செங்கோன்மை

மனுநீதிச் சோழன்

தமிழ் மரபில் சேக்கிழாரின் பெரியபுராணம், சிலப்பதிகாரம் முதலிய நூல்களில் போற்றப்படும் வரலாறு: திருவாரூரில் மனுநீதிச் சோழன் என்ற மன்னன் ஆண்டான். அவன் பெயருக்கேற்ப மனுநீதிப்படி நீதி வழங்குபவன். மக்கள் எந்த நேரத்திலும் தன்னிடம் முறையிடலாம் என்பதற்காக அரண்மனை வாயிலில் ஒரு ஆராய்ச்சி மணியைக் கட்டியிருந்தான். துன்பம் உற்றவர் அந்த மணியை அடித்தால் அரசன் உடனே வருவான்.

அவனுக்கு வீதிவிடங்கன் என்ற ஒரே மகன் இருந்தான். ஒரு நாள் அந்த இளவரசன் தேரில் திருவாரூர் வீதியில் பவனி வந்தான். வேகமாகச் சென்ற தேரின் சக்கரத்தில் ஒரு பசுவின் இளம் கன்று சிக்கி இறந்தது. இளவரசன் அதை அறிந்தும் அறியாமலும் கடந்து சென்றிருக்கலாம். தாய்ப்பசு கன்றை இழந்த துயரில் கதறியது.

அந்தப் பசு அரண்மனை வாயிலுக்கு ஓடி வந்து ஆராய்ச்சி மணியைத் தன் கொம்பால் இடித்து அடித்தது. மணியோசை கேட்ட மன்னன் வெளியே வந்தான். கண்ணீர் வடிக்கும் பசுவையும் அதன் துயரத்தையும் கண்டான். அமைச்சர்கள் நடந்ததை விசாரித்து, அவன் மகனின் தேர்ச்சக்கரமே கன்றைக் கொன்றது என்பதை அறிந்தனர். அவர்கள் அதை மன்னனிடம் சொல்லத் தயங்கினர்.

மன்னன் உண்மையை வற்புறுத்திக் கேட்டு அறிந்தான். அவன் மிகவும் வருந்தினான். தன் மகன் என்பதற்காக எந்தச் சலுகையும் காட்டவில்லை. அமைச்சர்களிடம், "கன்றை இழந்த இப்பசுவின் துயரத்துக்கு நான் என்ன செய்வேன்? அதற்கு நீதி வேண்டும். என் குடியில் பிறந்தவன் தவறு செய்தால் அதற்கு நானே பொறுப்பு" என்றான். கன்றைக் கொன்ற பழிக்குப் பரிகாரம் என்ன என்று அந்தணர்களிடம் கேட்டான்.

பிராயச்சித்தம் செய்தால் பழி தீரும் என்று அந்தணர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் மன்னன் அதை ஏற்கவில்லை. "கன்றை இழந்த தாயின் துயரம் எனக்கும் தெரிய வேண்டும். என் மகனை இழக்கும் துயரம் எனக்கு வந்தால்தான் நீதி நிறைவேறும்" என்றான். அவன் தன் மகனை அழைத்து, கன்று இறந்த அதே இடத்தில் படுக்க வைத்து, அதே தேர்ச் சக்கரத்தால் ஏற்றிக் கொல்லுமாறு ஆணையிட்டான்.

எவரும் அதைச் செய்யத் துணியவில்லை. மன்னன் தானே தேரில் ஏறி, மகன்மேல் ஏற்றத் தயாரானான். அந்தக் கணத்தில் சிவபெருமான் தோன்றி, கன்றையும் இளவரசனையும் உயிர்ப்பித்து, மன்னனின் நீதியைப் போற்றி ஆசீர்வதித்தார்.

தன் மகன் என்றும் தன் உயிர் என்றும் பாராமல், கண்ணோட்டத்துக்கு இடம் தராமல், நீதியை நிலைநாட்டிய மனுநீதிச் சோழன், செங்கோன்மையின் உச்சிக் காட்சி. இன்றும் அவன் பெயர் நீதிக்கு உவமையாகச் சொல்லப்படுகிறது.

மனுநீதிச் சோழனின் முடிவு மிகவும் கடுமையானதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் பின்னுள்ள கருத்து ஆழமானது. ஓர் அரசன் தன் குடும்பத்தினருக்குச் சலுகை காட்டினால், மக்கள் நீதியின் மீது நம்பிக்கை இழப்பார்கள். சட்டம் அரசனுக்கும் அவன் மகனுக்கும் ஒன்றேயாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த வரலாற்றின் மையம். இதனால்தான் அவன் தன் மகனைத் தண்டிக்கவும் தயாரானான்.

அவன் அமைச்சர்கள் தயங்கியதில் ஒரு உண்மை தெரிகிறது. அதிகாரத்தின் அருகில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் அரசனுக்கு உகந்த செய்தியையே சொல்ல விரும்புவர். ஆனால் நீதியான அரசன் கசப்பான உண்மையையும் கேட்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும். மனுநீதிச் சோழன் உண்மையை வற்புறுத்திக் கேட்டான். அவ்வாறு கேட்கும் மனமே செங்கோலின் முதல் நிபந்தனை.

ஆராய்ச்சி மணி என்பது மக்களுக்கும் அரசனுக்கும் இடையிலான நேரடித் தொடர்பு. எந்தப் பசுவும், எந்த ஏழையும் அந்த மணியை அடிக்கலாம். அதாவது நீதி என்பது வலியவர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல; வாயில்லா உயிர்களுக்கும் உரியது. இது அரசனின் அணுகும் எளிமையையும் காட்டுகிறது.

இறுதியில் சிவபெருமான் தோன்றியது நீதிக்கு இறைவனின் ஆதரவு உண்டு என்ற நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. தமிழ் மரபில் அரசன் நீதி தவறாமல் ஆளும்போது இயற்கையும் தெய்வமும் அவனுக்குத் துணை நிற்கும் என்பது நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கையே இந்த அதிகாரத்தின் உணர்வு.

இக்கதையைச் சொல்லும் ஒவ்வொருவரும் ஒன்றை உணர வேண்டும்: மன்னன் தன் மகன்மீது கொண்ட பாசத்தை மறுக்கவில்லை; அவன் துயரப்பட்டான். ஆனால் பாசத்தை நீதிக்கு மேலாக வைக்கவில்லை. அன்பும் அறமும் முரண்படும்போது அறத்தைத் தேர்வதே செங்கோலின் அடையாளம். மனுநீதிச் சோழனின் இந்த மனவலிமை தலைமுறைகளைத் தாண்டி இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

Manu Needhi Cholan

A history praised in Tamil tradition, in works such as Sekkizhar's Periya Puranam and the Silappadikaram: At Thiruvarur ruled a king called Manu Needhi Cholan. True to his name he gave justice according to Manu's justice. So that people could appeal to him at any time, he had tied a bell of inquiry (aarayichi mani) at the palace gate. If anyone in distress rang that bell, the king would come at once.

He had an only son called Veedhi Vidangan. One day the prince rode in procession in a chariot on the streets of Thiruvarur. A young calf of a cow was caught under the wheel of the fast-moving chariot and died. The prince may have gone past, knowing or not knowing. The mother cow wailed in grief at losing her calf.

The cow ran to the palace gate and struck the bell of inquiry with her horn. Hearing the sound, the king came out. He saw the weeping cow and her grief. The ministers inquired and learned that his own son's chariot wheel had killed the calf. They hesitated to tell the king.

The king insisted and learned the truth. He grieved greatly. He showed no favour because it was his son. He said to the ministers, "What shall I do for the grief of this cow that lost her calf? She needs justice. If one born in my line errs, I am responsible." He asked the brahmins what the atonement was for the sin of killing the calf.

The brahmins said that if he performed an expiatory rite the sin would be cleared. But the king did not accept it. "I too must know the grief of a mother who lost her calf. Justice will be done only if the sorrow of losing my son comes to me," he said. He called his son, had him lie at the same spot where the calf died, and ordered that the same chariot wheel be driven over him.

No one dared do it. The king himself mounted the chariot, ready to drive over his son. At that moment Lord Shiva appeared, revived the calf and the prince, praised the king's justice and blessed him.

Manu Needhi Cholan, who established justice without room for partiality, not looking at 'my son' or 'my life', is the peak scene of sengonmai. Even today his name is cited as a simile for justice.

The king's decision may seem very harsh, but the thought behind it is deep. If a king shows favour to his own family, people lose faith in justice. The heart of this history is that the law must be one and the same for the king and his son. That is why he was ready even to punish his son.