Thiruvesaravu

திருவேசறவு திருப்பெருந்துறையில் பாடப்பட்டது. 'ஏசறவு' என்றால் வருத்தம், ஏக்கம். அதன் உட்தலைப்பு 'சுட்டறிவு ஒழித்தல்': தனித்தனியாகச் சுட்டிக் காட்டி அறியும் சிற்றறிவை நீக்குதல். ஒவ்வொரு பாடலும் 'அன்றே' என்ற வியப்போடு முடிகிறது: 'இதுவல்லவா உன் அருள்!'

முதல் பாடலே திருப்பாண்டிப் பதிகத்தின் தொடர்ச்சி: நரிகளைக் குதிரைகளாக்கியவன், இரும்பு மனத்தை உருக்கிக் கரும்பாக்கினான். இரண்டும் ஒரே அற்புதம்: கீழானதை மேலானதாக மாற்றுவது.

The Thiruvesaravu was sung at Thirupperunthurai. Esaravu means grief or longing. Its inner title is 'Suttarivu Ozhiththal', the removal of the small knowledge that knows things only by pointing them out one by one. Every verse ends with the wondering 'andre': 'Was it not your grace!'

The first verse carries on from the Thiruppandi Pathigam: the one who turned jackals into horses melted a mind of iron and made it sugarcane. Both are the same miracle: turning the lowly into the noble.

'வா என்ன' என்பது பெருந்துறையில் குரு மணிவாசகரை அழைத்த கணத்தைக் குறிக்கிறது. ஒரே சொல்லால் அவரது வாழ்க்கை மாறியது. அமைச்சராக, குதிரை வாங்கச் சென்றவர், அந்த அழைப்பால் அடியாரானார்.

'கண்ணார' என்பது கண் நிறையக் காணுதல். பார்த்தல் மட்டுமல்ல, கண்கள் திருப்தியடையும் வரை பார்த்தல். அந்தக் காட்சியே அவரை உய்வித்தது.

'Saying come' points to the moment at Perunthurai when the guru called Manikkavasagar. A single word changed his life. The minister who had gone to buy horses became a devotee because of that call.

Kannaara means seeing to the eyes' fill: not merely looking, but looking until the eyes are satisfied. That vision is what saved him.

பிறப்பும் இறப்பும் மாறி மாறி வருவதையே மணிவாசகர் 'அருநரகு' என்கிறார். நரகம் என்பது வேறு எங்கோ இல்லை; பிறவிச் சுழலே நரகம். அதில் 'ஆர் தமரும் இன்றி' தனியாக மூழ்குவது இன்னும் கொடியது.

கடல் நஞ்சை உண்டவன் என்பது இங்கே பொருத்தமாக வருகிறது: உலகைக் காக்க நஞ்சை உண்டவன், தனியாக மூழ்கும் ஒருவனையும் காக்கிறான். பெரிதும் சிறிதும் அவனுக்கு ஒன்றே.

Manikkavasagar calls the endless round of birth and death 'a terrible hell'. Hell is not somewhere else; the cycle of births itself is hell. To sink in it alone, 'with no kin', is crueller still.

The mention of the one who drank the sea's poison fits well here: he who drank poison to save the whole world also saves one person sinking alone. Great and small are the same to him.

'சிறுதெய்வம் ஏத்தாதே' என்பது அச்சப்பத்தின் கருத்தோடு இணைகிறது: ஒருமுகப்பட்ட பக்தி. மணிவாசகர் பிறர் வழிபாட்டை இகழவில்லை; தான் பெற்ற அருள் தன்னை வேறெங்கும் அலைய விடவில்லை என்கிறார்.

'அச்சோ' என்ற வியப்பு மீண்டும் வருகிறது. அது திருவாசகத்தின் இறுதிப் பதிகத்தின் பெயராகும். தான் பெற்றதை நினைக்கும்போதெல்லாம் அந்த வியப்பு வெளிப்படுகிறது.

'Kept me from praising the lesser gods' links to the theme of Achcha Pathu: single-pointed devotion. Manikkavasagar is not mocking anyone's worship; he is saying the grace he received did not let him wander anywhere else.

The cry 'Achcho!' returns. It becomes the name of the last hymn of the Thiruvasagam. Whenever he thinks of what he has received, that wonder bursts out.

மணிவாசகர் தன்னிடம் இல்லாதவற்றை நேர்மையாகச் சொல்கிறார்: கல்வி இல்லை, கண்ணீர் இல்லை. இருப்பது ஒன்றே: வேறு தெய்வம் அறியாத ஒருமை. அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.

உயிருண்ணிப் பத்தில் 'நாய்க்குத் தவிசிட்டு' என்று வந்த படம் இங்கே 'பொற்றவிசு' ஆகிறது: நாய்க்கு வெறும் ஆசனம் அல்ல, பொன் ஆசனம். தகுதியற்றவருக்கு மிகச் சிறந்ததைத் தருவதே இறைவனின் அருள்.

Manikkavasagar is honest about what he lacks: no learning, no tears. He has only one thing: a single-mindedness that knows no other god. That turned out to be enough.

The image from the Uyirunni Pathu of 'setting a seat for a dog' becomes a 'golden seat' here: not just any seat for the dog, but a golden one. The Lord's grace gives the very best to the least deserving.

'அஞ்சேல்' என்பது நடராசரின் அபய முத்திரையின் பொருள். ஆடும் இறைவனின் உயர்த்திய வலக்கை 'அஞ்சாதே' என்று சொல்கிறது. மணிவாசகர் அதையே அம்பலத்து அமுதிடம் கேட்டார்.

ஆசை தரும் துன்பம் 'நஞ்சு' போன்றது: முதலில் இனிமையாகத் தோன்றி, பின் உயிரைக் கொல்வது. அதிலிருந்து மீட்டது அருள் மட்டுமே என்று நேர்மையாகச் சொல்கிறார்.

'Do not fear' is the meaning of Nataraja's abhaya mudra. The raised right hand of the dancing Lord says, 'Do not fear.' That is what Manikkavasagar received from the Nectar of the Hall.

The sorrow desire brings is like poison: sweet at first, deadly later. He honestly says that only grace rescued him from it.

'தென்பால்' என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது: தென்திசையில் உள்ள பெருந்துறை, தென்திசையை நோக்கிய இறைவன். 'தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி' என்ற திருவாசக வரியும் இதனோடு இணைகிறது. கயிலையில் இருக்கும் இறைவன் தென்திசையை நோக்கியதால் தான் தமிழ்நாட்டில் இவ்வளவு அருள் பொழிந்தது என்ற மகிழ்ச்சி.

தட்சிணாமூர்த்தியாக இறைவன் தெற்கு நோக்கி அமர்ந்து ஞானம் தருகிறான் என்ற மரபும் இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.

The word 'south' comes twice: Perunthurai in the south, and the Lord who turned his gaze to the south. It connects with the Thiruvasagam line 'Praise to Siva, Lord of the southern land.' There is joy here that because the Lord of Kailasa looked southward, so much grace poured down on the Tamil land.

The tradition of Dakshinamurthy, the Lord who sits facing south and grants wisdom, also comes to mind.

'மூத்தானே, மூவாத முதலானே' என்பது அழகான முரண்: எல்லோருக்கும் மூத்தவன், ஆனால் முதுமையில்லாதவன். காலத்துக்கு முன்பே இருந்தவன், காலத்தால் தொடப்படாதவன்.

'உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்' என்பது ரிக்வேதத்தின் நாசதீய சூக்தத்தை நினைவூட்டுகிறது: 'அப்போது இருப்பும் இல்லை, இல்லாமையும் இல்லை.' இறைவன் இரண்டுமாக, இரண்டுக்கும் அப்பாலாகவும் இருக்கிறான்.

'Eldest of all, First One who never grows old' is a lovely paradox: older than everyone, yet untouched by age. He existed before time and is not touched by time.

'As being and as non-being' recalls the Nasadiya Sukta of the Rig Veda: 'Then there was neither being nor non-being.' The Lord is both, and beyond both.

தெருத்தோறும் 'சிவபெருமான்' என்று கதறிச் செல்லும் அடியார் இங்கே தெரிகிறார். அடியார்கள் பித்தர் போலத் தெருவில் பாடிச் சென்றதைப் பல நாயன்மார் கதைகள் சொல்கின்றன. உள்ளே உருகுவது வெளியே பொங்குகிறது.

திருவிடைமருதூர் காவிரிக் கரையில் உள்ள புகழ்பெற்ற தலம். இந்தப் பதிகத்தில் பெருந்துறை, தில்லை, இடைமருது என்று மணிவாசகர் பல தலங்களை நினைக்கிறார்; எல்லா இடத்திலும் ஒரே இறைவன்.

Here we glimpse a devotee crying 'Lord Siva!' in street after street. Many stories of the Nayanmars tell of devotees singing in the streets like madmen. What melts within overflows without.

Thiruvidaimaruthur is a famous shrine on the banks of the Kaveri. In this hymn Manikkavasagar recalls several shrines, Perunthurai, Thillai and Idaimaruthu; in every place it is the same Lord.

திருவாசகத்தின் மிகப் பரவலாக அறியப்பட்ட பாடல்களில் இதுவும் ஒன்று. 'சிவாயநம' என்ற ஐந்தெழுத்து (பஞ்சாட்சரம்) சைவத்தின் மூல மந்திரம். அதைச் சொல்லும் பேறு தவத்தால் கிடைத்தது அல்ல; இறைவனே 'தானே வந்து' தந்தது.

இது திருவேசறவு முழுவதின் சாரம்: ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'அன்றே, இது உன் அருள் அல்லவா' என்று வியந்தவர், இறுதியில் 'நானா தவம் செய்தேன்?' என்று கேட்கிறார். எல்லாம் அவன் கொடை என்ற உணர்வே சுட்டறிவை ஒழிக்கிறது.

This is one of the best-known verses of the Thiruvasagam. 'Sivaya nama', the five syllables or Panchakshara, is the root mantra of Saivism. The gift of saying it was not earned by penance; the Lord 'came of himself' and gave it.

This is the essence of the whole Thiruvesaravu. In every verse he wondered, 'Was this not your grace!', and at the end he asks, 'Was it I who did penance?' The knowledge that all is the Lord's gift is what removes the small, self-centred knowing.