Kuzhaitha Pathu

குழைத்த பத்து பெருந்துறையில் பாடப்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது. அதன் உட்தலைப்பு 'ஆத்தும நிவேதனம்': தன் உயிரையே இறைவனுக்குப் படைத்தல். 'குழைத்தல்' என்றால் மென்மையாக்குதல், கரைத்தல். முதல் பாடல் 'குழைத்தால்' என்று தொடங்குகிறது; இறுதிப் பாடல் 'என்னைக் குழைத்தாயே' என்று முடிகிறது. வினை வருத்திக் குழைத்தது; இறுதியில் இறைவனே அன்பால் குழைத்தான்.

'உழைத்தால் உறுதி உண்டோ?' என்பது முக்கியமான கேள்வி. தன் முயற்சியால் மட்டும் வினையை வெல்ல முடியாது என்பது சைவ சித்தாந்தக் கருத்து. அருளே காக்க வேண்டும். அதனால்தான் 'முறையோ' என்று உரிமையோடு அழைக்கிறார்.

Tradition says Kuzhaitha Pathu was sung at Perunthurai. Its inner title is 'Athma Nivedanam', offering one's very self to the Lord. Kuzhaiththal means to soften, to melt. The first verse begins with 'when it wears me down'; the last ends with 'you melted me'. Karma wore him down; in the end the Lord himself softened him with love.

'If I toil, will anything certain come of it?' is a key question. Saiva Siddhanta holds that effort alone cannot overcome karma; grace must protect. That is why he cries 'Is this just?' with the freedom of one who belongs.

அடியாருக்கு மிகப் பெரிய தண்டனை என்ன? நரகம் அல்ல; இறைவன் அழைக்காமல் இருப்பதே. மற்ற அடியார்களைக் கூவி அழைத்துப் பணிகொண்டான்; தன்னை மட்டும் அழைக்கவில்லை. 'அதுவே போதுமான தண்டனை, வேறு வேண்டாம்' என்கிறார்.

'செடி' என்றால் பாவம், குற்றம். பாவம் சேர்ந்த உடல் இன்னும் நிற்பதே ஒரு வேதனை. அந்த உடல் விழுந்தால் இறைவனிடம் சேரலாம் என்பது அவரது ஏக்கம்.

What is the heaviest punishment for a devotee? Not hell, but not being called by the Lord. He called the other devotees to his service, but not this one. 'That alone is punishment enough; I need no other,' he says.

Sedi means sin or fault. That a body heavy with sin still stands is itself a torment. His longing is that if this body falls, he may reach the Lord.

'குற்றங்களைக் குணங்களாகக் கொள்வது' இறைவனின் கருணைக்கே உரியது. தாய் தன் குழந்தையின் குறும்பைக் குற்றமாகப் பார்ப்பதில்லை. மணிவாசகர் இறைவனிடம் அதையே கேட்கிறார்: 'என் குற்றங்களை நீ குணமாகக் கொண்டால் உனக்கு என்ன இழப்பு?'

இது மிகத் துணிச்சலான, அதே நேரத்தில் மிகப் பணிவான வேண்டுதல். தன் குற்றம் மலையளவு என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்; ஆனால் அருள் அதைவிடப் பெரியது என்று நம்புகிறார்.

To take faults as virtues belongs to the Lord's compassion alone. A mother does not see her child's mischief as a crime. Manikkavasagar asks the Lord for just this: 'If you take my faults as virtues, what do you lose?'

It is a very bold prayer and at the same time a very humble one. He admits that his faults are as big as a mountain, but trusts that grace is bigger still.

சைவ சித்தாந்தத்தில் உயிருக்கு உடலைக் கொடுப்பதும் இறைவனின் அருளே. ஆணவம் என்ற இருளில் கிடக்கும் உயிர், உடல் பெற்றுப் பிறந்து, அனுபவங்கள் வழியாகவே பக்குவம் அடைகிறது. இந்த மறைப்பை 'திரோதான சக்தி' என்பர்.

மணிவாசகர் அதைத் தர்க்கமாகத் திருப்புகிறார்: 'நீயே என்னை மறக்கச் செய்து உடலுக்குள் தள்ளினாய். அப்படியானால் என் அறியாமைக்கு நீயே பொறுப்பு; நீயே அருள வேண்டும்.' குழந்தை தாயிடம் வாதிடுவது போன்ற அன்பின் வாதம் இது.

In Saiva Siddhanta, giving the soul a body is itself the Lord's grace. The soul lying in the darkness of anava takes a body, is born, and ripens through experience. This veiling is called tirodhana sakti, the concealing power.

Manikkavasagar turns this into an argument: 'You made me forget and pushed me into a body. Then you are answerable for my ignorance, and you must give grace.' It is the argument of love, like a child reasoning with its mother.

'எல்லாம் நீ' என்ற இந்தப் பாடல் உபநிடதங்களின் 'சர்வம் கல்விதம் பிரம்ம' என்பதை நினைவூட்டுகிறது. ஆனால் சைவ சித்தாந்தம் இதை 'இறைவன் எல்லாவற்றிலும் கலந்து நிற்கிறான்' என்று புரிந்துகொள்கிறது: அத்துவிதம், அதாவது இரண்டற்ற கலப்பு.

தீமையும் நன்மையும் கூட அவனே என்கிறார். இறைவனுக்குத் தெரியாமல் எதுவும் நடப்பதில்லை. திகைப்பும் அவனே என்பதால், திகைப்பிலிருந்து மீட்பதும் அவன் பொறுப்பே. அதுவே இறுதி வேண்டுதல்.

This verse, 'all is you', recalls the Upanishadic 'sarvam khalvidam brahma', all this is Brahman. Saiva Siddhanta understands it as the Lord standing mingled in everything: advaita in the sense of a union that is not two.

He says even evil and good are the Lord. Nothing happens outside his knowing. Since bewilderment too is he, rescuing the devotee from it is his responsibility as well. That is the closing prayer.

திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற பாடல்களில் இதுவும் ஒன்று. 'வேண்டு' என்ற சொல் எட்டு முறை வருகிறது. எதைக் கேட்க வேண்டும் என்பதே நமக்குத் தெரியாது; இறைவனுக்கே தெரியும். ஆகவே சிறந்த வேண்டுதல், 'நீ எதை விரும்புகிறாயோ அதுவே எனக்கு வேண்டும்' என்பதே.

பகவத் கீதையில் கண்ணன் 'எல்லாக் கடமைகளையும் விட்டு என்னையே சரணடை' என்கிறான். இதுவும் அதே சரணாகதி. 'என் விருப்பம்' என்று ஒன்று தனியாக இல்லை; அதுவும் அவன் விருப்பமே. ஆத்தும நிவேதனம், அதாவது தன்னையே படைப்பது, இதுவே.

This is one of the best-loved verses of the Thiruvasagam. The word 'vendu', to want or ask, appears eight times. We do not even know what to ask for; only the Lord knows. So the best prayer is: 'Whatever you wish, that is what I want.'

In the Bhagavad Gita Krishna says, 'Give up all duties and take refuge in me alone.' This is the same surrender. There is no separate thing called 'my wish'; that too is his wish. This is athma nivedanam, the offering of one's self.

முழுமையான சரணாகதியின் பாடல் இது. ஒருவரை ஆட்கொண்டபோதே அவரது உயிர், உடல், உடைமை எல்லாம் இறைவனுடையதாகிவிட்டன. அப்படியானால் இனி நடப்பது நல்லதோ கெட்டதோ, அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட அடியாருக்கு உரிமையும் இல்லை, தேவையும் இல்லை.

அப்பர் 'நாமார்க்கும் குடியல்லோம்' என்று பல்லவ அரசனின் அழைப்பை மறுத்தபோது இதே உறுதியோடு நின்றார். தன்னை இறைவனிடம் முழுதாகக் கொடுத்தவருக்கு உலகில் எதுவும் 'இடையூறு' ஆகாது.

This is a hymn of complete surrender. The moment the Lord took someone as his own, that person's life, body and possessions all became his. From then on, whether what happens is good or bad, the devotee has neither the right nor the need to worry about it.

Appar stood with the same firmness when he refused the Pallava king's summons, singing 'We are subjects of no one.' For one who has given himself wholly to the Lord, nothing in the world can be a 'trouble'.

முந்தைய பாடலின் தொடர்ச்சி இது. அடியாருக்கு 'அதிகாரம்' இல்லை. பிறவியும் இறைவன் கையில் இருக்கிறது. 'காயத்திடுவாய்' என்பதை 'உடலைக் காய வைப்பாய், எரிப்பாய்' என்றும், 'நரகில் இடுவாய்' என்றும் உரையாசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர். எதுவாக இருந்தாலும் ஏற்கத் தயார் என்பதே கருத்து.

நெற்றிக்கண்ணால் காமனை எரித்தவன் இறைவன். அதே கண் தன் குறைகளையும் எரிக்கட்டும் என்ற குறிப்பும் இதில் உள்ளது.

This follows on from the last verse. The devotee has no 'authority'. Even his birth is in the Lord's hands. Commentators explain kaayaththiduvaay as 'you may scorch or burn this body' or 'you may cast me into hell'. Either way, the meaning is that he is ready to accept whatever comes.

It was with the eye in his forehead that the Lord burned Kama, the god of desire. There is a hint here that the same eye may burn away the devotee's faults too.

'அடிமை சால அழகுடைத்தே' என்பது இந்தப் பத்தின் மையச் சொல். முக்தி எப்படிக் கிடைக்கும், உடல் எப்படி விழும் என்ற கணக்குகள் அடியாருக்குத் தேவையில்லை. திருவடியை நினைத்துக்கொண்டிருப்பதே போதும்; மற்றவை அவன் வேலை.

முக்தியைவிட அடிமைத் தொண்டே இனிது என்பது தமிழ்ப் பக்தி மரபின் சிறப்பு. காரைக்கால் அம்மையார் 'பிறவாமை வேண்டும்; மீண்டும் பிறப்புண்டேல் உன்னை என்றும் மறவாமை வேண்டும்' என்று கேட்டார். அதே உணர்வு இங்கும்.

'To be a servant is beautiful enough' is the heart of this hymn. The devotee need not work out how liberation will come or how the body will fall. It is enough to keep thinking of the Lord's feet; the rest is his work.

That servanthood is sweeter than liberation is a mark of the Tamil bhakti tradition. Karaikkal Ammaiyar asked, 'I want not to be born; but if I am born again, I want never to forget you.' The same feeling is here.

முதல் பாடல் 'குழைத்தால்' என்று தொடங்கியது: வினை நோய் வருத்தி மெலிவித்தால். இறுதிப் பாடல் 'குழைத்தாயே' என்று முடிகிறது: இறைவனே அன்பால் கரைத்தான். ஒரே சொல்லின் இரண்டு பொருள்களுக்கிடையே இந்தப் பத்து முழுவதும் நடக்கிறது.

'கோல மறையோன்' என்பது பெருந்துறையில் அந்தண குருவாக வந்த இறைவனைக் குறிக்கிறது. அவனது திருமேனியைக் கண்டதே மணிவாசகரின் உள்ளம் கரைந்ததற்குக் காரணம்.

The first verse began with 'when it wears me down': when the disease of karma wasted him. The last verse ends with 'you melted me': the Lord himself softened him with love. The whole hymn moves between these two meanings of one word.

'The beautiful Brahmin' refers to the Lord who came as a Brahmin guru at Perunthurai. Seeing his holy form is what melted Manikkavasagar's heart.