Kural 672 · தூங்குக தூங்கிச் செயற்பால தூங்கற்க

அனுமனின் இரு வேகங்கள்

இராமாயணத்திலிருந்து. இலங்கையில் சீதையைத் தேடிச் சென்ற அனுமன் முதலில் மிகுந்த நிதானத்தோடு நடந்தான். இரவில் சிறிய உருவம் எடுத்து, இராவணனின் அரண்மனை, மண்டபங்கள், அந்தப்புரம், தோட்டங்கள் என்று ஒவ்வொரு இடமாகக் கண்டு வந்தான். எந்த இடத்தையும் அவசரத்தில் தவறவிடவில்லை. அசோகவனத்தில் சீதையைக் கண்ட பிறகும் உடனே பாய்ந்து வெளிப்படாமல், மரத்தின் மேலிருந்து அமைதியாகக் கவனித்தான். பிறகு இராமரின் மோதிரத்தைக் காட்டி அவளுடன் மெல்ல உரையாடினான். இங்கே நிதானமே சரியான வழி.

வேறொரு காட்சி போர்க்களத்தில் நடந்தது. இந்திரஜித்தின் அம்புகளால் இலக்குவன் மயங்கி வீழ்ந்தான். வைத்தியரான சுஷேணர் சொன்னார்: இமயமலையில் உள்ள சஞ்சீவி மூலிகையைக் கொண்டு வந்தால் இலக்குவன் பிழைப்பான்; ஆனால் இரவு முடியும் முன் வேண்டும். இப்போது ஒவ்வொரு கணமும் உயிர் போன்றது. அனுமன் ஒரு கணமும் தாமதிக்கவில்லை. வானில் தாவி இமயத்தை அடைந்தான்.

மலையில் எந்தச் செடி என்று அடையாளம் காண்பதில் நேரம் செல்லுமே என்று உணர்ந்தான். நிதானமாக ஒவ்வொரு செடியையும் ஆராயும் நேரம் அது அல்ல என்று புரிந்து, மலையின் ஒரு பகுதியையே தூக்கிக்கொண்டு வந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. சுஷேணர் மூலிகையை எடுத்து இலக்குவனுக்குத் தர, அவன் எழுந்தான்.

ஒரே அனுமன்தான் இரண்டு வகையாகச் செயல்பட்டான். இலங்கையில் தேடும்போது நிதானம்; உயிர் காக்க ஓடும்போது வேகம். இரண்டுமே சரியான இடத்தில் சரியாகப் பயன்பட்டன. செயலின் இயல்பை உணர்ந்து அதற்கேற்ப வேகத்தை மாற்றிக்கொள்வதே வள்ளுவர் காட்டும் அறிவு. அவசரத்தில் தேடியிருந்தால் சீதையைக் காண முடியாது; நிதானித்திருந்தால் இலக்குவனைக் காக்க முடியாது.

அனுமனின் இந்த இரண்டு வகைச் செயல்களிலும் ஒன்று பொதுவாக இருந்தது; இராமன் மீதான அர்ப்பணிப்பு. அந்த ஒரே நோக்கமே சில இடங்களில் நிதானத்தையும் சில இடங்களில் வேகத்தையும் தந்தது. குறிக்கோள் தெளிவாக இருந்தால் எப்போது நிற்க வேண்டும் எப்போது ஓட வேண்டும் என்று உள்ளம் தானே உணர்த்தும். இலங்கையில் அவன் காட்டிய பொறுமையும், இமயத்தில் காட்டிய விரைவும் ஒரே மனத்தின் இரு முகங்கள்.

சிறு அளவில் நம் வீட்டிலும் இதை உணரலாம். சமையலில் குழம்பு கொதிக்க நேரம் தரவேண்டும்; ஆனால் பால் பொங்கும்போது ஒரு கணம் விலகினாலும் சிந்திவிடும்.

Hanuman's Two Speeds

From the Ramayana. When Hanuman went searching for Sita in Lanka, he moved with great patience. At night, in a tiny form, he looked through Ravana's palace, its halls, its inner chambers and its gardens, place after place, and let no corner escape him in haste. Even after he saw Sita in the Ashoka grove he did not leap down at once. He watched quietly from the tree, and only then showed Rama's ring and spoke with her gently. Here slowness was the right way.

Another scene came on the battlefield. Lakshmana fell unconscious, struck by the arrows of Indrajit. The physician Sushena said that the life-giving herb Sanjivani, from the Himalayas, would save him, but it must be brought before the night ended. Now every moment was life itself. Hanuman did not waste a breath. He leapt into the sky and flew north.

On the mountain he realised that it would take too long to recognise the right plant. Knowing this was no time for studying each herb, he lifted a part of the mountain itself, as tradition tells. Sushena took the herb, gave it to Lakshmana, and he rose.

The same Hanuman acted in two ways: slow and careful while searching in Lanka, swift as thought when running to save a life. Both were right in their place. Wisdom, as Valluvar shows it, is to read the nature of the task and change one's pace accordingly. Had he hurried in Lanka he might never have found Sita; had he lingered in the Himalayas he could not have saved Lakshmana.