சிவபுராணம், இலிங்கபுராணம்; அருணாசல மகாத்மியம்; திருவண்ணாமலைத் தலமரபுஅடிமுடி காணா அண்ணாமலை
ஒருமுறை படைக்கும் கடவுளான பிரமனுக்கும் காக்கும் கடவுளான திருமாலுக்கும் 'நம்மில் யார் பெரியவர்?' என்ற வாதம் எழுந்தது. வாதம் சண்டையாக வளர்ந்தபோது, அவர்கள் நடுவே அடியும் முடியும் தெரியாத ஒரு பெரும் சோதித் தூண் எழுந்தது. 'இதன் அடியையோ முடியையோ முதலில் கண்டவரே பெரியவர்' என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது.
திருமால் வராகமாக (பன்றியாக) மாறி மண்ணைக் குடைந்து கீழே கீழே சென்றார்; பல யுகங்கள் தேடியும் அடியைக் காணவில்லை. பிரமன் அன்னமாக மாறி மேலே மேலே பறந்தார்; முடியைக் காணவில்லை. வழியில் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த ஒரு தாழம்பூவை 'நான் முடியைக் கண்டேன் என்று சாட்சி சொல்' என்று கேட்டார். திருமால் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு பணிந்தார். பிரமன் பொய் சொன்னார். அப்போது தூணின் நடுவிலிருந்து சிவன் தோன்றி, பொய் சொன்ன பிரமனுக்குக் கோயில் இல்லாமல் போகும் என்றும், தாழம்பூ தமக்கு உகந்ததல்ல என்றும் சொன்னார்; பணிந்த திருமாலை அருளோடு ஏற்றார்.
அந்தச் சோதியே பின்னர் தணிந்து மலையாகி அண்ணாமலை ஆனது. அதன் நினைவாகவே கார்த்திகை தீபத்தன்று மலை உச்சியில் பெருந்தீபம் ஏற்றப்படுகிறது. மாணிக்கவாசகர் அந்த மலையின் அடிவாரத்தில் தங்கியிருந்தபோது, மார்கழி விடியலில் பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பிப் பாடிக்கொண்டு நீராடச் செல்வதைக் கேட்டார். அந்தக் குரல்களில் அடியார்கள் ஒருவரை ஒருவர் இறையன்புக்கு எழுப்புவதைக் கண்டு, திருவெம்பாவையைப் பாடினார். அதனால்தான் 'மாலறியா நான்முகனும் காணா மலை' என்றும், 'அண்ணாமலையான் அடிக்கமலம்' என்றும் அந்தப் பாடல்களில் இந்த வரலாறு ஒலிக்கிறது.
Siva Purana and Linga Purana; Arunachala Mahatmya; temple tradition of ThiruvannamalaiThe Column of Fire at Annamalai
Once Brahma, the creator, and Vishnu, the protector, argued over which of them was greater. As the argument turned into a fight, a vast column of fire rose between them, its base and its top beyond sight. A voice said, 'Whoever first finds its base or its top is the greater.'
Vishnu became a boar and dug down through the earth, deeper and deeper, searching for ages, and never found the base. Brahma became a swan and flew up and up, and never found the top. On the way he met a thazhai flower drifting down and asked it to bear witness that he had reached the summit. Vishnu admitted defeat and bowed; Brahma lied. Then Siva appeared from the heart of the column. He declared that Brahma would have no temples for his lie and that the thazhai flower would not be offered to him, and he received the humble Vishnu with grace.
That fire later cooled into a mountain, Annamalai, and in its memory a great flame is lit on the summit every Karthigai Deepam. Manikkavasagar was staying at the foot of that mountain when, in the Margazhi dawn, he heard girls waking one another and singing on their way to bathe. In their voices he heard devotees waking each other to the love of God, and he sang Thiruvembavai. That is why the verses speak of 'the Mountain whom Vishnu could not know and Brahma could not see' and of 'the lotus feet of the Lord of Annamalai'.
