இது. சிவலோகம் தனிமையான இடம் அல்ல; அன்பர்கள் கூடும் இடம்.

'பழ அடியார்' என்பவர்கள் காலங்காலமாக இறைவனை வழிபட்டு அவனை அடைந்தவர்கள். பெருந்துறையில் இறைவனோடு சென்றவர்களும் அவர்களில் அடங்குவர். அவர்களோடு மீண்டும் சேர வேண்டும் என்பது அடியாரின் தீராத ஆசை.

On entering Sivapuram, the first thing Manikkavasagar wants to see is the Lord's light, and then the company of his devotees of old. This continues the prayer of Koyil Mootha Thiruppathigam, 'grant me the grace to live among your devotees'. Siva's world is not a lonely place; it is where those who love him gather.

'Devotees of old' are those who have worshipped the Lord through the ages and reached him. Those who went with the Lord at Perunthurai are among them. To be with them again is the devotee's unending wish.

ஆசைப் பத்தின் இறுதி ஆசை மிக எளியது: 'அஞ்சேல்' என்ற ஒரு சொல். நடராசரின் உயர்த்திய வலது கை (அபய முத்திரை) அதையே சொல்கிறது. மணிவாசகர் அதை அவன் வாயாலேயே கேட்க ஏங்குகிறார்.

'துணை காணேன்' என்பது தனிமையின் குரல். உலக உறவுகள் எல்லாம் இருந்தும், உண்மையான துணை இறைவனே என்று உணர்ந்தவரின் ஏக்கம். அப்பர் 'அஞ்சுவது யாதொன்றும் இல்லை, அஞ்ச வருவதும் இல்லை' என்று பாடியது அந்தத் துணை கிடைத்த பின் வரும் அச்சமின்மை.

பத்து ஆசைகளும் இறுதியில் ஒன்றாகின்றன: அவன் அழைக்க வேண்டும், அவனைக் காண வேண்டும், அவன் இரங்க வேண்டும், அவன் 'அஞ்சேல்' என்ன வேண்டும். உயிரின் இயல்பே இந்த ஏக்கம் என்பதே 'ஆத்தும இலக்கணம்'.

The last longing of Asaippathu is very simple: one word, 'do not fear'. Nataraja's raised right hand, in the gesture of fearlessness, says exactly that. Manikkavasagar longs to hear it from the Lord's own lips.

'I see no companion' is the voice of loneliness, the longing of one who has realised that even with every worldly relationship, the true companion is the Lord. Appar sang, 'there is nothing to fear, and nothing fearful is coming': that is the fearlessness that comes once that companion is found.

The ten longings finally become one: that he should call, that I should see him, that he should feel for me, that he should say 'do not fear'. That this longing is the soul's very nature is what 'the nature of the soul' means.