வினை செயல்வகை

கடலுக்கு மேல் பாலம்

இராமாயணத்திலிருந்து. சீதையைத் தேடிச் சென்ற அனுமன் இலங்கையில் அவளைக் கண்டு திரும்பிய செய்தியைக் கேட்டதும் இராமர் மனம் தெளிந்தார். வானரப் படையோடு தென்கடற்கரையை அடைந்தபோது முன்னால் எல்லையற்ற அலைகள் எழுந்து ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருந்தன. படையில் இருந்த எல்லோரும் ஒரே கேள்வியோடு நின்றார்கள்: இந்தக் கடலை எப்படிக் கடப்பது?

இராமர் சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றார். விபீடணன் அவரிடம் சரணடைந்து, கடலரசனை வேண்டினால் வழி கிடைக்கும் என்று யோசனை சொன்னான். இராமர் கடற்கரையில் தர்ப்பைப் புல்லில் அமர்ந்து கடலரசனை நோக்கி மூன்று நாள் நோன்பு இருந்தார். அவன் தோன்றாததால் அவர் அம்பை எடுக்கத் தொடங்கியபோது, கடலரசன் வந்து பணிவோடு வணங்கினான். வானர வீரனான நளனிடம் விஸ்வகர்மாவின் அருள் இருப்பதாகவும், அவன் கட்டும் பாலத்தை நான் தாங்குவேன் என்றும் கூறினான்.

அன்றுமுதல் இராமரின் படையில் ஒரு பெரிய திட்டம் உருவானது. சுக்ரீவன் ஆணைப்படி வானரப் படை காடுகளுக்குச் சென்று பாறைகளையும் மரங்களையும் கொண்டுவந்து குவித்தது. வலிமையான வானர வீரர்கள் மலைகளைப் பெயர்த்து வந்தனர். சிறியவர்கள் சிறு கற்களைச் சுமந்தனர். நளன் எங்கே எந்தக் கல்லை வைக்க வேண்டும், எப்படி வரிசையாக அடுக்க வேண்டும் என்று கணக்கிட்டு அவர்களுக்கு வழிகாட்டினான். பொருள் வளம், கருவியாகக் கல், அதைக் கட்டும் திறன் உடைய நளன், கடல் அமைதியாக இருந்த நேரம், கடல் குறுகும் இடம் ஆகிய ஐந்தும் ஒன்றாகக் கூடின.

நாள் தோறும் ஒழுங்காக வேலை நடந்தது. முதல் நாள் சில யோசனங்கள், அடுத்த நாள் மேலும் பல என்று பாலம் நீண்டது. கற்கள் கடலில் மூழ்காமல் மிதந்தன என்று பாரம்பரியம் சொல்கிறது; இராமரின் திருநாமம் எழுதப்பட்ட கற்கள் என்றும் பலர் சொல்வர். அது பக்தியின் மரபு. இங்கு நாம் காணவேண்டியது, ஒவ்வொருவரும் தம் பங்கை ஒழுங்காக ஆற்றியதே.

ஒரு அணில் தன் உடலில் மணலைச் சுமந்து வந்து கற்களுக்கு இடையே உதறியதையும் மரபு சொல்கிறது. பெரியவர்கள் சிரித்தாலும் இராமர் அதை அன்போடு கண்டு, தம் விரல்களால் அதன் முதுகை வருடினார் என்பர். சிறிய முயற்சியையும் புறக்கணிக்காமல் அதையும் செயலின் பகுதியாகக் கொள்ளும் தலைமையின் அடையாளம் அது.

ஐந்தாம் நாள் முடிவில் பாலம் இலங்கைக் கரையைத் தொட்டது என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. பின்பு படை முழுவதும் அந்தப் பாதையில் கடந்து சென்றது. முடிவெடுத்த பின் தயங்காமலும், ஆராய்ந்த பின் ஒழுங்காகவும் செய்த செயல் அது. கடலே தடை என்று நின்றவர்கள் கடலையே வழியாக்கிக்கொண்டார்கள். வினைசெயல்வகை அதிகாரம் சொல்வதும் இதுவே: எண்ணம், கூட்டுழைப்பு, முறையான திட்டம், நம்பிக்கை ஆகியவை சேர்ந்தால் எந்தக் கடலும் பாதையாகும்.

இந்தக் காட்சியில் காணப்படும் இன்னொரு நுட்பம், தலைவனின் அமைதி. கடலைக் கண்டதும் படை கலங்கியபோது இராமன் பதறவில்லை; எண்ணினார், நோன்பிருந்தார், துணை தேடினார். திட்டத்தை நளனிடம் ஒப்படைத்தார்; தாம் குறுக்கிடவில்லை. தேர்ந்தவனிடம் வேலையை விடுவதும் செயலின் முறையே. பின்னர் படை முழுதும் அந்தப் பாலத்தின் வழியே கடந்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான கைகளின் உழைப்பு ஒரே பாதையாக நீண்டிருப்பதை எல்லோரும் கண்டனர். செயல் வகை அறிந்தவர்களுக்குத் தடை ஒரு நாளும் முடிவல்ல; அது ஒரு புதிய திட்டத்துக்கான தொடக்கம்.

இந்தச் சிறிய காட்சியை வளர்ப்புக் கதையாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு நல்ல திட்டத்தின் எல்லாக் கூறுகளும் இதில் அடங்கியிருப்பதைக் காணலாம். குறிக்கோள் தெளிவாக இருந்தது; சீதையை மீட்பதே அது. தடை தெளிவாகத் தெரிந்தது; பெரும் கடல். பொருள்கள் அருகிலேயே கிடைத்தன; காடு, மலை, கற்கள். வேலை செய்யும் ஆட்கள் கணக்கற்றவர். அவர்களை வழிநடத்தும் திறமையாளன் நளன். இவை அனைத்தும் ஒன்றாகக் கூடியபோது கடலும் தோற்றது. வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் சொல்லிய பத்து உண்மைகளையும் இக்கதை ஒரே காட்சியில் காட்டுகிறது. நம் வாழ்க்கையிலும் நமக்கு முன்னால் ஒரு கடல் வந்தால், பதற்றத்தை விட்டு, ஆராய்ந்து, உரியவரிடம் பொறுப்பை ஒப்படைத்து, எல்லோரும் தம் பங்கைச் செய்தால் பாலம் எழும் என்பதே இதன் பாடம்.

இந்தக் கதையை நாம் கேட்கும் ஒவ்வொரு முறையும், கடலைக் கண்டு அஞ்சியவர்கள் அதையே பாதையாக மாற்றிய கூட்டு உழைப்பின் பெருமை நம் மனத்தில் ஒளிர்கிறது. இராமனின் அமைதியும், நளனின் திறமையும், வானரப் படையின் ஒருமித்த உழைப்பும் சேர்ந்தபோது முடியாதது என்று எண்ணிய காரியம் முடிந்தது.

A Bridge over the Sea

From the Ramayana. When Hanuman returned from Lanka with news that he had found Sita, Rama's heart steadied. He marched with the vanara army to the southern shore, and there the endless waves rose and roared before them. Everyone in the army stood with the same question: how could this sea be crossed?

Rama stood silent for a while. Vibhishana, who had come to him for refuge, advised him to seek the help of the lord of the ocean. Rama sat on darbha grass by the shore and kept a vow for three days, calling on the sea. When the god did not appear and Rama reached for his bow, the lord of the ocean came forward and bowed in humility. He told Rama that the vanara Nala carried the grace of Vishvakarma, the divine architect, and that any bridge Nala built, the sea would bear.

From that day a great plan took shape. At Sugriva's command the vanara host went into the forests and brought rocks and trees. The strongest uprooted hills; the smaller ones carried small stones. Nala calculated where each stone should lie and in what order, and guided the builders. The five things the Kural speaks of came together: abundant material, stones as the instrument, Nala as the skilled hand, a calm season on the water and a narrow place to span.

Work went on day after day with order. A few leagues were laid on the first day, more on the next, and the bridge stretched outward. Tradition says the stones floated, and many devotees say the name of Rama was inscribed on them. That is the way of devotion. What we should notice is that each person did his part with discipline.

Tradition also tells of a little squirrel that rolled in the sand and shook it between the stones. The great ones laughed, but Rama watched with affection and stroked its back with his fingers. It is the mark of a leader that even the smallest effort is counted as part of the task.

On the fifth day, the Ramayana says, the bridge touched the shore of Lanka, and the whole army crossed along it. It was work done without hesitation once decided, and with order once examined. Those who had stood before the sea as before an obstacle made the sea itself their road. This is what the chapter teaches: when purpose, shared labour, careful planning and faith come together, even an ocean becomes a path.