பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), திருஞானசம்பந்தர் புராணம்; தேவாரம், திருஆலவாய்த் திருநீற்றுப் பதிகம் ('மந்திரமாவது நீறு')திருநீறும் பாண்டியனின் வெப்பு நோயும்
பாண்டிய நாட்டில் சைவம் தளர்ந்திருந்த காலம். அரசன் நின்றசீர் நெடுமாறன் வேறு சமயத்தைப் பின்பற்றினான். அவனது அரசி மங்கையர்க்கரசியாரும் அமைச்சர் குலச்சிறையாரும் மட்டும் மறைவாகச் சிவனடியாராக இருந்தனர். அவர்கள் அழைப்பின் பேரில் இளம் சம்பந்தர் மதுரைக்கு வந்தார்.
அவர் தங்கியிருந்த மடத்துக்கு இரவில் சிலர் தீ வைத்தனர். சம்பந்தர் அஞ்சவில்லை. 'அந்தத் தீ அரசனைச் சென்று பற்றட்டும், ஆனால் மெல்லிய வெப்பு நோயாக' என்று பதிகம் பாடினார். அரசன் கொடிய காய்ச்சலில் விழுந்தான். எந்த மருந்தும் பயன்படவில்லை.
அரசி சம்பந்தரை அரண்மனைக்கு அழைத்தாள். அந்தச் சிறுவன் 'மந்திரமாவது நீறு, வானவர் மேலது நீறு' என்று திருநீற்றுப் பதிகம் பாடி, ஆலவாய் இறைவனின் திருநீற்றை அரசன் மேல் பூசினார். காய்ச்சல் நீங்கியது. அவனது கூன் முதுகும் நிமிர்ந்தது; அன்று முதல் அவன் 'நின்றசீர் நெடுமாறன்' என்று அழைக்கப்பட்டான் என்பது மரபு. அவன் சைவனாக மாறினான்; அவனும் அரசியும் அமைச்சரும் பின்னாளில் நாயன்மார்களாகப் போற்றப்பட்டனர்.
அச்சப்பத்தில் மணிவாசகர் தீக்கும் அரசர்களுக்கும் அஞ்சேன் என்கிறார்; ஆனால் திருநீறு பூச அஞ்சுபவரைக் கண்டு அஞ்சுகிறார். அரசனின் கோபமும் மடத்தின் தீயும் சம்பந்தரை அச்சுறுத்தவில்லை. ஒரு பிடி நீறே மன்னனை மாற்றியது.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Thirugnana Sambandar; Thevaram, the Thiruneetru Pathigam of Thiru Alavai ('The ash is the mantra')The Sacred Ash and the Pandya King's Fever
It was a time when Saivism had weakened in the Pandya land. King Nindraseer Nedumaran followed another faith. Only his queen Mangaiyarkkarasi and his minister Kulachirai were devotees of Siva in secret. At their invitation the young Sambandar came to Madurai.
One night some people set fire to the monastery where he was staying. Sambandar was not afraid. He sang a hymn asking that the fire go and seize the king, but only as a mild fever. The king fell into a terrible fever that no medicine could cure.
The queen called Sambandar to the palace. The boy sang the Thiruneetru Pathigam, 'The ash is the mantra, the ash is above the gods,' and smeared the sacred ash of the Lord of Alavai on the king. The fever left him. Tradition says his hunched back straightened too, and from then on he was called Nindraseer Nedumaran, 'Nedumaran of upright glory'. He turned to Saivism, and he, the queen and the minister were later honoured as Nayanmars.
In Achcha Pathu Manikkavasagar says he does not fear fire or kings, but he fears those who are afraid to wear the ash. Neither the king's anger nor the fire at the monastery frightened Sambandar, and a pinch of ash transformed a king.
