மன்னரைச் சேர்ந்து ஒழுகல்

விதுரரின் இரவு அறிவுரை

மகாபாரதத்திலிருந்து. கௌரவர்களின் தலைநகரான ஹஸ்தினாபுரத்தின் அமைச்சர்களுள் விதுரர் தனிச் சிறப்புடையவர். அவர் வியாசரின் மகன்; அரச குலத்தில் அல்லாத தாய்க்குப் பிறந்தவர் என்பதால் அரியணைக்கு உரிமை இல்லை. ஆயினும் தம் அறிவாலும் அறநெறியாலும் அரசன் திருதராஷ்டிரனின் நம்பிக்கைக்கு உரிய ஆலோசகராக இருந்தார். அவர் அரசனுக்கு அருகில் இருந்தபோதும், ஒருபோதும் அதிகாரத்தின் ஆசையில் மூழ்கவில்லை.

பாண்டவர்கள் சூதாட்டத்தில் தோற்று வனவாசம் சென்ற பிறகு, திருதராஷ்டிரனுக்குத் தூக்கம் வராமல் அமைதியின்மை வாட்டியது. ஓர் இரவு அவர் விதுரரை அழைத்து 'என் மனம் அமைதியின்றி இருக்கிறது; எனக்கு நல்லது எது என்று சொல்லுங்கள்' என்றார். அப்போது விதுரர் சொன்ன நீதிமொழிகளே 'விதுர நீதி' என்று மகாபாரதத்தில் போற்றப்படுகின்றன. அவர் அரசனை அவமதிக்கவில்லை; ஆனால் உண்மையை மறைக்கவும் இல்லை.

அவர் தம் சொற்களை மிகக் கவனமாக அமைத்தார். 'அரசே, பொருளையும் கோபத்தையும் அடக்கியவன் ஞானி; பகைவனை அவன் தீங்கு செய்யும் முன் ஒடுக்காதவன் துன்புறுவான்; தர்மம் காக்கும் பொருட்டுக் குலத்தின் ஒருவனைக் கைவிடலாம்' என்று பொதுவான அறநெறிகளாகச் சொல்லி, அரசன் தனது செயல்களோடு அவற்றை இணைத்துக் கொள்ளும்படி விட்டார். நேரடியாகக் குற்றம் சுமத்தாமல், அரசனின் மனமே உண்மையை உணரும்படி பேசினார்.

அவர் எப்போதும் சரியான நேரத்தையும் இடத்தையும் தேர்ந்தார். அரசன் தனிமையில் துயருற்ற இரவு நேரமே அவர் பேச ஏற்றதாக இருந்தது. அவையில் எல்லோர் முன்னிலையிலும் அரசனை அவமதிப்பதை அவர் தவிர்த்தார். அவ்வாறு செய்தால் அரசனின் மானம் காயப்பட்டு அவன் கேளாமல் போகக் கூடும் என்பதை உணர்ந்திருந்தார். தாம் உயர்வானவர் என்ற எண்ணம் அவருக்கு இல்லை.

ஆனால் அவரது தூய்மையான அறிவுரைகளை திருதராஷ்டிரன் முழுமையாகப் பின்பற்றவில்லை. துரியோதனனின் பாசம் அவனை மீறியது. கிருஷ்ணனின் தூது தோல்வியடைந்த பிறகு துரியோதனன் விதுரரை அவையிலேயே இகழ்ந்து பேசினான். அப்போது விதுரர் கோபப்படவில்லை; தம் வில்லை அவையிலேயே முறித்து வைத்து, தாம் இந்தப் போரில் எவர் பக்கமும் ஆயுதம் ஏந்தப் போவதில்லை என்று அறிவித்துவிட்டுத் தீர்த்த யாத்திரை புறப்பட்டார் என்று மரபு கூறுகிறது.

அரசனுக்கு அருகில் இருந்தும் விதுரர் தீயில் சுடப்படாமல் வாழ்ந்தார்; தூரத்தில் நின்றாலும் அரசனை விட்டுவிடவும் இல்லை. உண்மையை அன்போடு சொல்லும் எல்லை, மௌனத்தைக் காக்கும் எல்லை, விலகிச் செல்ல வேண்டிய எல்லை ஆகிய மூன்றையும் அவர் அறிந்திருந்தார். வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் சொல்லும் நெருக்கத்தின் நுட்பத்தை விதுரரின் வாழ்க்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இன்றும் அதிகாரத்தின் அருகில் வாழ்பவர்களுக்கு அது ஒரு வழிகாட்டி.

விதுரர் நீதியில் காணப்படும் அறிவுரைகள் பிற்காலத்திலும் பெரிதும் போற்றப்படுகின்றன. நட்பு, செல்வம், சினம், பேச்சு, அரசு, மனத்தூய்மை எனப் பல தலைப்புகளில் அவர் பேசியதாக மகாபாரதம் கூறுகிறது. அதில் வரும் சில வரிகள் இன்றும் மேற்கோளாக வழங்கப்படுகின்றன. ஆனால் அவற்றினும் உயர்ந்தது அவர் வாழ்க்கை. அவர் எப்போதும் உண்மையை நேசித்தார்; ஆனால் அதை அரசனின் மனம் ஏற்கும் வகையில் வைக்கவும் கற்றிருந்தார். அதிகாரம் தரும் ஆசைகளுக்கு அவர் இரையாகவில்லை; அதனாலேயே அவரது சொல் மதிப்பு பெற்றது. வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் சொல்லும் நெருக்கத்தின் நுட்பம் முழுவதையும் விதுரரின் இந்த வாழ்வில் காணலாம். அரசன் ஏற்றாலும் ஏற்காவிட்டாலும் தன் கடமையைச் செய்தவன் அவன்.

இந்தக் கதையில் இன்னொன்றையும் கவனிக்கலாம். விதுரர் அரசனோடு இருந்தபோதும், தம் குடும்பம், தம் ஆசை, தம் புகழ் ஆகியவற்றை முன்வைக்கவில்லை. அவர் பேசியதெல்லாம் அரசனின் நலனுக்காகவும் அறத்துக்காகவும் மட்டுமே. அதனால் அவரது சொல்லில் தூய்மை இருந்தது. அரசன் அதை ஏற்கும்போதும் மறுக்கும்போதும் அவர் மனம் சமநிலையில் இருந்தது. ஏற்கப்படாத அறிவுரையால் கோபம் கொள்ளாமல், மீண்டும் தக்க நேரம் பார்த்துச் சொல்லும் பொறுமை அவரிடம் இருந்தது. இவ்வாறு தீக்காய்வாரின் நடுநிலையை அவர் வாழ்ந்து காட்டினார்.

விதுரரின் வாழ்வு முழுவதும் இந்த நிதானத்தின் எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. அவர் எப்போதும் அரசனின் நலத்தையும் நாட்டின் நலத்தையும் ஒருசேர நாடினார். அதற்காகவே தம் சொந்த வசதியை இழக்கவும் தயங்கவில்லை. இத்தகைய அமைச்சரை அரசர்கள் பெறுவது அரிது; பெற்றாலும் மதிப்பது அதைவிட அரிது.

Vidura's Counsel by Night

From the Mahabharata. Among the ministers of Hastinapura, capital of the Kauravas, Vidura had a special place. He was the son of Vyasa, born to a mother outside the royal line, and so had no claim to the throne. Yet through his intelligence and righteousness he was the trusted adviser of King Dhritarashtra. Though near the king, he never sank into the greed that power brings.

After the Pandavas lost at dice and went into exile, Dhritarashtra could not sleep and was tormented by unease. One night he summoned Vidura and said, 'My mind is not at peace. Tell me what is good for me.' The words Vidura spoke then are honoured in the Mahabharata as the Vidura Niti. He did not insult the king, but he did not hide the truth either.

He framed his words with great care. He spoke general principles of righteousness: that the wise man is one who has mastered desire and anger; that one who does not subdue an enemy before he does harm will suffer; that for the sake of dharma even one of the clan may be given up. He left the king to connect these to his own actions. Without directly accusing, he spoke so that the king's own mind might recognise the truth.

He always chose the right time and place. The night, when the king was alone in his distress, was fit for such speech. He avoided shaming the king before the whole assembly, knowing that wounded pride might make him refuse to listen. He had no sense of being above others.

Dhritarashtra did not follow his pure counsel fully. His love for Duryodhana overpowered him. After Krishna's mission failed, Duryodhana insulted Vidura in the assembly itself. Vidura did not rage; tradition says that he broke his bow right there, declared he would take up arms for no side in this war, and left on a pilgrimage.

Though near the king, Vidura lived without being scorched; though he stood afar in the end, he had not abandoned the king. He knew three boundaries: when to speak truth in love, when to keep silence, and when to withdraw. Vidura's life illustrates the subtlety of nearness that Valluvar describes. For those who live near power today, it remains a guide.

The counsels in the Vidura Niti remain honoured. The Mahabharata says he spoke on friendship, wealth, anger, speech, kingship and purity of mind, and some of his lines are still quoted. But greater than they is his life. He always loved truth, yet had learned how to place it so that the king's mind could receive it. He did not fall prey to the desires power brings, and that is why his word was valued.