திருவாசகம் 417 · வழங்குகின்றாய்க்குன் அருளார் அமுதத்தை வாரிக்கொண்டு

Verse 417 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Adaikkalappathu · Verse 10 of 10

வழங்குகின்றாய்க்குன் அருளார் அமுதத்தை வாரிக்கொண்டுவிழுங்குகின்றேன்விக்கினேன் வினையேன் என்விதியின்மையால்தழங்கருந்தேனன்ன தண்ணீர் பருகத்தந் துய்யக் கொள்ளாய்அழுங்குகின்றேன் உடையாய் அடியேன் உன் அடைக்கலமே.

Vazhangkukinraaykkun arulaar amuthaththai vaarikkontu / Vizhungkukinraenvikkinaen vinaiyaen envithiyinmaiyaal / Thazhangkarunthaenanna thanneer parukaththan thuyyak kollaay / Azhungkukinraen utaiyaay atiyaen un ataikkalamae.

பொருள்

நீ வழங்கிய உன் அருள் நிறைந்த அமுதத்தை வாரி எடுத்து விழுங்கினேன்; என் வினையால், என் நல்ல விதி இல்லாமையால், விக்கிக்கொண்டேன். ஒலிக்கும் அரிய தேன் போன்ற குளிர்ந்த நீரைப் பருகத் தந்து என்னைக் காப்பாற்றுவாயாக. நான் வருந்துகிறேன். என்னை உடையவனே! அடியேன் உனக்கே அடைக்கலம்.

Meaning

You gave, and I scooped up the nectar of your grace and gulped it down; because of my karma, because of my lack of good fortune, I choked. Give me cool water to drink, like rare honey that gurgles as it flows, and save me. I am in distress. You who own me, I, your servant, take refuge in you alone.

சொற்பொருள் Word by word

வழங்குகின்றாய்க்கு: வழங்கும் உன்னிடமிருந்து
அருள் ஆர் அமுது: அருள் நிறைந்த அமுதம்
வாரிக்கொண்டு: அள்ளி எடுத்து
விழுங்குகின்றேன்: விழுங்கினேன்
விக்கினேன்: விக்கிக்கொண்டேன்
விதி இன்மையால்: நல்ல விதி இல்லாததால்
தழங்கு: ஒலிக்கும்
அருந்தேன் அன்ன: அரிய தேன் போன்ற
தண்ணீர்: குளிர்ந்த நீர்
உய்யக் கொள்ளாய்: காப்பாற்றுவாயாக
அழுங்குகின்றேன்: வருந்துகிறேன்
உடையாய்: என்னை உடையவனே
அடைக்கலமே: அடைக்கலம் புகுந்தவன்

விளக்கம்

இது திருவாசகத்தின் மிக மனித்தன்மை நிறைந்த உவமைகளில் ஒன்று. பசியோடு இருந்த ஒருவன் உணவு கிடைத்ததும் அவசரமாக அள்ளி விழுங்கி விக்கிக்கொள்வது போல, அருளை அவசரமாக விழுங்கி மணிவாசகர் விக்கிக்கொண்டார். பெருந்துறையில் கிடைத்த அனுபவம் அவரால் தாங்க முடியாத அளவுக்குப் பெரியதாக இருந்தது.

விக்கியவனுக்குத் தண்ணீர் வேண்டும். அவர் கேட்கும் 'தண்ணீர்' மேலும் அருளே. அருளால் வந்த கலக்கத்தைத் தீர்க்கவும் அருளே வேண்டும். ஒரு குழந்தை பால் குடிக்கும்போது விக்கினால் தாயே முதுகைத் தட்டி நீர் தருவது போல.

அடைக்கலப் பத்து இங்கே நிறைவு பெறுகிறது. பத்துப் பாடல்களிலும் அடியார் தன் குறைகளை எல்லாம் சொல்லி, இறுதியில் ஒரே பதிலைத் தருகிறார்: 'அடியேன் உன் அடைக்கலமே.' சரணாகதியே பக்குவத்தின் அடையாளம்.

Explanation

This is one of the most human images in the Thiruvasagam. Like a hungry man who gulps his food in a rush and chokes, Manikkavasagar gulped down grace and choked. What he received at Perunthurai was greater than he could bear.

One who chokes needs water, and the 'water' he asks for is more grace. Only grace can settle the turmoil grace has caused, as a mother pats the back of a baby choking on milk and gives it water.

Adaikkalappathu ends here. In all ten verses the devotee lists every failing he has and gives one answer at the end: 'I, your servant, take refuge in you.' Surrender is the sign of ripeness.

சிவமகாபுராணம்; கந்தபுராணம் (கச்சியப்ப சிவாசாரியார்); தேவாரம்; திருவாசகம்

அடைக்கலம் புகுந்த தேவர்களுக்காக நஞ்சுண்ட நீலகண்டன்

அமுதம் பெற வேண்டித் தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தனர். மந்தர மலை மத்தாக, வாசுகி என்ற பாம்பு கயிறாக, கடல் கலங்கியது. கடைந்து கொண்டிருக்கும்போது அமுதத்துக்கு முன் ஆலகால விடம் எழுந்தது. அதன் வெப்பத்தில் உலகங்கள் கருகத் தொடங்கின. தேவர்களும் அசுரர்களும் அஞ்சி ஓடினர்.

அவர்கள் கயிலைக்கு ஓடி வந்து சிவபெருமானிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்: 'எங்களைக் காப்பாற்று!' இறைவன் அந்த விடத்தைக் கையில் திரட்டி உண்டான். அது வயிற்றுக்குள் சென்றால் உள்ளே இருக்கும் உலகங்கள் அழியும் என்று உமையம்மை அவன் கழுத்தைப் பற்றி நிறுத்தினாள். விடம் கழுத்திலேயே நின்று நீலநிறமானது. அன்று முதல் அவன் நீலகண்டன், திருநீலகண்டன் ஆனான்.

அடைக்கலப் பத்தில் மணிவாசகர் 'தாழியைப் பாவு தயிர் போல் தளர்ந்தேன்' என்று கடையப்படும் தன் மனத்தைச் சொல்கிறார்; 'அடியேன் உன் அடைக்கலமே' என்று ஒவ்வொரு பாடலிலும் கதறுகிறார். பாற்கடல் கடைதலில் எழுந்த நஞ்சை உண்டு அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காத்தவன், உலக ஆசைகளால் கடையப்பட்டு அடைக்கலம் புகும் அடியாரையும் கைவிடமாட்டான். அடைக்கலம் புகுந்தவரைக் காக்க அவன் நஞ்சையும் உண்பான்.

Siva Mahapurana; Kandha Puranam (Kachiyappa Sivacharyar); Thevaram; Thiruvasagam

The Blue-Throated Lord Who Drank the Poison for Those Who Sought Refuge

The gods and the asuras churned the ocean of milk to win the nectar of immortality, with Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope. As they churned, before the nectar appeared, the deadly Halahala poison rose up. Its heat began to scorch the worlds, and gods and asuras alike fled in terror.

They ran to Kailasa and took refuge in Siva: 'Save us!' The Lord gathered the poison in his hand and drank it. Uma, fearing that if it went down it would destroy the worlds within him, held his throat, and the poison stayed there and turned it blue. From that day he has been Nilakantha, the Blue-Throated Lord.

In Adaikkalappathu, Manikkavasagar speaks of his mind being churned 'like curd in a pot', and in every verse he cries, 'I take refuge in you.' The Lord who drank the poison churned up from the ocean to save those who sought his refuge will not abandon a devotee churned by worldly desire who seeks refuge in him. To protect those who come to him for refuge, he will drink even poison.

சிந்தனைக்கு

நல்ல ஒன்றை அவசரமாக விழுங்காமல் மெதுவாகச் சுவைக்க இன்று என்ன செய்யலாம்?

To reflect on

What good thing in your life could you savour slowly instead of gulping it down?