பிருது மன்னன் பூமியைக் கறந்தது
பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம் ஆகியவற்றிலிருந்து: வேனன் என்ற கொடுங்கோல் அரசன் ஆண்ட காலத்தில் மக்கள் மிகவும் துன்புற்றனர். அவன் அறத்தை மீறி, வேள்விகளைத் தடுத்து, தன்னையே வழிபடச் சொன்னான். முனிவர்கள் அவனைத் திருத்த முயன்றும் முடியாததால் அவன் அழிந்தான். அவன் இறந்த பின் நாடு அரசர் இன்றித் தவித்தது. கொள்ளை, பசி, அநீதி பெருகின.
முனிவர்கள் வேனனின் உடலிலிருந்து ஒரு புதிய அரசனை உருவாக்கினர். முதலில் தீமைகள் ஒரு குள்ள உருவாக வெளியேறின. பிறகு அவன் உடலிலிருந்து பிருது என்ற சிறந்த அரசன் தோன்றினார். அவர் விஷ்ணுவின் அம்சம் என்று புராணம் போற்றுகிறது. அவருடன் இலக்குமியின் அம்சமான அர்ச்சி தேவியும் தோன்றினாள்.
பிருது அரசாட்சியை ஏற்றபோது பூமியில் பஞ்சம் நிலவியது. மக்கள் பசியால் வாடி, அரசனிடம் ஓடி வந்து முறையிட்டனர். "நீரே எங்களுக்கு மழை போன்றவர்; எங்களுக்கு உணவு தாருங்கள்" என்று வேண்டினர். பிருது கோபத்துடன் வில்லை எடுத்தார்: "பூமி உணவை மறைத்துவிட்டாள். அவளைத் தண்டிப்பேன்."
பூமி பசு வடிவில் அஞ்சி ஓடினாள். பிருது அவளைத் துரத்தினார். இறுதியில் அவள் பணிந்து, "அரசே, என்னைக் கொன்றால் உங்கள் குடிகள் உணவின்றி அழிவர். அன்பாகக் கேளுங்கள்; நான் தருகிறேன்" என்றாள். பிருது அவளைச் சமப்படுத்தி, தானே கன்றாக இருந்து, எல்லா உயிர்களுக்கும் வேண்டிய பயிர்களையும் செல்வங்களையும் கறந்தார்.
பூமியைச் சமப்படுத்தி, நகரங்களையும் ஊர்களையும் அமைத்து, வேளாண்மையைக் கற்பித்தார். அவரால் பூமி 'பிருதிவி' என்ற பெயர் பெற்றது. மக்கள் உணவும் பாதுகாப்பும் பெற்றனர். அவருடைய நீதியான ஆட்சியில் அவர் குடிகள் அனைவரும் மழையை நோக்குவது போல அவர் செங்கோலை நம்பி வாழ்ந்தனர்.
பிருது தனது கடமையைத் தவறாது செய்தார் என்பதால் மக்கள் அவரைத் தங்கள் வாழ்வின் ஆதாரமாகக் கண்டனர். மழை உயிர்களைக் காப்பது போல அரசன் குடிகளைக் காக்கிறான் என்பதற்கு பிருதுவின் ஆட்சி ஒரு புராண எடுத்துக்காட்டு.
மன்னன் அறம் தவறினால் நிலமே பயன் தராமல் போகும்; மன்னன் அறம் காத்தால் நிலமே பசுவாகப் பால் சுரக்கும். இதை உணர்த்தவே நம் புராணங்கள் பிருதுவின் கதையை நினைவுகூர்கின்றன. அவனால்தான் நிலத்துக்குப் 'பிருத்வி' என்ற பெயரும் வந்தது.