திருவாசகம் 620 · முன்னை வினையிரண்டும் வேரறுத்து முன்னின்றான்

Verse 620 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiruvenba · Verse 4 of 11

முன்னை வினையிரண்டும் வேரறுத்து முன்னின்றான்பின்னைப் பிறப்பறுக்கும் பேராளன் தென்னன்பெருந்துறையில் மேய பெருங்கருணை யாளன்வருந்துயரந் தீர்க்கும் மருந்து.

Munnai vinaiyirantum vaeraruththu munninraan / Pinnaip pirapparukkum paeraalan thennan / Perunthuraiyil maeya perungkarunai yaalan / Varunthuyaran theerkkum marunthu.

பொருள்

முன்னைய வினைகள் இரண்டையும் வேரோடு அறுத்து என் முன் வந்து நின்றான். இனி வரும் பிறவியை அறுக்கும் பெருந்தகையாளன், தென்னவனின் பெருந்துறையில் உறையும் பெருங்கருணையாளன், வரப்போகும் துயரத்தைத் தீர்க்கும் மருந்து.

Meaning

He cut out both my former karmas by the root and came and stood before me. The Great One who cuts away births still to come, the Lord of great compassion who dwells in the Southern King's Perunthurai, is the medicine that cures the sorrow yet to come.

சொற்பொருள் Word by word

முன்னை வினை: முந்தைய வினை
வேர் அறுத்து: வேரோடு அறுத்து
முன் நின்றான்: எதிரே வந்து நின்றான்
பின்னைப் பிறப்பு: இனி வரும் பிறவி
பேராளன்: பெருந்தகையாளன்
தென்னன்: பாண்டியன்
மேய: உறையும்
பெருங்கருணையாளன்: பெரும் கருணையுடையவன்
வருந்துயரம்: வரப்போகும் துன்பம்
மருந்து: நோய் தீர்க்கும் மருந்து

விளக்கம்

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் மூன்றும் இந்த வெண்பாவில்: முன்னை வினை அறுந்தது (கடந்தது), முன் நின்றான் (நிகழ்வது), பின்னைப் பிறப்பு அறும் (எதிர்வருவது). இறைவன் மூன்று காலத்தையும் ஆள்கிறான்.

சாதாரண மருந்து இருக்கும் நோயைத் தீர்க்கிறது. இறைவன் 'வருந்துயரம்', இன்னும் வராத நோயையும் தீர்க்கும் மருந்து. அதுவே பிறவி அறுதல்.

Explanation

Past, present and future are all in this venba: former karma cut away (past), he came and stood before me (present), future births cut off (future). The Lord rules all three times.

Ordinary medicine cures an illness that is already here. The Lord is the medicine for 'the sorrow yet to come', an illness that has not yet arrived. That is the cutting off of birth.

பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), கோச்செங்கட் சோழ நாயனார் புராணம்; தேவாரம் (திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர்); திருவானைக்கா தல மரபு

திருவானைக்காவின் சிலந்தியும் யானையும்

காவிரிக் கரையில் ஒரு நாவல் மரத்தடியில் ஒரு சிவலிங்கம் இருந்தது. ஒரு வெள்ளை யானை நாள்தோறும் காவிரியிலிருந்து துதிக்கையில் நீர் கொண்டு வந்து லிங்கத்தை நீராட்டி, மலர் சூட்டி வழிபட்டது. அதே லிங்கத்தின் மேல், மரத்திலிருந்து உதிரும் சருகுகளும் வெயிலும் படாதபடி, ஒரு சிலந்தி வலை பின்னி நிழல் தந்து வழிபட்டது.

யானைக்கு அந்த வலை அழுக்காகத் தோன்றியது; ஒவ்வொரு நாளும் அதை நீரால் கழுவி அழித்தது. சிலந்தி ஒவ்வொரு இரவும் மீண்டும் பின்னியது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் அறியாமல், ஒரே இறைவனை அவரவர் வழியில் அன்போடு வழிபட்டனர். ஒரு நாள் சினமடைந்த சிலந்தி யானையின் துதிக்கைக்குள் புகுந்து கடித்தது. வலி தாங்காத யானை துதிக்கையைத் தரையில் அடித்தது. யானையும் சிலந்தியும் இறந்தன.

இருவரின் அன்பையும் இறைவன் ஏற்றான். யானைக்கு முக்தி தந்தான்; அதனால் அந்தத் தலம் 'திருவானைக்கா' எனப்பட்டது. சிலந்தி சோழ குலத்தில் கோச்செங்கட் சோழனாகப் பிறந்தது. முற்பிறவி நினைவால், அவன் யானைகள் ஏற முடியாத உயரமான மாடக்கோயில்களாக எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட சிவாலயங்களைக் கட்டினான்; அவனும் நாயன்மார்களில் ஒருவரானான்.

திருவெண்பாவில் மணிவாசகர் 'யாவர்க்கும் கீழாம் அடியேனை யாரும் பெற்றறியா இன்பத்துள் வைத்தாய்' என்கிறார். பெரிய யானையையும் சிறிய சிலந்தியையும் இறைவன் ஒரே அன்போடு ஏற்றான். 'அணைந்தோர் தன்மை' என்பது உருவத்தின் அளவில் அல்ல, அன்பின் ஆழத்தில் இருக்கிறது.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Kochengat Chola Nayanar; Thevaram (Sambandar, Appar); Thiruvanaikka temple tradition

The Spider and the Elephant of Thiruvanaikka

Under a naval tree on the banks of the Kaveri stood a Siva linga. Every day a white elephant brought water from the Kaveri in its trunk, bathed the linga, placed flowers on it and worshipped. Over that same linga a spider wove a web, to shade it from the sun and the falling leaves, and worshipped in its own way.

To the elephant the web looked like dirt, and each day it washed it away. Each night the spider wove it again. Neither knew of the other; both worshipped the same Lord with love, each in its own way. One day the spider, angered, crawled into the elephant's trunk and bit it. In agony the elephant beat its trunk on the ground, and both the elephant and the spider died.

The Lord accepted the love of both. He gave the elephant liberation, and so the shrine is called Thiruvanaikka, 'the holy elephant grove'. The spider was reborn in the Chola line as Kochengat Chola. Remembering his former life, he built more than seventy Siva temples as tall terraced shrines that no elephant could climb, and he too became one of the Nayanmars.

In the Thiruvenba Manikkavasagar says, 'You set me, lower than all, in a bliss no one has ever known.' The Lord received the great elephant and the tiny spider with the same love. 'The nature of those who have reached' lies not in the size of the body but in the depth of love.

சிந்தனைக்கு

வரப்போகும் துன்பத்துக்கு இன்றே நீங்கள் எடுக்கக்கூடிய 'மருந்து' எது?

To reflect on

What medicine could you take today for a sorrow that has not yet come?