Kulap Pathu

குலாப் பத்து தில்லையில் பாடப்பட்டது. 'குலா' என்றால் களிப்பு, பெருமிதம். ஒவ்வொரு பாடலும் 'குலாத் தில்லை ஆண்டானைக் கொண்டன்றே' என்று முடிகிறது: 'களிப்புடைய தில்லை இறைவனை என் தலைவனாகப் பெற்றதால் அல்லவா!' உட்தலைப்பு 'அனுபவம் இடையீடுபடாமை': இறையனுபவம் இடையறாமல் தொடர்தல்.

முதல் பாடலிலேயே மணிவாசகர் ஆடுகிறார். அமைச்சரின் பட்டாடையை விட்டு, திருவோடும் கந்தையும் ஏந்திய துறவியாக, ஆடும் இறைவன் முன் தானும் ஆடுகிறார். செல்வம் இல்லாமையே இங்கே செல்வம்.

The Kulap Pathu was sung at Thillai. Kulaa means joy, exultation. Every verse ends: 'Is it not because I have the joyful Lord who rules at Thillai!' Its inner title is 'Anubhavam Idaiyeedupadaamai', the experience of the Lord continuing without a break.

In the very first verse Manikkavasagar dances. Having left a minister's silks for the begging bowl and rag of an ascetic, he dances before the dancing Lord. Here, having nothing is the wealth.

'முடியேன் பிறவேன்' என்பது மிகத் துணிச்சலான உறுதி. கடந்த காலத் தவறுகள் எவ்வளவு இருந்தாலும், இறைவனைப் பெற்ற பின் பிறவிச் சுழல் முடிந்துவிட்டது என்கிறார். அவரது தகுதியால் அல்ல; இறைவன் 'தனதாள் முயங்குவித்ததால்'.

சைவ சித்தாந்தத்தில் குருவருள் பெற்றவரின் சஞ்சித வினை (சேர்ந்த வினை) அழிகிறது; பிராரத்த வினை (இந்தப் பிறவிக்கான வினை) உடலோடு முடிகிறது; புதிய வினை ஒட்டுவதில்லை. அதனால் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை.

'I shall neither die nor be born' is a very bold assurance. However many his past mistakes, he says that once he has gained the Lord the cycle of birth is over, not by his own merit but because the Lord 'made him embrace his feet'.

In Saiva Siddhanta, for one who has received the guru's grace, the accumulated karma (sanchita) is destroyed, the karma of this life (prarabdha) ends with the body, and no new karma clings. So there is no further birth.

'துவந்துவம்' என்பது வடமொழிச் சொல்: இன்பம் துன்பம், வெப்பம் குளிர், புகழ் இகழ் போன்ற இரட்டைகள். பகவத் கீதை 'துவந்துவங்களைக் கடந்தவனே ஞானி' என்கிறது. இறைவன் அவற்றைத் 'தூய்மை செய்தான்': அவை இன்னும் வரலாம், ஆனால் உள்ளத்தைக் கலக்குவதில்லை.

'முன்புள்ளவற்றை முழுதழிய' என்பது ஒரு புதிய தொடக்கம். பழைய மணிவாசகர் போய்விட்டார்; இப்போது இருப்பவர் அன்பால் புதிதாகப் பிறந்தவர்.

Dvandva is a Sanskrit word for the pairs of opposites: pleasure and pain, heat and cold, praise and blame. The Bhagavad Gita says that the wise one has gone beyond the opposites. The Lord 'cleansed' them: they may still come, but they no longer stir the heart.

'All that went before was entirely wiped out' is a new beginning. The old Manikkavasagar is gone; the one who remains has been born anew in love.

நல்ல நெறியும் குணமும் இல்லாதவர்களின் கூட்டத்தை விட்டு விலகுவது முதல் படி. அச்சப்பத்தின் கருத்து இங்கும்: யாரோடு இருக்கிறோமோ அப்படி ஆகிறோம்.

சிவபதம் 'செறியும் கருத்தில்' அமுதமாக உருவாகிறது. அலையும் மனத்தில் அல்ல, ஒருமுகப்பட்ட அடர்ந்த மனத்தில்தான் இறையனுபவம் கனிகிறது.

Leaving the company of those without a good path or virtue is the first step. The theme of Achcha Pathu returns here: we become like the company we keep.

The state of Siva takes form as nectar 'in the deep, settled mind'. Not in a wandering mind, but in a focused and gathered one, the experience of the Lord ripens.

பிறவியின் கட்டு 'பேரும் குணமும்': பெயரும், அதோடு ஒட்டிய தன்மைகளும். 'நான் இன்னார், இப்படிப்பட்டவன்' என்ற அடையாளமே பிறவியைத் தொடர வைக்கிறது. அந்தக் குழியை இறைவன் 'தூர்த்தான்', அதாவது மண் போட்டு மூடினான்.

தனியாக அல்ல, 'தொண்டரெல்லாம் சேரும் வகையால்' கருணைத் தேனைப் பருகுகிறார். அடியார் கூட்டத்தோடு சேர்ந்து பருகும் இன்பம் இரட்டிப்பாகிறது.

The bond of birth is 'name and qualities': a name and the traits attached to it. The identity of 'I am so-and-so, of such a kind' is what keeps birth going. The Lord filled in that pit, covering it with earth.

He drinks the honey of compassion not alone but 'in the way all his servants come together'. Joy drunk in the company of devotees is doubled.

வாழ்க்கையின் வளர்ச்சியை ஒரு மரத்தின் கனியோடு ஒப்பிடுகிறார்: மொட்டு, மலர், காய், கனி. ஆனால் யாரும் பறிக்காத கனி வீணாகப் பழுத்து மரத்தடியில் அழுகி விழுகிறது. அதுபோல் இறைவனைச் சேராத வாழ்க்கை வீணாகப் 'பழுத்து' முடிகிறது.

'அம்பொன்' என்பது தில்லையின் பொன்னம்பலத்தைக் குறிக்கிறது. பொன் வேய்ந்த கூரையுடைய அம்பலத்தில் ஆடும் இறைவனைச் சேர்வதே வாழ்க்கையின் பயன்.

He compares the growth of a life to the fruit of a tree: bud, flower, unripe fruit, ripe fruit. But fruit that no one picks ripens in vain and rots beneath the tree. So too a life that never reaches the Lord 'ripens' to no purpose.

Ampon, 'beautiful gold', refers to the golden hall, Ponnambalam, of Thillai. To reach the Lord who dances in the hall with its gold-covered roof is the fruit of life.

இராவணன் கயிலை மலையைப் பெயர்க்க முயன்றபோது, இறைவன் கால் விரலால் சற்றே அழுத்தினான்; இராவணன் மலையடியில் நசுங்கினான். பின் சாமகானம் பாடி இறைவனின் அருளைப் பெற்றான். அந்தக் கதை மண்டோதரி பற்றிய பதிகத்திலும் வந்தது.

அதே திருவடி இப்போது தன் தலைமேல் இருக்கிறது என்கிறார். ஒருவனின் செருக்கை நசுக்கிய கால், அடியாரின் தலையில் அணிகலனாக அமர்கிறது. செருக்குக்கு அது தண்டனை; பணிவுக்கு அது முடி.

When Ravana tried to uproot Mount Kailasa, the Lord pressed down lightly with his toe and Ravana was crushed beneath the mountain. Later he sang the Sama Veda and received the Lord's grace. That story also appeared in the hymn about Mandodari.

The same foot now rests on his head, says Manikkavasagar. The foot that crushed one man's pride sits as an ornament on the devotee's head. To pride it is punishment; to humility it is a crown.

இறைவன் வேடனாக, பன்றியைத் துரத்தி அருச்சுனனிடம் வந்த கதை இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. கிராதார்ஜுனீயக் கதையில், பன்றி வடிவில் வந்த அசுரனை இறைவனும் அருச்சுனனும் ஒரே நேரத்தில் அம்பால் எய்தனர். பின் இருவருக்கும் போர் நடந்து, இறைவன் அருச்சுனனுக்குப் பாசுபதம் அருளினான்.

பன்றியைத் துரத்திய அந்த வேடனின் கால் இப்போது ஐந்து புலன்களைத் துரத்துகிறது. புலன்கள் 'கண்டகர்', அதாவது முள் போன்ற கொடியவர்கள்.

This refers to the story of the Lord as a hunter who chased a boar and met Arjuna. In the tale of Kirata and Arjuna, the Lord and Arjuna shot an arrow at the same moment at a demon who had come as a boar. They fought, and then the Lord granted Arjuna the Pasupata weapon.

The foot of that hunter who chased the boar now chases away the five senses. The senses are called kandakar, thorny villains.

'கிழியீடு' என்பது துணி முடிச்சில் கட்டிய பொன். எதிர்பாராமல் கிடைக்கும் புதையல் போன்றது. தருமிக்கு இறைவன் பாட்டு எழுதிக் கொடுத்து, அவன் பொற்கிழி பெற்ற திருவிளையாடலும் இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.

'புன்தலையால் ஆட்செய்' என்பது பணிவின் உச்சம். தலை உடலின் உயர்ந்த பகுதி; அதையே இறைவனின் தொண்டுக்குப் பயன்படுத்துவது, தலை வணங்குவது, முழுமையான ஒப்படைப்பு.

Kizhiyeedu is gold tied up in a bundle of cloth: like an unexpected treasure. One recalls the divine play in which the Lord wrote a poem for the poor poet Dharumi, who then won a bag of gold for it.

'Serving with my lowly head' is the height of humility. The head is the highest part of the body; to use it for the Lord's service, to bow it, is complete surrender.

'இம்மை தரும் பயன் இத்தனையும் ஈங்கொழிக்கும்' என்பது நுட்பமானது. தொண்டு செய்பவருக்கு இந்த உலகப் பயன்கள், புகழ், செல்வம், பதவி எல்லாம் வரலாம். இறைவன் அவற்றை இங்கேயே நீக்குகிறான், ஏனெனில் அவை புதிய கட்டுகளாகிவிடும்.

கீதையின் 'நிஷ்காம கர்மம்', பயன் கருதாத செயல், இதுவே. இறைவனை 'அம்மை' என்கிறார்: தாய் குழந்தைக்குத் தீங்கானதைக் கொடுக்க மாட்டாள்.

'He sweeps away right here every fruit this life would give' is subtle. Worldly rewards such as fame, wealth and position may come to one who serves. The Lord removes them on the spot, because they would become new bonds.

This is the Gita's nishkama karma, action without desire for its fruit. He calls the Lord 'mother': a mother will not give her child what would harm it.