திருவாசகம் 166 · ஆர்த்த பிறவித் துயர்கெடநாம் ஆர்த்துஆடும்

Verse 166 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiruvembavai · Verse 12 of 20

ஆர்த்த பிறவித் துயர்கெடநாம் ஆர்த்துஆடும்தீர்த்தன் நற் றில்லைச் சிற்றம்பலத்தே தீயாடும்கூத்தன்இவ்வானும் குவலயமும் எல்லாமும்காத்தும் படைத்தும் கரந்தும் விளையாடிவார்த்தையும் பேசி வளைசிலம்ப வார்கலைகள்ஆர்ப்பரவம் செய்ய அணி குழல்மேல் வண்டார்ப்பப்பூத்திகழும் பொய்கை குடைந்துஉடையான் பொற்பாதம்ஏத்தி இருஞ்சுனைநீர் ஆடேலோர் எம்பாவாய்.

Aarththa piravith thuyarketanaam aarththuaatum / Theerththan nar rillais sirrampalaththae theeyaatum / Kooththanivvaanum kuvalayamum ellaamum / Kaaththum pataiththum karanthum vilaiyaati / Vaarththaiyum paesi valaisilampa vaarkalaikal / Aarpparavam seyya ani kuzhalmael vantaarppap / Pooththikazhum poykai kutainthuutaiyaan porpaatham / Aeththi irunjsunaineer aataeloar empaavaay.

பொருள்

நம்மைப் பிணித்த பிறவித் துன்பம் அழியும்படி நாம் ஆரவாரித்து நீராடும் தீர்த்தமானவன்; நல்ல தில்லைச் சிற்றம்பலத்தில் தீயேந்தி ஆடும் கூத்தன்; இந்த வானையும் பூமியையும் எல்லாவற்றையும் காத்தும் படைத்தும் மறைத்தும் விளையாடுபவன். அவன் புகழ்ச் சொற்களைப் பேசி, வளையல்கள் ஒலிக்க, நீண்ட மேகலைகள் ஆரவாரம் செய்ய, அழகிய கூந்தலின் மேல் வண்டுகள் முழங்க, மலர்கள் விளங்கும் குளத்தில் நீரைக் குடைந்து, உடையவனின் பொற்பாதத்தைப் போற்றி, பெரிய சுனை நீரில் நீராடுவோம்! எம் பாவையே!

Meaning

He is the holy water in which we bathe with joyful shouts, so that the sorrow of birth that binds us may perish; he is the Dancer who dances holding fire in the little Hall of good Thillai; he plays at guarding, creating and hiding away this sky, this earth and everything. Speaking of his glory, with our bangles jingling, our long girdles clinking, bees humming over our lovely hair, let us scoop the water of the flower-bright pool, praise the golden feet of our Owner, and bathe in the great spring! O our maiden!

சொற்பொருள் Word by word

ஆர்த்த: பிணித்த
ஆர்த்து ஆடும்: ஆரவாரித்து நீராடும்
தீர்த்தன்: புனித நீராக இருப்பவன்
தீயாடும் கூத்தன்: கையில் தீயேந்தி ஆடுபவன்
குவலயம்: பூமி
கரந்தும்: மறைத்தும்
வளை: வளையல்
வார்கலை: நீண்ட மேகலை
ஆர்ப்பரவம்: ஆரவாரம்
சுனை: ஊற்றுக் குளம்

விளக்கம்

நடராசரின் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஐந்தொழில்களைக் குறிக்கிறது என்பது சைவ சித்தாந்தக் கருத்து: உடுக்கை படைப்பு, அபயக்கை காப்பு, தீ அழிப்பு, ஊன்றிய கால் மறைப்பு, தூக்கிய கால் அருள். 'காத்தும் படைத்தும் கரந்தும் விளையாடி' என்ற வரி இதையே சொல்கிறது.

அந்தப் பெரிய தத்துவத்துக்கு நடுவே, வளையல் ஒலியும் மேகலை ஒலியும் வண்டின் முழக்கமும் கலந்த பெண்களின் நீராடல் காட்சி. பிரபஞ்சத் தாண்டவமும் குளத்தின் சிறு விளையாட்டும் ஒரே பாடலில்.

Explanation

Saiva Siddhanta teaches that Nataraja's dance of bliss shows the five divine acts: the drum is creation, the raised palm protection, the fire dissolution, the planted foot concealment, the lifted foot grace. 'Guarding, creating and hiding away' says this.

In the middle of that great teaching comes the girls' bathing, full of jingling bangles, clinking girdles and humming bees. The cosmic dance and a little game in a pond share one verse.

சிவபுராணம், இலிங்கபுராணம்; அருணாசல மகாத்மியம்; திருவண்ணாமலைத் தலமரபு

அடிமுடி காணா அண்ணாமலை

ஒருமுறை படைக்கும் கடவுளான பிரமனுக்கும் காக்கும் கடவுளான திருமாலுக்கும் 'நம்மில் யார் பெரியவர்?' என்ற வாதம் எழுந்தது. வாதம் சண்டையாக வளர்ந்தபோது, அவர்கள் நடுவே அடியும் முடியும் தெரியாத ஒரு பெரும் சோதித் தூண் எழுந்தது. 'இதன் அடியையோ முடியையோ முதலில் கண்டவரே பெரியவர்' என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது.

திருமால் வராகமாக (பன்றியாக) மாறி மண்ணைக் குடைந்து கீழே கீழே சென்றார்; பல யுகங்கள் தேடியும் அடியைக் காணவில்லை. பிரமன் அன்னமாக மாறி மேலே மேலே பறந்தார்; முடியைக் காணவில்லை. வழியில் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த ஒரு தாழம்பூவை 'நான் முடியைக் கண்டேன் என்று சாட்சி சொல்' என்று கேட்டார். திருமால் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு பணிந்தார். பிரமன் பொய் சொன்னார். அப்போது தூணின் நடுவிலிருந்து சிவன் தோன்றி, பொய் சொன்ன பிரமனுக்குக் கோயில் இல்லாமல் போகும் என்றும், தாழம்பூ தமக்கு உகந்ததல்ல என்றும் சொன்னார்; பணிந்த திருமாலை அருளோடு ஏற்றார்.

அந்தச் சோதியே பின்னர் தணிந்து மலையாகி அண்ணாமலை ஆனது. அதன் நினைவாகவே கார்த்திகை தீபத்தன்று மலை உச்சியில் பெருந்தீபம் ஏற்றப்படுகிறது. மாணிக்கவாசகர் அந்த மலையின் அடிவாரத்தில் தங்கியிருந்தபோது, மார்கழி விடியலில் பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பிப் பாடிக்கொண்டு நீராடச் செல்வதைக் கேட்டார். அந்தக் குரல்களில் அடியார்கள் ஒருவரை ஒருவர் இறையன்புக்கு எழுப்புவதைக் கண்டு, திருவெம்பாவையைப் பாடினார். அதனால்தான் 'மாலறியா நான்முகனும் காணா மலை' என்றும், 'அண்ணாமலையான் அடிக்கமலம்' என்றும் அந்தப் பாடல்களில் இந்த வரலாறு ஒலிக்கிறது.

Siva Purana and Linga Purana; Arunachala Mahatmya; temple tradition of Thiruvannamalai

The Column of Fire at Annamalai

Once Brahma, the creator, and Vishnu, the protector, argued over which of them was greater. As the argument turned into a fight, a vast column of fire rose between them, its base and its top beyond sight. A voice said, 'Whoever first finds its base or its top is the greater.'

Vishnu became a boar and dug down through the earth, deeper and deeper, searching for ages, and never found the base. Brahma became a swan and flew up and up, and never found the top. On the way he met a thazhai flower drifting down and asked it to bear witness that he had reached the summit. Vishnu admitted defeat and bowed; Brahma lied. Then Siva appeared from the heart of the column. He declared that Brahma would have no temples for his lie and that the thazhai flower would not be offered to him, and he received the humble Vishnu with grace.

That fire later cooled into a mountain, Annamalai, and in its memory a great flame is lit on the summit every Karthigai Deepam. Manikkavasagar was staying at the foot of that mountain when, in the Margazhi dawn, he heard girls waking one another and singing on their way to bathe. In their voices he heard devotees waking each other to the love of God, and he sang Thiruvembavai. That is why the verses speak of 'the Mountain whom Vishnu could not know and Brahma could not see' and of 'the lotus feet of the Lord of Annamalai'.

சிந்தனைக்கு

பெரிய உண்மைகளை நீங்கள் எந்தச் சிறிய மகிழ்ச்சிகளில் காண்கிறீர்கள்?

To reflect on

In which small joys do you glimpse great truths?