Thiruvembavai

திருவெம்பாவை மார்கழி மாதத்தில் கன்னிப் பெண்கள் விடியற்காலையில் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பி, நீராடி, இறைவனைப் பாடும் 'பாவை நோன்பை' அடிப்படையாகக் கொண்டது. மாணிக்கவாசகர் திருவண்ணாமலையில் இருந்தபோது, தெருக்களில் பெண்கள் இப்படிப் பாடிச் செல்வதைக் கேட்டு இந்த இருபது பாடல்களைப் பாடினார் என்று மரபு சொல்கிறது. இன்றும் மார்கழியில் சைவக் கோயில்களிலும் இல்லங்களிலும் திருவெம்பாவை பாடப்படுகிறது; தாய்லாந்து அரச விழாவிலும் இதன் பெயர் நிலைத்துள்ளது.

முதல் பாடலிலேயே இரண்டு பெண்கள் எதிரெதிரே நிற்கிறார்கள்: இறைவன் பெயர் கேட்டதுமே மயங்கி விழுந்தவள் ஒருத்தி; கேட்டும் தூங்குபவள் மற்றொருத்தி. உறங்கும் பெண் என்பது உறங்கும் ஆன்மாவின் உருவகம்; எழுப்பும் தோழியர் அடியார் கூட்டம்.

Thiruvembavai is built on the 'pavai nonbu', the Margazhi vow in which young girls wake one another before dawn, bathe, and sing to the Lord. Tradition says Manikkavasagar sang these twenty verses at Thiruvannamalai after hearing girls singing their way through the streets. They are still sung in Saiva temples and homes every Margazhi, and the name survives even in a royal ceremony in Thailand.

In this very first verse two girls stand side by side: one who fainted the moment she heard the Lord's name, and one who heard it and kept sleeping. The sleeping girl stands for the sleeping soul; the friends who wake her are the company of devotees.

திருவெம்பாவைப் பாடல்கள் உரையாடல் வடிவில் அமைந்தவை: தோழியர் கேட்கிறார்கள், உறங்குபவள் பதில் சொல்கிறாள், மீண்டும் தோழியர் சொல்கிறார்கள். இந்தப் பாடலில் தோழியர் அவள் 'அன்பு முழுதும் சிவனுக்கே' என்று பேசியதை நினைவூட்டிக் கேலி செய்கிறார்கள். பேசுவது எளிது; விடியலில் எழுவது கடினம்.

இறுதி வரி கேலியை வணக்கமாக மாற்றுகிறது: 'அவனுக்கு அன்புடையவர்கள் என்று சொல்ல நாம் யார்?' தேவர்களே கூசும் திருவடியை நமக்குத் தர வருபவன் அவன். அவன் அன்பின் முன் நம் அன்பு சிறியது.

The Thiruvembavai verses are little dialogues: the friends ask, the sleeper answers, the friends reply. Here the friends tease her by recalling how she always said her love belonged wholly to Siva. Saying it is easy; getting up at dawn is hard.

The last line turns the teasing into reverence: 'Who are we, to call ourselves his lovers?' He comes to give us feet that even the gods are shy to praise. Beside his love, ours is small.

இந்தப் பாடலின் பெண் தன்னைப் 'புத்தடியோம்', புதிய அடியவள் என்று பணிவாகச் சொல்லி, பழைய அடியார்களிடம் உதவி கேட்கிறாள். தோழியரோ 'உன் அன்பு எங்களுக்குத் தெரியாதா?' என்று கேலி செய்கின்றனர். பழைய அடியார்களும் புதியவர்களும் சேர்ந்து நடக்கும் அடியார் கூட்டத்தின் நெருக்கம் இதில் தெரிகிறது.

'சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நம் சிவனை' என்ற வரி அழகானது. உண்மையான அழகு உள்ளத்தின் அழகே; அந்த அழகுடையவர்கள் இயல்பாகவே இறைவனைப் பாடுவார்கள்.

The girl here humbly calls herself 'a new servant' and asks the old devotees for help, while her friends tease, 'don't we know your love?' It shows the warmth of a company where old and new devotees walk together.

'Would those with beautiful hearts not sing of our Siva?' is a lovely line. True beauty is beauty of heart, and those who have it naturally sing of the Lord.

இது ஒரு வேடிக்கையான உரையாடல்: தூங்குபவள் 'எல்லோரும் வந்தாச்சா?' என்று கேட்டு நேரம் கடத்துகிறாள். தோழியரோ 'நாங்கள் இறைவனைப் பாடுவதில் மூழ்கியிருக்கிறோம்; எண்ண நேரமில்லை; நீயே வந்து எண்ணு!' என்கிறார்கள். சாக்குப்போக்கு சொல்லும் மனத்தை இது அழகாகப் படம்பிடிக்கிறது.

'கண்ணைத் துயின்று அவமே காலத்தைப் போக்காதே' என்பது எல்லோருக்குமான அறிவுரை. மனிதப் பிறவி அரியது; அதன் நேரத்தை வீணாக்குவது பெரிய இழப்பு என்று சைவ நூல்கள் வலியுறுத்துகின்றன.

This is a playful exchange: the sleeper stalls by asking 'has everyone come?', and her friends answer, 'we are too lost in singing to count; come and count for yourself!' It captures perfectly the mind that makes excuses.

'Don't close your eyes and waste the hours in sleep' is advice for everyone. Saiva texts stress that a human birth is rare, and wasting its time is a great loss.

'மாலறியா நான்முகனும் காணா மலை' என்பது திருவண்ணாமலை வரலாறு. பிரமனும் திருமாலும் 'யார் பெரியவர்?' என்று சண்டையிட்டபோது, சிவன் அடிமுடி காண முடியாத சோதித் தூணாக நின்றார். பன்றியாகத் திருமால் அடி தேடிக் காணவில்லை; அன்னமாகப் பிரமன் முடி தேடிக் காணவில்லை. அந்தச் சோதியே அண்ணாமலை. திருவெம்பாவை இந்தத் தலத்தில் பாடப்பட்டதால் இந்தக் குறிப்பு பொருத்தமானது.

பெரிய தேவர்களே அறியாதவனை 'நாம் அறிவோம்' என்று பேசுவது பொய். ஆனால் அறிய முடியாதவனே நம்மை ஆட்கொண்டு சீராட்டுகிறான்; அதைப் பாடுவதே நம்மால் இயன்றது.

'The Mountain whom Vishnu could not know and Brahma could not see' is the story of Thiruvannamalai. When Brahma and Vishnu quarrelled over who was greater, Siva stood as a column of light whose top and base no one could find. Vishnu as a boar dug for its base and failed; Brahma as a swan flew for its top and failed. That light is Annamalai, and since Thiruvembavai was sung there, the reference fits.

To say 'we know him' of one the great gods could not know is false. Yet the unknowable one takes us and cares for us, and singing of that is all we can do.

நேற்று 'நானே எழுப்புவேன்' என்று வாக்களித்தவள் இன்று தூங்குகிறாள். நல்ல எண்ணத்தோடு எடுக்கும் உறுதிமொழிகள் காலையில் மறைந்துவிடும் மனித இயல்பை இது சொல்கிறது. 'போன திசை பகராய்': அந்த வாக்கு எந்தத் திசையில் போனது?

'தானே வந்து எம்மைத் தலையளித்து ஆட்கொண்டருளும்' என்பது திருவாசகத்தின் மையக் கருத்து: அறிய முடியாதவன் தானே தேடி வருகிறான். நாம் வாக்கை மறந்தாலும் அவன் வாக்கு மறப்பதில்லை.

Yesterday she promised, 'I'll wake you all'; today she sleeps. It captures how good resolutions made at night vanish by morning. 'Which way did that promise go?'

'He comes himself, raises us and takes us' is the heart of Thiruvasagam: the unknowable one comes searching for us. Even when we forget our promises, he does not forget his.

'தென்னா என்னா முன்னம் தீசேர் மெழுகொப்பாய்' என்பது உண்மை அடியாரின் உருக்கத்தைச் சொல்லும் அழகிய வரி. 'தென்னாடுடைய சிவனே' என்று முழுதும் சொல்வதற்கு முன்பே உருகிவிடும் உள்ளம். 'தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி, எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி' என்பது சிவபுராணத்தின் புகழ்பெற்ற வரி.

அப்படி உருகுபவள் இன்று 'வன்னெஞ்சப் பேதையர் போல்' கிடக்கிறாள். உருக்கம் ஒருநாள் இருந்து மறுநாள் மறையக்கூடியது; அதனால்தான் அடியார் கூட்டம் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது.

'Before anyone could say Lord of the South, you would melt like wax in the fire' is a lovely picture of a true devotee's tenderness: the heart melts before the name is even finished. 'Praise to Siva, Lord of the southern land, praise to the Lord of every land' is a famous line of Sivapuranam.

Yet the one who melted so easily now lies 'like the hard-hearted'. Devotion can be warm one day and cold the next, and that is why devotees must keep waking one another.

விடியலின் ஒலிகள் வரிசையாக வருகின்றன: கோழி, பறவைகள், இசைக்கருவிகள், சங்கு. கிராமமே விழித்தெழுகிறது; ஒரு பெண் மட்டும் தூங்குகிறாள். மார்கழி விடியலின் இந்தக் காட்சி இன்றும் தமிழ்நாட்டுக் கோயில் தெருக்களில் காணக்கூடியது.

'ஆழியான் அன்புடைமை ஆமாறும் இவ்வாறோ' என்ற வரிக்கு உரையாசிரியர்கள் இரு விளக்கம் தருவர்: திருமால் அடி தேடிக் காணாதது போல, உன் அன்பும் தேடாமல் தூங்குவதோ? அல்லது திருமால் யோகநித்திரையில் தூங்குவது போல நீயும் தூங்குகிறாயோ?

The sounds of daybreak come one after another: the cock, the birds, the instruments, the conch. The whole village is waking, and one girl still sleeps. This Margazhi dawn can still be seen in the temple streets of Tamil Nadu.

Commentators read 'is your love like Vishnu's?' in two ways: as Vishnu searched for Siva's feet and failed, does your love also give up and sleep? Or, as Vishnu lies in his yogic sleep, are you sleeping like him?

'முன்னைப் பழம்பொருட்கும் முன்னைப் பழம்பொருளே, பின்னைப் புதுமைக்கும் பேர்த்தும் அப்பெற்றியனே' திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற வரிகள். இறைவன் காலத்தைக் கடந்தவன்: எல்லாவற்றுக்கும் முன்னே பழையவன், எல்லாவற்றுக்கும் பின்னே புதியவன். கீதை 'புராணம்' (பழையவன்) என்றும் 'நித்யம்' (என்றும் உள்ளவன்) என்றும் இதைச் சொல்கிறது.

பாவை நோன்பின் நோக்கம் நல்ல கணவனைப் பெறுவது. ஆனால் இங்குப் பெண்கள் 'சிவனடியார்களே எங்கள் கணவர் ஆவார்கள்' என்று வேண்டுகிறார்கள். உலக வாழ்வையும் இறை வாழ்வையும் இணைக்கும் வேண்டுகோள் இது: இல்லறத்திலும் சிவத்தொண்டு தொடர வேண்டும்.

'Older than the most ancient, newer than all that is new' are among the most famous lines in Thiruvasagam. The Lord is beyond time: older than everything before, newer than everything after. The Gita calls him both 'the ancient' and 'the eternal'.

The aim of the pavai vow was to win a good husband. But here the girls pray, 'let devotees of Siva be our husbands'. It joins worldly life and holy life: even within the household, service of Siva must go on.

இந்தப் பாடல் இறைவனின் அளவிட முடியாத தன்மையைச் சொல்கிறது: அடி பாதாளத்துக்குக் கீழ், முடி எல்லாவற்றுக்கும் மேல். 'ஏதவன் ஊர், ஏதவன் பேர், ஆர் உற்றார், ஆர் அயலார்?' என்ற கேள்விகள் வியப்பின் உச்சம். ஊரும் பேரும் உறவும் இல்லாதவனை எப்படிப் பாடுவது?

ஆனால் விடை பாடலுக்குள்ளேயே உள்ளது: 'தொண்டர் உளன்', தொண்டர்களின் உள்ளமே அவன் ஊர். 'ஒருதோழன்', அவன் தோழன். பெயர் தெரியாதவனும் அன்பால் நெருங்கிய நண்பன் ஆகிறான்.

This verse speaks of the Lord's immeasurable nature: his feet below the nether worlds, his crown above everything. 'What is his town, his name, who are his kin and who are strangers?' is wonder at its height. How do you sing of one with no town, no name, no relations?

But the answer lies inside the verse: 'he lives in the hearts of his servants', so their hearts are his town; and 'the matchless friend', so he is a companion. One whose name we cannot know becomes, through love, a close friend.

பெண்கள் இப்போது எல்லோரும் எழுந்து குளத்துக்கு வந்துவிட்டனர். 'முகேர்' என்பது நீரில் குதிக்கும் ஒலியைக் குறிக்கும் ஒலிக்குறிப்புச் சொல்; பாடலே நீர் தெறிக்கும் ஒலியோடு ஒலிக்கிறது. இனி வரும் பாடல்கள் நீராடலின் மகிழ்ச்சியைச் சொல்கின்றன.

'நீ ஆட்கொண்டருளும் விளையாட்டு' என்பது இறைவனின் 'லீலை'. சைவ சித்தாந்தம் படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு எல்லாவற்றையும் இறைவனின் விளையாட்டாகக் காண்கிறது. ஆனால் அந்த விளையாட்டின் நோக்கம் ஆன்மாக்களை உய்விப்பதே.

Now all the girls are up and have come to the pond. 'Mukher' is a word for the sound of plunging into water, so the verse itself splashes. The verses that follow sing the joy of bathing.

'The divine play with which you take us' is the Lord's lila. Saiva Siddhanta sees creation, sustaining and dissolving all as his play, but the purpose of that play is to save souls.

நடராசரின் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஐந்தொழில்களைக் குறிக்கிறது என்பது சைவ சித்தாந்தக் கருத்து: உடுக்கை படைப்பு, அபயக்கை காப்பு, தீ அழிப்பு, ஊன்றிய கால் மறைப்பு, தூக்கிய கால் அருள். 'காத்தும் படைத்தும் கரந்தும் விளையாடி' என்ற வரி இதையே சொல்கிறது.

அந்தப் பெரிய தத்துவத்துக்கு நடுவே, வளையல் ஒலியும் மேகலை ஒலியும் வண்டின் முழக்கமும் கலந்த பெண்களின் நீராடல் காட்சி. பிரபஞ்சத் தாண்டவமும் குளத்தின் சிறு விளையாட்டும் ஒரே பாடலில்.

Saiva Siddhanta teaches that Nataraja's dance of bliss shows the five divine acts: the drum is creation, the raised palm protection, the fire dissolution, the planted foot concealment, the lifted foot grace. 'Guarding, creating and hiding away' says this.

In the middle of that great teaching comes the girls' bathing, full of jingling bangles, clinking girdles and humming bees. The cosmic dance and a little game in a pond share one verse.

இந்தப் பாடலில் குளமே சிவனும் சக்தியுமாகத் தோன்றுகிறது. கருங்குவளை உமையின் கருமேனி; செந்தாமரை சிவனின் செம்மேனி; நீர்ப்பறவைகள் அவர்கள் அணிகலன்கள்; பாம்புகள் சிவனின் அணிகள்; மலம் கழுவ வருவோர் அவர்களை அடையும் அடியார்கள். இயற்கையின் ஒவ்வொரு கூறிலும் அம்மையப்பனைக் காணும் பார்வை இது.

'தங்கள் மலம் கழுவுவார் வந்து சார்தலினால்' என்பது ஆழமானது: குளத்தில் உடல் அழுக்கைக் கழுவுவது போல, இறைவனை அடைந்து ஆன்மாவின் மலங்களைக் கழுவலாம்.

In this verse the pond itself becomes Siva and Shakti. The dark lilies are the Goddess's dark form, the red lotuses Siva's red body, the water birds their ornaments, the snakes Siva's jewels, and the people who come to wash are devotees approaching them. It is a way of seeing the Mother and Father in every part of nature.

'People come to wash away their impurity' runs deep: as the body's dirt is washed in the pond, the soul's impurities are washed away by coming to the Lord.

எட்டு முறை 'பாடி' என்ற சொல் வருகிறது; நான்கு முறை 'ஆட' என்ற சொல் வருகிறது. பாடலே ஆடுகிறது, பாடுகிறது. நீராடும் பெண்களின் ஒவ்வொரு அசைவும் இறைப் புகழ்ச்சியாகிறது.

இறுதியில் உமையின் திருவடி போற்றப்படுகிறது: 'பேதித்து நம்மை வளர்த்தெடுத்த'. சைவ சித்தாந்தத்தில் சக்தியே ஆன்மாக்களை மலங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தி, பக்குவப்படுத்தி வளர்க்கிறாள். தாய் குழந்தையைக் குளிப்பாட்டி வளர்ப்பது போல.

The word 'sing' appears eight times and 'swing' four times; the verse itself dances and sings. Every movement of the bathing girls becomes praise.

It ends by praising the Goddess's feet: 'she who set us apart and raised us'. In Saiva Siddhanta it is Shakti who separates souls from their bonds, ripens them and helps them grow, as a mother bathes and raises her child.

இது சிவனடியார் ஒருவரின் 'பித்து' நிலையின் படம்: வாய் ஓயாமல் இறைவன் பெயர், உள்ளம் களிப்பில், கண்ணில் நீர், உடல் தரையில் விழுந்து வணக்கம். 'விண்ணோரைத் தான் பணியாள்' என்பது ஒருமுனைப் பக்தி: இறைவனைத் தவிர வேறு எந்தத் தேவரையும் வணங்காதவள்.

இந்தப் பித்து வியப்புக்குரியது; ஆனால் அதன் காரணம் அடியாரிடம் இல்லை, 'ஆட்கொள்ளும் வித்தகர்' இடத்தில் உள்ளது. இறைவன் எப்படிப்பட்ட வித்தகன் என்றால், ஒருவரை இப்படிப் பித்தாக்குகிறான்!

This is a picture of a devotee's holy madness: the Lord's name never leaving her lips, her heart overflowing, tears streaming, her body falling to the ground in worship. 'She will bow to no other god' is single-minded devotion.

The madness is wonderful, but its cause lies not in the devotee but in 'the wondrous one who takes people so'. Such is the Lord's art that he can make someone this mad with love.

மார்கழி நோன்பு மழைக்கான வேண்டுதலோடும் தொடர்புடையது; நாட்டின் வளம் மழையைச் சார்ந்தது. இந்தப் பாடலில் மேகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையும் அம்மையப்பனின் ஒரு அழகோடு ஒப்பிடப்படுகிறது: கருமேகம் இறைவன் திருமேனி, மின்னல் அம்மையின் இடை, இடி அவள் சிலம்பு, வானவில் அவள் புருவம், மழை அவள் அருள்.

சைவ சித்தாந்தத்தில் அருள் சக்தியின் வடிவம். மழை வேண்டுவோர் தகுதி பார்க்காமல் எல்லோருக்கும் பொழிவது போல, அம்மையின் அருளும் 'முன்னி' (கேட்கும் முன்பே) சுரக்கிறது.

The Margazhi vow was also a prayer for rain, for the land's plenty depends on it. In this verse every stage of the cloud is compared to a beauty of the Mother and Father: the dark cloud is the Lord's body, lightning the Goddess's waist, thunder her anklets, the rainbow her brows, the rain her grace.

In Saiva Siddhanta grace is Shakti's own form. As rain falls on all without asking who deserves it, the Mother's grace flows 'first', even before it is asked for.

'இங்கு நம் இல்லங்கள் தோறும் எழுந்தருளி' என்பது அழகான கருத்து. பெருந்தேவர்களுக்குக் கிடைக்காத இறைவன், எளிய பெண்களின் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் வருகிறான். கோயிலில் மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் இறைவன் வருகை.

பிரமன், திருமால், தேவர்கள் ஆகியோருக்குக் கிடைக்காத இன்பம் அடியார்களுக்குக் கிடைக்கிறது. இது சைவத்தின் அடிப்படைக் கருத்து: பதவி அல்ல, அன்பே இறைவனை அடையும் வழி.

'He has come here to each of our homes' is a beautiful thought. The Lord whom the great gods cannot reach comes to every simple girl's home. His coming is not only in the temple but in every household.

A joy that Brahma, Vishnu and the gods do not have is given to devotees. This is a basic Saiva conviction: it is love, not rank, that reaches God.

விடியலின் காட்சி ஒரு அழகிய உவமையால் சொல்லப்படுகிறது. சூரியன் உதித்ததும் விண்மீன்கள் மங்குகின்றன; அதுபோல அண்ணாமலையான் திருவடியின் முன் தேவர்களின் மணிமுடிகள் ஒளி இழக்கின்றன. எல்லா ஒளியும் அவன் ஒளியின் முன் மங்குகிறது.

'இத்தனையும் வேறாகி' என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் நுட்பம்: இறைவன் எல்லாமாகவும் இருக்கிறான், எல்லாவற்றுக்கும் வேறாகவும் இருக்கிறான். உலகோடு கலந்தும் உலகைக் கடந்தும் நிற்பவன்.

Dawn is painted with a lovely comparison. When the sun rises the stars fade, just as the jewelled crowns of the gods lose their glow before the feet of the Lord of Annamalai. Every light pales before his.

'Yet other than all these' carries a fine point of Saiva Siddhanta: the Lord is all things and also other than all things, one with the world and beyond it.

இது திருவெம்பாவையின் உச்சப் பாடல். பெண்கள் நல்ல கணவனுக்காக நோன்பு நோற்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் வேண்டுவது: 'சிவனடியார் அல்லாதவரைச் சேரக்கூடாது; கைகள் சிவப்பணி மட்டுமே செய்ய வேண்டும்; கண்கள் சிவனை மட்டுமே காண வேண்டும்.' உடல், கை, கண் மூன்றும் இறைவனுக்கே.

'எங்கு எழில் என் ஞாயிறு' என்ற இறுதி வரி அழகானது: இந்த வரம் கிடைத்தால், சூரியன் கிழக்கில் உதித்தால் என்ன, மேற்கில் உதித்தால் என்ன? உலகம் தலைகீழானாலும் கவலையில்லை. இறைவனைச் சார்ந்தவனுக்கு உலக மாற்றங்கள் அச்சம் தருவதில்லை.

This is the high point of Thiruvembavai. The girls keep a vow for good husbands, but what they ask is: let us never join anyone who is not your devotee; let our hands do only your work; let our eyes see only you. Body, hands and eyes, all for the Lord.

The last line is lovely: if we have this, what does it matter whether the sun rises in the east or the west? Let the world turn upside down; one who rests in the Lord is not shaken by the world's changes.

திருவெம்பாவையின் நிறைவுப் பாடல் எட்டுப் போற்றிகளால் இறைவனின் திருவடியை வணங்குகிறது. திருவடியே எல்லா உயிர்களுக்கும் தோற்றம், போகம் (வாழ்வின் இன்பம்), ஈறு (முடிவு). படைப்பு, காப்பு, ஒடுக்கம் மூன்றும் அவன் திருவடியிலேயே.

சைவ சித்தாந்தத்தில் 'திருவடி' என்பது இறைவனின் அருள் சக்தியையே குறிக்கும். 'திருவடி தீக்கை', 'திருவடிப் பேறு' என்ற சொற்கள் அதனால் வந்தவை. மார்கழி நீராடல் உடலைக் கழுவுவது; திருவடிப் போற்றல் ஆன்மாவைக் கழுவுவது. இரண்டோடும் திருவெம்பாவை நிறைகிறது.

The closing verse of Thiruvembavai worships the Lord's feet with eight praises. His feet are the origin, the joy and the end of every living being: creation, sustaining and dissolution all lie at his feet.

In Saiva Siddhanta 'the holy feet' stand for the Lord's power of grace; hence phrases like initiation by the feet and the gift of the feet. The Margazhi bath washes the body; praising the feet washes the soul. Thiruvembavai ends with both.