திருவாசகம் 416 · பிறிவறியா அன்பர்நின் அருட்பெய்கழல் தாளிணைக்கீழ்

Verse 416 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Adaikkalappathu · Verse 9 of 10

பிறிவறியா அன்பர்நின் அருட்பெய்கழல் தாளிணைக்கீழ்மறிவறியாச் செல்வம்வந்துபெற்றார் உன்னை வந்திப்பதோர்நெறியறி யேன் நின்னையே அறியேன் நின்னையே அறியும்அறிவறியேன் உடையாய் அடியேன் உன் அடைக்கலமே.

Pirivariyaa anparnin arutpeykazhal thaalinaikkeezh / Marivariyaas selvamvanthuperraar unnai vanthippathoar / Neriyari yaen ninnaiyae ariyaen ninnaiyae ariyum / Arivariyaen utaiyaay atiyaen un ataikkalamae.

பொருள்

உன்னைப் பிரிவதை அறியாத அன்பர்கள், அருள் பொழியும் கழலணிந்த உன் திருவடிகளின் கீழ் வந்து, திரும்பி வருதல் இல்லாத செல்வத்தைப் பெற்றார்கள். நானோ உன்னை வணங்குவதற்கான ஒரு நெறியும் அறியேன்; உன்னையே அறியேன்; உன்னையே அறியும் அறிவையும் அறியேன். என்னை உடையவனே! அடியேன் உனக்கே அடைக்கலம்.

Meaning

Lovers who never knew separation from you came beneath your anklet-bearing feet that pour grace, and received the wealth from which there is no turning back. But I do not know any path by which to worship you; I do not know you; I do not even know the knowing that knows you. You who own me, I, your servant, take refuge in you alone.

சொற்பொருள் Word by word

பிறிவு அறியா: பிரிவை அறியாத
அருட்பெய் கழல்: அருள் பொழியும் கழல்
தாளிணைக்கீழ்: இரு திருவடிகளின் கீழ்
மறிவு அறியா: திரும்புதல் இல்லாத
செல்வம்: முக்திச் செல்வம்
வந்திப்பது: வணங்குவது
நெறி: வழி
அறியும் அறிவு: அறியும் ஞானம்
உடையாய்: என்னை உடையவனே
அடைக்கலமே: அடைக்கலம் புகுந்தவன்

விளக்கம்

இந்தப் பாடலில் மூன்று படிகள் உள்ளன: வழிபாட்டு நெறியை அறியேன், உன்னை அறியேன், உன்னை அறியும் அறிவையும் அறியேன். ஒவ்வொரு படியும் முந்தையதைவிட ஆழமானது. இறுதியில் தன் அறிவின் எல்லையையே ஒப்புக்கொள்கிறார்.

சைவ சித்தாந்தத்தில் உயிர் தானாக இறைவனை அறிய முடியாது. இறைவனே தன் அருளால் தன்னை அறிவிக்க வேண்டும். 'அவனருளாலே அவன் தாள் வணங்கி' என்று சிவபுராணத்தில் மணிவாசகரே சொன்னார். உன்னை அறியும் அறிவும் உன் அருளே.

'மறிவு அறியாச் செல்வம்' என்பது திரும்பிப் போகாத செல்வம்: முக்தி. உலகச் செல்வம் வந்து போகும்; இந்தச் செல்வம் ஒருமுறை கிடைத்தால் நிலைக்கும்.

Explanation

This verse has three steps: I do not know the way to worship, I do not know you, I do not even know the knowing that knows you. Each step goes deeper than the last. In the end he admits the very limit of his knowing.

In Saiva Siddhanta the soul cannot know the Lord on its own. The Lord must make himself known by his grace. In the Sivapuranam, Manikkavasagar himself said, 'by his grace alone I bow at his feet.' Even the knowledge that knows you is your grace.

'Wealth from which there is no turning back' is liberation. Worldly wealth comes and goes; this wealth, once received, stays.

சிவமகாபுராணம்; கந்தபுராணம் (கச்சியப்ப சிவாசாரியார்); தேவாரம்; திருவாசகம்

அடைக்கலம் புகுந்த தேவர்களுக்காக நஞ்சுண்ட நீலகண்டன்

அமுதம் பெற வேண்டித் தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தனர். மந்தர மலை மத்தாக, வாசுகி என்ற பாம்பு கயிறாக, கடல் கலங்கியது. கடைந்து கொண்டிருக்கும்போது அமுதத்துக்கு முன் ஆலகால விடம் எழுந்தது. அதன் வெப்பத்தில் உலகங்கள் கருகத் தொடங்கின. தேவர்களும் அசுரர்களும் அஞ்சி ஓடினர்.

அவர்கள் கயிலைக்கு ஓடி வந்து சிவபெருமானிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்: 'எங்களைக் காப்பாற்று!' இறைவன் அந்த விடத்தைக் கையில் திரட்டி உண்டான். அது வயிற்றுக்குள் சென்றால் உள்ளே இருக்கும் உலகங்கள் அழியும் என்று உமையம்மை அவன் கழுத்தைப் பற்றி நிறுத்தினாள். விடம் கழுத்திலேயே நின்று நீலநிறமானது. அன்று முதல் அவன் நீலகண்டன், திருநீலகண்டன் ஆனான்.

அடைக்கலப் பத்தில் மணிவாசகர் 'தாழியைப் பாவு தயிர் போல் தளர்ந்தேன்' என்று கடையப்படும் தன் மனத்தைச் சொல்கிறார்; 'அடியேன் உன் அடைக்கலமே' என்று ஒவ்வொரு பாடலிலும் கதறுகிறார். பாற்கடல் கடைதலில் எழுந்த நஞ்சை உண்டு அடைக்கலம் புகுந்தவர்களைக் காத்தவன், உலக ஆசைகளால் கடையப்பட்டு அடைக்கலம் புகும் அடியாரையும் கைவிடமாட்டான். அடைக்கலம் புகுந்தவரைக் காக்க அவன் நஞ்சையும் உண்பான்.

Siva Mahapurana; Kandha Puranam (Kachiyappa Sivacharyar); Thevaram; Thiruvasagam

The Blue-Throated Lord Who Drank the Poison for Those Who Sought Refuge

The gods and the asuras churned the ocean of milk to win the nectar of immortality, with Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope. As they churned, before the nectar appeared, the deadly Halahala poison rose up. Its heat began to scorch the worlds, and gods and asuras alike fled in terror.

They ran to Kailasa and took refuge in Siva: 'Save us!' The Lord gathered the poison in his hand and drank it. Uma, fearing that if it went down it would destroy the worlds within him, held his throat, and the poison stayed there and turned it blue. From that day he has been Nilakantha, the Blue-Throated Lord.

In Adaikkalappathu, Manikkavasagar speaks of his mind being churned 'like curd in a pot', and in every verse he cries, 'I take refuge in you.' The Lord who drank the poison churned up from the ocean to save those who sought his refuge will not abandon a devotee churned by worldly desire who seeks refuge in him. To protect those who come to him for refuge, he will drink even poison.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் 'அறியேன்' என்று நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று எது?

To reflect on

What do you need to honestly admit you do not know?