Achcho Pathigam

அச்சோப் பதிகம் திருவாசகத்தின் இறுதிப் பதிகம். தில்லையில் பாடப்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது. உட்தலைப்பு 'அனுபவவழி அறியாமை': இறையனுபவம் வந்த வழியை அறிய முடியாத வியப்பு. 'அச்சோ' என்பது வியப்பின் ஒலி, குழந்தையைக் கொஞ்சும் சொல்லும் கூட. ஒவ்வொரு பாடலும் 'அருளியவாறு ஆர் பெறுவார் அச்சோவே' என்று முடிகிறது.

முதல் பாடலே முழு வழியையும் சொல்லிவிடுகிறது: தவறான கூட்டம், பக்தி வழி, வினை நீக்கம், மல நீக்கம், சிவமாதல். ஆனால் இவற்றில் எதையும் 'நான் செய்தேன்' என்று சொல்லவில்லை; எல்லாம் 'அறிவித்து', 'அறுவித்து', 'ஆக்கி': அவன் செய்தவை.

Achcho Pathigam is the final hymn of the Thiruvasagam. Tradition says it was sung at Thillai. Its inner title is 'Anubhavavazhi Ariyaamai', wonder at not being able to know the way the experience of the Lord came. 'Achcho' is a cry of wonder, and also a word used to fondle a child. Every verse ends 'who else could receive such grace? How wondrous!'

The first verse already tells the whole journey: wrong company, the path of devotion, karma removed, impurity removed, becoming Siva's own. Yet he says 'I did' of none of it; every verb is the Lord's: he made known, he cut away, he made.

'குறி ஒன்றும் இல்லாத கூத்தன்' என்பது அழகான முரண். உருவம், பெயர், அடையாளம் எதுவும் இல்லாதவன் தில்லையில் உருவம் கொண்டு ஆடுகிறான். அந்த நடனமே ஐந்தொழில்: படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல்.

'சிறுநெறிகள்' என்பது பிறவியைத் தாண்டிச் செல்லாத, சிறிய பலன்களை மட்டும் தரும் வழிகள். அவற்றில் சிக்காமல் இறைவன் தன்னிடமே அழைத்துக்கொண்டான்.

'The Dancer without mark or form' is a lovely paradox. The one with no form, name or sign takes form and dances at Thillai. That dance is the fivefold act: creation, preservation, dissolution, concealment and grace.

'Small paths' are those that give only small rewards and do not carry one beyond birth. The Lord kept him from being caught in them and drew him to himself.

இங்கே மணிவாசகர் பெண்களைக் குறை சொல்லவில்லை; புலன் இன்பத்தை நிலையானது என்று நம்பும் தம் மயக்கத்தையே சொல்கிறார். அதற்கு மருந்தாக அவர் காட்டுவது 'தையல் இடம் கொண்ட பிரான்', உமையொருபாகன். பெண்மையை வெறுப்பதல்ல வழி; பெண்மையும் ஆண்மையும் ஒன்றான இறைவனைச் சேர்வதே வழி.

'பொய் எல்லாம் மெய் என்று' என்பது மாயையின் இயல்பு: நிலையற்றதை நிலையானது என்று காட்டுவது.

Manikkavasagar is not blaming women here; he names his own delusion of taking sense pleasure as lasting. The remedy he offers is 'the Lord who keeps Uma on his left side', the Ardhanari. The way is not to despise the feminine, but to reach the Lord in whom feminine and masculine are one.

'Taking the false for true' is the nature of maya: it makes the passing look permanent.

திருநீறு சைவரின் அடையாளம். எல்லாம் எரிந்த பின் எஞ்சுவது சாம்பல்; அது அழியாததை நினைவூட்டுகிறது. 'என்னையும்' என்ற சொல்லில் வியப்பு உள்ளது: தகுதியில்லாத என்னையும் தன் அடியார் அடையாளத்தோடு சேர்த்தான்.

மூலத்தில் 'ஆர்வபெறுவார்' என்று இருந்தது. மற்ற பாடல்கள் அனைத்திலும் 'ஆர்பெறுவார்' என்பதால் அதுவே சரி என்று திருத்தினோம்.

Sacred ash is the mark of a Saiva. When everything has burned, ash is what remains; it recalls what does not perish. There is wonder in 'even me': he placed his devotees' mark even on me, who did not deserve it.

The source read 'aarvaperuvaar'. Every other verse has 'aarperuvaar', so we corrected it to that.

'வருக' 'அஞ்சேல்' என்ற இரண்டு சொற்களும் குருவின் முதல் அழைப்பை நினைவூட்டுகின்றன. பெருந்துறையில் குருந்த மர நிழலில் குரு அழைத்ததும், அச்சம் நீங்கியதும் மணிவாசகர் வாழ்வின் திருப்புமுனை.

'உய்ஞ்சேன் நான்' என்பது மகிழ்ச்சியின் கூவல்: 'நான் பிழைத்துவிட்டேன்!'

The two words 'Come!' and 'Do not fear' recall the guru's first call. The guru's call under the kurundha tree at Perunthurai, and the fear that fell away, were the turning point of Manikkavasagar's life.

'I was saved!' is a cry of joy.

'அந்தம்' என்பது முடிவு; இங்கே பிறவியின் முடிவு, அதாவது வீடுபேறு. திருவாசகத்தின் இறுதிப் பதிகத்தில் 'அந்தம் எனக்கு அருளியவா' என்பது பொருத்தமானது.

'வெந்து விழும் உடல்' என்பது சுடுகாட்டை நினைவூட்டுகிறது. சுடுகாட்டில் ஆடும் சிவன் இந்த உண்மையை எப்போதும் காட்டுகிறான்.

'Antham' means end; here, the end of births, which is liberation. In the final hymn of the Thiruvasagam, 'he gave me the end' is fitting.

'A body that will burn and fall' recalls the cremation ground. Siva, who dances in the cremation ground, always shows this truth.

'பையவே கொடுபோந்து' என்பது இறைவனின் மென்மையைக் காட்டுகிறது. அவன் இழுத்துச் செல்லவில்லை; மெல்ல அழைத்துச் சென்றான். பாசம் ஒரு கதவின் தாழ்ப்பாள் போல; அது கழன்றதும் உள்ளே ஓங்காரம்.

ஓங்காரம் அ, உ, ம என்ற மூன்று ஒலிகளும் அதைக் கடந்த மௌனமும் சேர்ந்தது. அதன் 'உட்பொருள்' சிவமே என்பது சைவ மரபு.

'He gently led me away' shows the Lord's tenderness. He did not drag him; he led him softly. Bondage is like the bolt on a door; once it is drawn, Om is within.

Om is the three sounds a, u and m, and the silence beyond them. Saiva tradition holds that its 'inner meaning' is Siva himself.

பிறப்பும் இறப்பும் ஒரு நீர்ச்சுழி போல: உள்ளே இழுக்கிறது, சுற்ற வைக்கிறது, வெளியே வர விடுவதில்லை. அதிலிருந்து வெளியே இழுப்பவன் 'ஆதி', எல்லாவற்றுக்கும் முதலானவன்.

மீண்டும் 'மாது ஒரு கூறு உடைய பிரான்' என்று உமையொருபாகனைச் சொல்கிறார். ஆசை என்னும் சுழிக்கு மருந்து, ஆணும் பெண்ணும் ஒன்றான அந்த முழுமை.

Birth and death are like a whirlpool: it pulls one in, spins one round and will not let one out. The one who pulls him free is the 'Aadhi', the first of all.

Again he names the Lord who has Uma as half of himself. The remedy for the whirlpool of desire is that wholeness in which male and female are one.

'நாய் சிவிகை ஏற்றுவித்த' என்பது திருவாசகத்தின் மிக அழகான உருவகங்களில் ஒன்று. மணிவாசகர் தம்மை அடிக்கடி 'நாயேன்' என்கிறார். அந்த நாயை இறைவன் பல்லக்கில் ஏற்றினான்: தகுதியற்றவனுக்கு மிக உயர்ந்த மரியாதை.

இறைவனை 'அம்மை' என்று அழைப்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. ஆனந்த மாலையில் 'தாயே' என்று அழைத்தவர், இங்கே 'அம்மை' என்று முடிக்கிறார். மரபுப்படி இதுவே திருவாசகத்தின் இறுதிப் பாடல்.

'He seated a dog in a palanquin' is one of the most beautiful images in the Thiruvasagam. Manikkavasagar often calls himself 'this dog'. The Lord placed that dog in a palanquin: the highest honour given to one who had no claim to it.

Calling the Lord 'Mother' is worth noticing. He called 'Mother!' in Ananda Maalai, and here he ends with 'Ammai'. By tradition this is the last verse of the Thiruvasagam.

இந்தப் பாடல் பெரும்பாலான பதிப்புகளில் இல்லை. மூலக் கோப்பில் இருந்ததால் சேர்த்திருக்கிறோம்.

கருத்து ஆழமானது: பிறப்பு, இறப்பு, முக்தி என்ற மூன்றையும் அறியாத அறிவு உண்மையான அறிவல்ல. எல்லாம் ஒன்றாகக் காணும் நிலையே பெரும்பயன்.

This verse is absent from most editions. We include it because it was in the source file.

The thought is deep: knowledge that knows nothing of birth, death and liberation is not true knowledge. Seeing everything as one is the great good.

இந்தப் பாடலும் பெரும்பாலான பதிப்புகளில் இல்லை. 'திறிந்' என்பதைத் 'திரிந்' என்றும், 'அச்சாவே' என்பதை மற்ற பாடல்களைப் போல 'அச்சோவே' என்றும் திருத்தினோம். 'நீர்கான்றும்' என்ற தொடர் தெளிவாக இல்லை.

பசு, பதி, பாசம் என்பவை சைவ சித்தாந்தத்தின் மூன்று அடிப்படைகள்: உயிர், இறைவன், கட்டு. பாசம் நீங்கும்போது பசு பதியை அடைகிறது.

This verse too is absent from most editions. We corrected a misspelling of 'thirindhu' (wandering), and 'achchaave' to 'achchove' as in the other verses. The phrase 'neerkaandrum' is unclear.

Pasu, Pathi and Paasam are the three foundations of Saiva Siddhanta: the soul, the Lord and bondage. When bondage falls away, the soul reaches the Lord.

இதுவும் பெரும்பாலான பதிப்புகளில் இல்லாத பாடல். 'எனுக்' என்பதை 'எனக்' என்றும், 'அச்சாவே' என்பதை 'அச்சோவே' என்றும் திருத்தினோம்.

'சாதி குலம் பிறப்பு அறுத்து' என்பது சைவ அடியார் மரபின் மையக் கருத்து. நந்தனார், திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர், கண்ணப்பர் போன்ற அடியார்களை இறைவன் பிறப்பைப் பார்த்து ஆளவில்லை; அன்பைப் பார்த்தே ஆண்டான்.

This verse too is absent from most editions. We corrected 'enuk' to 'enak' and 'achchaave' to 'achchove'.

'Cutting away caste, clan and birth' is a central idea of the Saiva devotional tradition. The Lord did not take devotees like Nandanar, Thiruneelakanta Yazhppanar and Kannappar for their birth; he took them for their love.