Arputhap Pathu

அற்புதப் பத்து திருப்பெருந்துறையில் பாடப்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது. உட்தலைப்பு 'அனுபவம் ஆற்றாமை': இறையனுபவத்தைத் தாங்க முடியாமை. ஒவ்வொரு பாடலும் 'அற்புதம் அறியேனே' என்று முடிகிறது: 'இந்த அதிசயத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.'

ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரே அமைப்பில்: முதலில் தான் உலக மயக்கங்களில் எப்படி அலைந்தேன் என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்; பின் அப்படிப்பட்டவனை இறைவன் ஆண்டுகொண்டது பெரும் அதிசயம் என்கிறார். தகுதியற்றவருக்கு வரும் அருளே உண்மையான அற்புதம்.

Tradition says the Arputhap Pathu, 'the ten of wonder', was sung at Thirupperunthurai. Its inner title is 'Anubhava Aatraamai', being unable to bear the experience of the Lord. Every verse ends, 'I cannot comprehend this marvel.'

Each verse has the same shape: first he confesses how he wandered in the bewilderments of the world; then he says that the Lord's taking such a one as his own is a great marvel. Grace that comes to the undeserving is the true miracle.

'வேந்தனாம் வெளியே' என்பது முக்கியம். இறைவன் மறைவாக அல்ல, வெளிப்படையாக, அரசனாகவே முன் வந்து நின்றான். அமைச்சராக இருந்த மணிவாசகருக்கு அரசன் முன் நிற்பது புதிதல்ல; ஆனால் அரசர்க்கரசன் தன் முன் வந்து நின்றது பெரும் அதிசயம்.

முறையான வழிபாடு செய்யாதவனுக்கு அருள் வந்தது. இது சடங்குகளை இகழ்வது அல்ல; அருள் சடங்குகளுக்குக் கட்டுப்பட்டது அல்ல என்று உணர்த்துவது.

'As the King, in the open' matters. The Lord came not in secret but openly, standing before him as a king. Standing before a king was nothing new to Manikkavasagar, who had been a minister; but that the King of kings should come and stand before him was a great marvel.

Grace came to one who had not worshipped properly. This does not belittle ritual; it shows that grace is not bound by ritual.

'அடித்தடித்து அக்காரம் தீற்றிய' என்பது திருவாசகத்தின் மிக அழகான படங்களில் ஒன்று. மருந்தை விரும்பாத குழந்தையைத் தாய் பிடித்து, அடித்தும் கொஞ்சியும் இனிப்பை ஊட்டுவது போல. இறைவன் தந்த துன்பங்களும் அருளின் பகுதியே; அவற்றின் வழியே இனிமை வந்தது.

மணிவாசகர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதும், சுடுமணலில் நிறுத்தப்பட்டதும் இந்த 'அடிகள்'. ஆனால் அவற்றின் இறுதியில் கிடைத்தது சர்க்கரை: இறைவனின் நேரடி அருள்.

'With blow after blow he fed me sugar' is one of the loveliest images in the Thiruvasagam. It is like a mother who catches a child who will not take its medicine and, with smacks and coaxing, feeds it something sweet. The sufferings the Lord sent were part of grace, and sweetness came through them.

Manikkavasagar's imprisonment and his torture on the burning sands were these 'blows'. But at the end of them came sugar: the Lord's grace, face to face.

இறைவன் 'அகலாத அருந்துணைவன்' ஆனான். பெருந்துறையில் குரு மறைந்தது மணிவாசகருக்குப் பெரும் வலியாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது அவன் உள்ளே நிலையான துணையாக இருக்கிறான் என்று உணர்கிறார்.

சிலம்பு ஒலிக்க வந்தான் என்பது நடராசரின் ஆடலை நினைவூட்டுகிறது. ஆடும் இறைவனின் சிலம்பொலி, அடியாரை அழைக்கும் ஒலி.

The Lord became 'a rare companion who will never leave'. The guru's vanishing at Perunthurai was a great pain to Manikkavasagar, but now he feels the Lord is within him as a lasting companion.

Coming with his anklets ringing recalls Nataraja's dance. The sound of the dancing Lord's anklets is the sound that calls the devotee.

'வீடு தந்து' என்பதில் அழகான சொல் விளையாட்டு உள்ளது. 'மாடு' (செல்வம்) என்று தொடங்கி 'வீடு' (முக்தி) என்று முடிகிறது. உலகச் செல்வத்தில் அலைந்தவனுக்கு உண்மையான 'வீடு' கிடைத்தது.

'ஆடுவித்து' என்பது முக்கியம். ஆடும் இறைவன் அடியாரையும் ஆட வைக்கிறான். குலாப் பத்தில் 'குனித்தடியேன் ஆடும்' என்றது போல, அருளின் இயல்பான வெளிப்பாடு ஆனந்த ஆடல்.

There is lovely wordplay in 'he gave me veedu'. It begins with maadu, wealth, and ends with veedu, liberation, which also means home. To one who wandered among worldly riches came the true home.

'He made me dance' matters. The dancing Lord makes his devotee dance too. As in the Kulap Pathu, 'I bend and dance', the natural expression of grace is the dance of bliss.

'குணங்களும் குறிகளும் இலாக் குணக்கடல்' என்பது அழகான முரண். இறைவனுக்கு எந்தக் குணமும் இல்லை, அதாவது சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன்; ஆனால் அவனே எல்லா நற்குணங்களின் கடல். திருவள்ளுவர் இறைவனை 'எண்குணத்தான்' என்றார்.

குணமற்றவன் குணக்கடலாக, உருவற்றவன் உமையொருபாகனாக வந்து அணைக்கிறான். இதுவே அற்புதம்.

'The Ocean of virtue who has neither qualities nor marks' is a lovely paradox. The Lord has no gunas, being beyond the three qualities of sattva, rajas and tamas, and yet he is the ocean of every virtue. Thiruvalluvar called the Lord 'the one of eight virtues'.

The one without qualities comes as the ocean of virtue; the formless one comes as the Lord who shares his body with Uma, and embraces the devotee. That is the marvel.

மலர் பறித்தல், ஐந்தெழுத்து ஓதுதல், திருவடிக்கு மலர் இடுதல் என்பவை சைவ வழிபாட்டின் அடிப்படைகள். 'இவற்றில் எதையும் நான் செய்யவில்லை' என்கிறார். ஆனாலும் 'அப்பன்' வந்தான்.

'அப்பன்' என்ற சொல் மிக அன்பானது. தகுதியைப் பார்க்காமல் பிள்ளையைத் தேடி வரும் தந்தை. திருவாசகத்தில் இறைவனைத் தாயாகவும் தந்தையாகவும் மாறி மாறி அழைக்கிறார்.

Picking flowers, chanting the five syllables and offering flowers at the Lord's feet are the basics of Saiva worship. 'I did none of these,' he says. Yet 'the Father' came.

Appan, Father, is a very tender word: a father who comes looking for his child without weighing its merit. Throughout the Thiruvasagam he calls the Lord mother and father by turns.

உடலும் உயிரும் இருவினைகளால் ஊஞ்சல் போல் ஆடுகின்றன: நல்வினை மேலே தூக்குகிறது, தீவினை கீழே தள்ளுகிறது. இரண்டும் பிறவியைத் தொடர வைக்கின்றன. இரண்டையும் அறுப்பதே விடுதலை.

'ஓசையால் உணர்வார்க்கு உணர்வரியவன்' என்பது வேத ஒலிகளால் மட்டும் அவனை அடைய முடியாது என்பதைக் குறிக்கிறது. அவனே 'உணர்வு தந்தால்' மட்டுமே அறியலாம். அறிவும் அவன் கொடையே.

The body and the soul swing like a swing because of the two karmas: good karma lifts, bad karma pushes down, and both keep birth going. Cutting both is freedom.

'He whom those who try to know him through sound cannot know' means that he cannot be reached by the sounds of the Vedas alone. He can be known only if he himself gives the knowing. Knowledge too is his gift.

மணிவாசகர் தன்னைப் பற்றிய கடுமையான சொற்களைத் தயங்காமல் பயன்படுத்துகிறார்: 'புழுத்தலை நாய்.' இது தன்னை இகழ்வதற்காக அல்ல; இறைவனின் அருளின் உயரத்தைக் காட்ட, தன் தாழ்வை முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறார்.

திருமாலும் பிரமனும் தேடிக் காணாத திருவடி, புழுத்த நாயின் முன் வந்து நின்றது. 'என்னையும்' என்ற சொல்லின் 'உம்' அந்த வியப்பைச் சொல்கிறது: 'என்னைக்கூட!'

Manikkavasagar uses harsh words about himself without hesitation: 'a dog with a worm-eaten head'. It is not self-loathing; he admits his lowliness fully to show how high the Lord's grace reaches.

The feet that Vishnu and Brahma searched for and could not find came and stood before a worm-ridden dog. The 'even' in 'ruled even me' carries the wonder: 'even me!'

இந்தப் பத்தில் பெண்களைப் பற்றிய வரிகள் பல. இவை பெண்களை இகழ்வதற்காக அல்ல; ஒரு ஆண் துறவியின் சொந்த ஆசைகளை நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்வது. குறை பார்க்கும் கண்ணிலேயே இருக்கிறது, பார்க்கப்படுபவரிடம் அல்ல. மணிவாசகர் பல இடங்களில் உமையையும் தாய்மையையும் போற்றுகிறார்.

இறுதியில் இறைவன் தந்தது 'அறிவு'. அதுவே எல்லா மயக்கங்களுக்கும் மருந்து. ஆசைகள் தவறான அறிவிலிருந்து எழுகின்றன; உண்மை அறிவு வந்ததும் அவை தாமாக உதிர்கின்றன.

There are many lines about women in this hymn. They are not meant to demean women; they are a male ascetic's honest confession of his own desires. The fault lies in the eye that looks, not in the one who is seen. Elsewhere Manikkavasagar praises Uma and motherhood again and again.

At the end, what the Lord gives is wisdom. It is the cure for every bewilderment. Desires spring from false understanding; when true understanding comes, they fall away by themselves.