திருவாசகம் 565 · மதிக்குந் திறலுடைய வல்லரக்கன் தோள்நெரிய

Verse 565 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Kulap Pathu · Verse 7 of 10

மதிக்குந் திறலுடைய வல்லரக்கன் தோள்நெரியமிதிக்குந் திருவடி என் தலைமேல் வீற்றிருப்பக்கதிக்கும் பசுபாசம் ஒன்றுமிலோம் எனக்களித்திங்கதிர்க்குங் குலாத்தில்லை ஆண்டானைக் கொண்டன்றே.

Mathikkun thiralutaiya vallarakkan thoalneriya / Mithikkun thiruvati en thalaimael veerriruppak / Kathikkum pasupaasam onrumiloam enakkaliththing / Kathirkkung kulaaththillai aantaanaik kontanrae.

பொருள்

தன்னை மதிக்கும் வலிமையுடைய கொடிய அரக்கனின் தோள்கள் நெரியும்படி மிதித்த திருவடி என் தலைமேல் வீற்றிருக்க, கதியைத் தடுக்கும் பசுபாசம் எதுவும் இனி இல்லாதவனானோம் என்று களித்து, இங்கே நான் துள்ளும் களிப்புடைய தில்லை இறைவனை என் தலைவனாகக் கொண்டதால் அல்லவா!

Meaning

The holy foot that pressed down until the shoulders of the mighty demon, proud of his strength, were crushed now sits upon my head. Rejoicing that I have nothing left of the bonds that hold the soul back from its goal, I leap about here. Is it not because I have taken as my own the joyful Lord who rules at Thillai!

சொற்பொருள் Word by word

மதிக்கும் திறல்: பெருமைக்குரிய வலிமை
வல் அரக்கன்: வலிய அரக்கன் (இராவணன்)
தோள் நெரிய: தோள் நசுங்க
மிதிக்கும் திருவடி: அழுத்திய திருவடி
வீற்றிருப்ப: அமர்ந்திருக்க
கதிக்கும்: தடுக்கும்
பசுபாசம்: உயிரைக் கட்டும் கட்டு
களித்து: மகிழ்ந்து
அதிர்க்கும்: துள்ளும்
குலா: மகிழ்ச்சி, களிப்பு
தில்லை ஆண்டான்: தில்லையில் ஆளும் இறைவன்
கொண்டன்றே: பெற்றதால் அல்லவா

விளக்கம்

இராவணன் கயிலை மலையைப் பெயர்க்க முயன்றபோது, இறைவன் கால் விரலால் சற்றே அழுத்தினான்; இராவணன் மலையடியில் நசுங்கினான். பின் சாமகானம் பாடி இறைவனின் அருளைப் பெற்றான். அந்தக் கதை மண்டோதரி பற்றிய பதிகத்திலும் வந்தது.

அதே திருவடி இப்போது தன் தலைமேல் இருக்கிறது என்கிறார். ஒருவனின் செருக்கை நசுக்கிய கால், அடியாரின் தலையில் அணிகலனாக அமர்கிறது. செருக்குக்கு அது தண்டனை; பணிவுக்கு அது முடி.

Explanation

When Ravana tried to uproot Mount Kailasa, the Lord pressed down lightly with his toe and Ravana was crushed beneath the mountain. Later he sang the Sama Veda and received the Lord's grace. That story also appeared in the hymn about Mandodari.

The same foot now rests on his head, says Manikkavasagar. The foot that crushed one man's pride sits as an ornament on the devotee's head. To pride it is punishment; to humility it is a crown.

மகாபாரதம், வன பருவம் (கைராத பருவம்); கிராதார்ஜுனீயம் (பாரவி); தேவாரம் (திருநாவுக்கரசர்); திருவாசகம், குலாப் பத்து

வேடனாக வந்து அருச்சுனனுக்குப் பாசுபதம் அருளியது

வனவாசத்தின்போது அருச்சுனன், வரப்போகும் போருக்காகச் சிவனிடம் பாசுபத அஸ்திரத்தைப் பெற இமயமலையில் கடுந்தவம் செய்தான். அவனது தவத்தைச் சோதிக்க, இறைவன் ஒரு வேடனாகவும், உமை வேட்டுவச்சியாகவும், கணங்கள் வேட்டுவர்களாகவும் வந்தனர்.

அப்போது மூகன் என்ற அசுரன் ஒரு பெரிய காட்டுப் பன்றியாக அருச்சுனனைத் தாக்க வந்தான். அருச்சுனனும் வேடனும் ஒரே நேரத்தில் அம்பெய்தனர்; பன்றி இறந்தது. 'அது என் அம்பு' என்று இருவரும் வாதிட்டனர். போர் தொடங்கியது. அருச்சுனனின் அம்புகள் அனைத்தையும் வேடன் சிரித்துக்கொண்டே ஏற்றான். அவனது காண்டீவ வில்லையும் பறித்தான். கைகலப்பில் அருச்சுனன் மூச்சுத் திணறி விழுந்தான்.

தோல்வியில் அருச்சுனன் ஒரு மண் லிங்கம் செய்து மலர் சூட்டினான். அந்த மலர் வேடனின் தலையில் விழுந்ததைக் கண்டு, வேடனே சிவன் என்று உணர்ந்து, அவன் காலில் விழுந்தான். இறைவன் தன் உண்மை வடிவில் தோன்றி, அருச்சுனனின் வீரத்தைப் பாராட்டி, பாசுபதத்தை அருளினான்.

குலாப் பத்தில் மணிவாசகர் 'கருமுருட்டு ஏனப் பின் கானகத்தே நடக்கும் திருவடி' என்று இந்த வேடனின் காலைப் பாடுகிறார். அருச்சுனனின் செருக்கைத் தோற்கடித்த அந்தக் கால், அவனுக்கே அருளையும் தந்தது. அதே கால் இப்போது மணிவாசகரின் தலைமேல் ஐந்து புலன்களை அடக்குகிறது.

Mahabharata, Vana Parva (the Kairata section); Kiratarjuniya (Bharavi); Thevaram (Appar); Thiruvasagam, Kulap Pathu

The Hunter Who Gave Arjuna the Pasupata

During the exile, Arjuna performed severe penance in the Himalayas to receive the Pasupata weapon from Siva for the coming war. To test his penance, the Lord came as a hunter, Uma as a huntress, and his attendants as a band of hunters.

Just then the demon Muka charged at Arjuna in the form of a huge wild boar. Arjuna and the hunter shot at the same moment, and the boar fell dead. 'It was my arrow,' each insisted, and a fight began. The hunter took every one of Arjuna's arrows with a smile and even snatched away his bow, Gandiva. In the wrestling that followed, Arjuna fell, gasping for breath.

In defeat, Arjuna made a linga of clay and placed flowers on it. When he saw those flowers fall on the hunter's head, he realised the hunter was Siva himself and fell at his feet. The Lord appeared in his true form, praised Arjuna's courage and granted him the Pasupata.

In the Kulap Pathu Manikkavasagar sings of 'the holy foot that walked through the forest after the dark, rough boar'. The foot that defeated Arjuna's pride also gave him grace. That same foot now rests on Manikkavasagar's head, curbing the five senses.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்கு எது 'தண்டனையாக' இல்லாமல் 'முடியாக' இருக்க முடியும்?

To reflect on

What could be a crown rather than a punishment for you?