Kural 693 · போற்றின் அரியவை போற்றல் கடுத்தபின்

அஞ்ஞாதவாசத்தில் பாண்டவர்கள்

மகாபாரதத்தின் விராட பர்வத்திலிருந்து. சூதாட்டத்தில் தோற்ற பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசம் முடித்த பிறகு, பதின்மூன்றாம் ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசம் இருக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த ஆண்டில் யாரேனும் அவர்களை அடையாளம் கண்டுவிட்டால், மீண்டும் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசம் செல்ல வேண்டும் என்பது நிபந்தனை. ஆகவே எந்தச் சிறு ஐயத்துக்கும் இடம் கொடுக்கக் கூடாது என்பதில் அவர்கள் மிகக் கவனமாக இருந்தனர்.

அவர்கள் மத்ஸ்ய நாட்டு மன்னன் விராடனின் அரண்மனையை அடைந்தனர். யுதிஷ்டிரன் 'கங்கன்' என்ற பெயரில் சூதாட்டத் தோழராகவும், பீமன் 'வல்லவன்' என்ற பெயரில் சமையல்காரராகவும், அர்ஜுனன் 'பிருஹந்நளை' என்ற பெயரில் நடன ஆசிரியராகவும், நகுலன் குதிரைப் பணிக்கும், சகாதேவன் பசுக்கள் பராமரிப்புக்கும், திரௌபதி 'சைரந்திரி' என்ற பெயரில் அரசியின் பணிப்பெண்ணாகவும் அமர்ந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தம் உண்மை வலிமையையும் அறிவையும் மறைத்து எளிய பணியாளராக நடந்தனர்.

அவர்களது நடத்தை மிகக் கவனமாக இருந்தது. யுதிஷ்டிரன் சூதாடும் போது அரசனை வெல்லும் திறன் இருந்தும், அவன் மனம் புண்படாதவாறு நடந்தான். பீமன் தன் பேராற்றலை வெளிக்காட்டாமல் பணிவாக இருந்தான். அரசன் அவர்கள்மேல் எந்த ஐயமும் கொள்ளவில்லை. இடையில் கீசகன் என்பவன் திரௌபதியிடம் தகாதவாறு நடந்தபோது, பீமன் ரகசியமாக அவனை அழித்தான். அதுவும் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாத வகையில் செய்யப்பட்டது.

கடைசியில் கௌரவர்கள் பாண்டவர்களைத் தேடி மத்ஸ்யத்தின் மேல் படை எடுத்தபோது, அர்ஜுனன் வெளிப்படையாகப் போரிட்டு வெற்றி பெற்றான். அந்நேரம் அவர்கள் அஞ்ஞாதவாசக் காலம் முடிந்திருந்ததாகவே மரபு கூறுகிறது. இவ்வாறு அந்த ஆண்டு முழுவதும் அவர்கள் எந்த ஐயமும் எழாமல் நடந்தனர்.

இந்தக் காட்சி வள்ளுவரின் கருத்தை விளக்குகிறது. ஒருமுறை ஐயம் எழுந்துவிட்டால் அதைத் தீர்ப்பது அரிது என்பதை பாண்டவர்கள் அறிந்திருந்தனர். அதனால் ஐயத்துக்கு இடமே இல்லாத வகையில் செயல்பட்டனர். அரசன் அருகில் வாழ்வோர் இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

பாண்டவர்கள் அந்த ஆண்டில் தங்கள் சினம், வலிமை, பெருமை எல்லாவற்றையும் அடக்கி வாழ்ந்தனர். அவர்களுக்கு அது எளிதாக இல்லை; ஆனால் ஐயம் எழுந்தால் ஏற்படும் இழப்பை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். ஆகவே ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு சொல்லும் சிந்தித்து நடந்தனர். இந்தக் கட்டுப்பாடே அவர்களின் இறுதி வெற்றியின் பாதியாக அமைந்தது என்று சொல்லலாம்.

The Pandavas in Hiding

From the Virata Parva of the Mahabharata. Having lost at dice, the Pandavas completed twelve years in the forest and then had to spend the thirteenth year in concealment. The condition was that if anyone recognised them in that year, they would have to go back to the forest for another twelve years. So they were extremely careful not to give room for even the slightest suspicion.

They reached the palace of Virata, king of Matsya. Yudhishthira took the name Kanka and served as the king's companion at dice, Bhima as Vallabha became a cook, Arjuna as Brihannala a dance teacher, Nakula took charge of the horses, Sahadeva of the cattle, and Draupadi as Sairandhri became a maid to the queen. Each hid his true strength and learning and acted as a humble servant.

Their conduct was very careful. Although Yudhishthira could have beaten the king at dice, he played so as not to wound his feelings. Bhima did not display his enormous strength and remained humble. The king did not suspect them at all. When Kichaka behaved improperly toward Draupadi, Bhima destroyed him in secret, and in a manner that did not reveal their identity.

At last, when the Kauravas invaded Matsya seeking the Pandavas, Arjuna fought openly and won. Tradition says that by then the period of concealment had been completed. Thus throughout that year they moved without raising any suspicion.

This scene illustrates Valluvar's thought. The Pandavas knew that suspicion, once roused, is hard to remove. So they acted in a way that left no ground for it. Those who live near the king must keep this in mind.