Punarchippathu

புணர்ச்சிப் பத்தின் உட்தலைப்பு 'அத்துவித இலக்கணம்': இறைவனோடு இரண்டறக் கலக்கும் நிலையின் இயல்பு. ஒவ்வொரு பாடலும் 'என்று கொல்லோ என் பொல்லா மணியைப் புணர்ந்தே' (என் பொல்லா மணியோடு இணைவது எந்நாளோ) என்று முடிகிறது. ஆசைப் பத்தின் ஏக்கமும் அதிசயப் பத்தின் வியப்பும் இங்கே இணைவுக்கான வேண்டுதலாகின்றன.

சைவ சித்தாந்தத்தில் 'அத்துவிதம்' என்றால் இரண்டல்லாத நிலை; ஆனால் உயிர் இறைவனாகிவிடுவதில்லை. உப்பு நீரில் கரைவது போல, உயிர் இறைவனோடு கலந்து அவன் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறது, ஆனால் தன் இருப்பை இழப்பதில்லை. மெய்கண்டாரின் சிவஞானபோதம் இதை விரிவாக விளக்குகிறது.

'தோளா முத்து', 'பொல்லா மணி' என்ற இரண்டும் துளையிடப்படாத, மனிதக் கை தொடாத ரத்தினங்கள். இறைவனின் தூய்மையைச் சொல்லும் உவமைகள்.

The inner title of Punarchippathu is 'the nature of non-duality', the state of union with the Lord. Every verse ends 'when will it be that I am joined with my uncut jewel?' The longing of Asaippathu and the wonder of Athisayappathu become here a prayer for union.

In Saiva Siddhanta, advaita means 'not two', but the soul does not become the Lord. Like salt dissolved in water, the soul merges with the Lord and enjoys his bliss, without ceasing to exist. Meykandar's Sivagnana Bodham explains this in detail.

The 'unpierced pearl' and 'uncut jewel' are both gems no human hand has touched. They speak of the Lord's purity.

'ஊற்று மணல் போல் நெக்கு நெக்கு உள்ளே உருகி' என்பது திருவாசகத்தின் மிக அழகான உவமைகளில் ஒன்று. ஆற்றுப் படுகையில் மணலைத் தோண்டினால் அடியிலிருந்து நீர் ஊறி மணல் நெகிழ்கிறது. அதுபோல உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து அன்பு ஊறி உருக வைக்கிறது. அது வெளியிலிருந்து ஊற்றப்படுவதில்லை; உள்ளிருந்து சுரக்கிறது.

ஐம்புலன்களைச் 'சேறு' என்பது முன்பும் வந்த உவமை. சேற்றில் அழுந்தியவன் நகர முடியாது. புலன் இன்பங்களில் மூழ்கிய மனம் இறைவனை நோக்கி எழ முடியாது. அதிலிருந்து விடுபட்டு, உள்ளே ஊற்றெடுக்கும் அன்பில் உருகுவதே இணைவுக்கான வழி.

'Melting within, softening and softening like sand where a spring wells up' is one of the loveliest images in the Thiruvasagam. When you dig into sand in a riverbed, water seeps up from below and the sand goes soft. In the same way, love wells up from the depths of the heart and melts it. It is not poured in from outside; it springs from within.

Calling the five senses 'mud' is an image we have met before. One stuck in mud cannot move. A mind sunk in the pleasures of the senses cannot rise towards the Lord. To be freed from that and to melt in the love that wells up inside is the way to union.

அண்ணாமலையில் பிரமனும் திருமாலும் காண முடியாத நெருப்புத் தூணாக நின்றவன், அன்பில்லாத ஒருவனை ஆட்கொண்டான். பெருமைமிக்க தேவர்களுக்கு அரியவன், தகுதியில்லாதவருக்கு எளியவன் என்ற திருவாசகத்தின் மையக் கருத்து மீண்டும் இங்கே வருகிறது.

'பூண்டு கிடப்பது' என்பது திருவடிகளை அணிகலனாக அணிந்து கிடப்பது. ஒருவர் விலைமதிப்புள்ள நகையை அணிவது போல, அடியார் திருவடிகளைத் தன் தலைமேலும் நெஞ்சிலும் அணிய விரும்புகிறார். அதுவும் தனிமையில் அல்ல, 'அள்ளூறு உள்ளத்து அடியார் முன்', அன்பு நிறைந்த அடியார்கள் முன்னிலையில். அடியார் கூட்டமே வழிபாட்டின் இடம்.

The one who stood as the column of fire at Annamalai, beyond the sight of Brahma and Vishnu, took as his own one who had no love. The central thought of the Thiruvasagam comes again: hard to reach for the great gods, easy for the unworthy.

'To lie wearing his feet' means wearing them as an ornament. As someone wears a precious jewel, the devotee wants to wear the Lord's feet on his head and on his heart. And not alone, but 'before devotees whose hearts well over with love'. The company of devotees is the place of worship.

'நெல்லிக்கனி' ஏன்? நெல்லிக்காயை முதலில் கடித்தால் துவர்க்கும், பின்னால் நீர் குடித்தால் இனிக்கும். இறைவனின் அருளும் அப்படியே: தொடக்கத்தில் பிரிவும் சோதனையும் துவர்ப்பாக இருக்கும்; பின்னர் அதன் இனிமை தெரியும். ஔவையார் அதியமான் தந்த நெல்லிக்கனியால் நீண்ட ஆயுள் பெற்ற கதையும் நினைவுக்கு வருகிறது: அது வாழ்வு தரும் கனி.

அதன் பிறகு தேன், பால், அமுதம், அமுதின் சுவை என்று இனிமைகள் அடுக்கடுக்காக வருகின்றன. 'அமுதின் சுவை' என்பது மிக நுட்பம்: அமுதம் மட்டுமல்ல, அதன் சுவையே அவன். சுவைப்பவனுக்கும் சுவைக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி மறையும் அத்துவித நிலை இது.

Why a gooseberry? When you first bite an amla it is sour and astringent, but water drunk afterwards tastes sweet. The Lord's grace is like that: at first separation and trial taste bitter, and later the sweetness shows. One also recalls Avvaiyar, who received from King Athiyaman the gooseberry that gave long life: it is a fruit that gives life.

Then sweet things follow one after another: honey, milk, nectar, the taste of nectar. 'The taste of nectar' is subtle: he is not only the nectar but its very taste. It is the non-dual state, where the gap between the one who tastes and the taste itself disappears.

ஆசைப் பத்தில் 'சிறிது என் முகம் நோக்கி ஆ ஆ என்ன ஆசைப்பட்டேன்' என்று ஏங்கியவர், இங்கே இறைவன் ஏற்கனவே 'ஆ ஆ' என்று இரங்கியதை நினைவு கூர்கிறார். அந்த இரக்கத்தின் நீர்மைகளை எல்லாம் புகழ வேண்டும் என்பது இப்போது அவர் ஆசை.

அடிமுடி தேடிய கதை திருவாசகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. ஏனெனில் அது ஒரு அடிப்படை உண்மையைச் சொல்கிறது: அதிகாரத்தாலும் முயற்சியாலும் இறைவனைக் காண முடியாது. அன்ன வடிவில் பறந்த பிரமனும், வராக வடிவில் தோண்டிய திருமாலும் தோற்றனர். ஆனால் அதே இறைவன் ஒரு எளிய அடியாரை 'உலகம் முழுதும் திகழ' ஆட்கொண்டான். அருள் தேடுவோரின் முயற்சிக்கு அல்ல, இறைவனின் விருப்பத்துக்கே கட்டுப்பட்டது.

In Asaippathu he longed for the Lord to look at his face and say 'ah, ah' in pity. Here he remembers that the Lord has already done so. Now his wish is to praise all the kindness of that pity.

The story of the search for head and feet keeps coming back in the Thiruvasagam because it tells a basic truth: the Lord cannot be seen by power or by effort. Brahma, flying as a swan, and Vishnu, digging as a boar, both failed. Yet that same Lord took a simple devotee as his own so that it shone across the whole world. Grace answers not the seeker's effort but the Lord's own will.

சைவ மரபில் பக்தியின் உடல் அடையாளங்கள் 'மெய்ப்பாடுகள்' என்று போற்றப்படுகின்றன: கண்ணீர், மயிர் சிலிர்த்தல், உள்ளம் உருகுதல், குரல் தழுதழுத்தல். திருவாசகத்தின் முதல் பாடலே 'மெய்தான் அரும்பி விதிர்விதிர்த்து' என்று தொடங்குகிறது. இவை வெறும் உணர்ச்சிகள் அல்ல; அன்பு உடல் முழுதும் பரவும் அடையாளங்கள்.

'பண்டே', முன்பே, இறைவன் பேரானந்தம் தந்தான். பெருந்துறையின் அந்த அனுபவம் ஒருமுறை நடந்தது. அதன் நினைவே இப்போதைய ஏக்கத்துக்குக் காரணம். சுவைத்தவருக்குத் தான் இழப்பின் வலி தெரியும்.

Saiva tradition honours the bodily signs of devotion: tears, hair standing on end, a melting heart, a trembling voice. The Thiruvasagam itself opens with a verse about the body thrilling and trembling. These are not mere emotions; they are signs that love has spread through the whole body.

'Long ago' the Lord gave him supreme bliss. That experience at Perunthurai happened once, and its memory is the cause of his present longing. Only one who has tasted knows the pain of losing.

இறைவன் ஐம்பூதங்களாகவும் இருக்கிறான், ஆனால் அவற்றுக்கு ஒப்பில்லாத 'தனி'யாகவும் இருக்கிறான். எல்லாமாகவும் இருப்பவன், எதற்கும் சமமில்லாதவன். இதுவே சைவம் சொல்லும் இறைவனின் இரட்டை இயல்பு.

அப்படிப்பட்ட இறைவனுக்கு அடியார் செய்ய விரும்புவது மிக எளிய செயல்: மலர் சூட்டுவது. ஐம்பூதங்களுமாய் நிற்பவனுக்கு ஒரு சிறு மலர் மாலை! ஆனால் கண்ணீரும் தழுதழுத்த குரலும் கூப்பிய கைகளும் அந்த மலரோடு சேரும்போது அது உலகின் விலைமதிப்புள்ள காணிக்கை ஆகிறது. 'கடிமலர்' (மணமலர்) என்பதில் கூட ஒரு நுட்பம்: மலரின் மணம் போலவே அடியாரின் அன்பும் வெளிப்படுகிறது.

The Lord is the five elements, yet he is also the Alone, beyond comparison with them. He is everything, and equal to nothing. This is the twofold nature of the Lord as Saivism describes it.

What the devotee longs to do for such a Lord is very simple: to garland him with flowers. A small garland for the one who is all five elements! But when tears, a choked voice and folded hands go with the flowers, it becomes the most precious offering in the world. Even 'fragrant flowers' holds a nuance: the devotee's love spreads like the flower's scent.

இந்தப் பாடல் பக்தியின் பித்தை அப்படியே படம்பிடிக்கிறது. நின்று, இருந்து, கிடந்து, எழுந்து, சிரித்து, அழுது, தொழுது, வாழ்த்தி, ஆடி: ஒரு அடியாரின் உடல் எந்த நிலையிலும் இறைவனையே நினைக்கிறது. இது ஒழுங்கான வழிபாடு அல்ல; அன்பின் கட்டுப்பாடில்லாத வெளிப்பாடு.

சைதன்ய மகாப்பிரபு போன்ற பக்தர்களிடமும் இதே நிலை காணப்பட்டது. ஸ்ரீமத் பாகவதம் உண்மையான பக்தனை 'சில நேரம் அழுகிறான், சில நேரம் சிரிக்கிறான், பாடுகிறான், ஆடுகிறான்' என்று விவரிக்கிறது. உலகம் இதைப் பித்து என்கிறது; அடியார்கள் இதை அன்பின் நிறைவு என்கிறார்கள்.

'புக்கு நிற்பது' என்பது இறுதி நிலை: அவனுக்குள் புகுந்து நிற்பது. எல்லா உணர்ச்சிகளும் அடங்கி, இணைவில் அமைதியாக நிலைப்பது. இதுவே அத்துவித நிலை.

This verse captures the madness of devotion just as it is. Standing, sitting, lying, rising, laughing, weeping, worshipping, blessing, dancing: in every posture the devotee's body thinks only of the Lord. It is not orderly worship but the unrestrained outpouring of love.

The same state was seen in devotees like Chaitanya Mahaprabhu. The Srimad Bhagavatam describes the true devotee: sometimes he weeps, sometimes laughs, sings and dances. The world calls it madness; devotees call it the fullness of love.

'To enter into him and stay' is the final state: all the emotion settles, and one rests in union. This is the non-dual state.

இறைவன் இங்கே தந்தையாகவும் தாயாகவும் ஒரே மூச்சில் அழைக்கப்படுகிறான். பிறகு 'பேதாய்', பித்தனே! எல்லா உலகங்களுக்கும் பெற்றோராக இருப்பவனைப் 'பித்தன்' என்று அழைப்பது தமிழ் பக்தியின் உரிமை. ஒரு குழந்தை தந்தையை 'பைத்தியக்கார அப்பா' என்று அன்போடு சொல்வது போல. நாய் போன்ற ஒருவனை ஆட்கொண்டதே அவன் பித்துக்குச் சான்று!

'பிறவிப் பிணிக்கு ஓர் மருந்து' என்பது சைவத்தின் அடிப்படை. பிறவியே நோய்; மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பதே துன்பம். அதற்கு மருந்து ஒன்றே: இறைவனின் திருவடி.

Here the Lord is called Father and Mother in one breath, and then 'Madman!' Calling the parent of all the worlds a madman is the right Tamil devotion gives, as a child might lovingly call its father 'my crazy dad'. That he took one like a dog as his own is proof of his madness!

'The one medicine for the disease of birth' is basic to Saivism. Birth itself is the disease; being born again and again is the suffering. There is one cure: the Lord's feet.

இறைவனின் ஐந்தொழில்களில் மூன்று இங்கே சொல்லப்படுகின்றன: காத்தல், படைத்தல், மறைத்தல். சைவ சித்தாந்தம் ஐந்தொழில்களையும் சொல்கிறது: படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல். நடராசரின் ஆடலே இந்த ஐந்தொழில்களின் வடிவம் என்று 'உண்மை விளக்கம்' விளக்குகிறது.

'மூப்பாய் மூவா முதல்' என்பது அழகான முரண்: எல்லோருக்கும் மூத்தவன், ஆனால் ஒருபோதும் மூப்படையாதவன். காலத்துக்கு முன்பே இருந்தவன், காலத்தால் தொடப்படாதவன்.

அப்படிப்பட்டவன் 'பார்ப்பான்' ஆக, ஒரு எளிய அந்தண குருவாக, பெருந்துறையில் மணிவாசகர் முன் வந்தான். புணர்ச்சிப் பத்து அந்த நினைவோடும், அந்தத் திருவடியை மீண்டும் அடையும் ஏக்கத்தோடும் நிறைவு பெறுகிறது.

Three of the Lord's five acts are named here: protecting, creating and concealing. Saiva Siddhanta speaks of all five: creation, preservation, dissolution, concealment and grace. The Unmai Vilakkam explains that Nataraja's dance is the form of these five acts.

'The eldest who never grows old' is a lovely paradox: older than all, yet never ageing. He existed before time and is untouched by time.

Such a one came before Manikkavasagar at Perunthurai as a simple brahmin teacher. Punarchippathu ends with that memory and with the longing to reach those feet again.