Kural 694 · செவிச்சொல்லும் சேர்ந்த நகையும் அவித்தொழுகல்

நவராத்திரி அரங்கில் கற்ற பாடம்

ஒரு பழைய அரண்மனையில் நவராத்திரி விழாவின் இசை அரங்கு நடந்தது. இது ஒரு கற்பனைக் கதை. அரங்கின் நடுவே சங்கீத வித்வான் சுப்பிரமணிய ஐயர் அமர்ந்து, தம் குரு அளித்த இராகத்தை ஆலாபனை செய்யத் தொடங்கினார். அரங்கின் முன் வரிசையில் அரசரும், ஊரின் பெரும் வித்வான்களும் அமர்ந்திருந்தனர். இளம் மாணவர்கள் பின்புறம் அமர்ந்திருந்தனர்.

அவர்களுள் மூர்த்தி, குமார் இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள். ஆலாபனை நீளமாகச் சென்றதால் மூர்த்திக்குச் சற்று சலிப்பாக இருந்தது. அவன் குமாரின் காதருகே சாய்ந்து ஏதோ மெல்லச் சொன்னான். அது முந்தைய நாளில் நடந்த ஒரு சிரிப்பூட்டும் நிகழ்ச்சி. குமார் வாய்பொத்திச் சிரித்தான். இருவரின் தோள்களும் குலுங்கின.

முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு மூத்த வித்வான் அதைக் கவனித்தார். கச்சேரி இன்னும் தொடங்கி சில நிமிடங்களே ஆகியிருந்தன. அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, இருவரும் தம்மைப் பார்த்துத்தான் சிரிக்கிறார்களோ என்ற எண்ணம் அவருக்குத் தோன்றியது. அவர் முகம் சற்று இறுகியது. அதை பாடிக் கொண்டிருந்த ஐயரும் கவனித்தார்; அவருடைய கவனம் ஒரு கணம் சிதறியது.

கச்சேரி முடிந்த பிறகு இளம் மாணவர்களின் ஆசிரியர் இருவரையும் அழைத்தார். 'நீங்கள் சிரித்தது தவறல்ல; ஆனால் அது நடந்த இடம் தவறு. பெரியோர் நிறைந்த அவையில் செவியில் பேசுவதும், இருவர் சேர்ந்து நகைப்பதும் தவறான எண்ணங்களை உண்டாக்கும். வள்ளுவரும் இதையே சொல்கிறார்' என்றார். மூர்த்தி தலை குனிந்து, அந்த மூத்த வித்வானிடம் சென்று பணிவோடு மன்னிப்பு கேட்டான்.

வித்வான் புன்னகைத்து, 'இசை என்பது ஒரு வகை வழிபாடு. அதில் அமர்ந்தால் மனம் முழுவதும் அங்கே இருக்க வேண்டும்' என்றார். அன்று முதல் மூர்த்தியும் குமாரும் அரங்கில் அமர்ந்தால் கவனத்துடன் அமைதியாக இருப்பார்கள். அவர்கள் பிற்காலத்தில் புகழ் பெற்ற இசைக் கலைஞர்களாயினர் என்று அந்த ஊரில் சொல்வதுண்டு.

அந்த ஆசிரியர் மேலும் ஒன்றைச் சொன்னார்: 'இசை அரங்கில் மட்டும் அல்ல; கோயிலிலும் குருவின் முன்பும் பெரியவர்கள் கூடும் எல்லா இடத்திலும் இதே நெறி பொருந்தும்.' மூர்த்தியும் குமாரும் அந்த அறிவுரையை வாழ்நாள் முழுதும் நினைவில் வைத்தனர். பணிவாக அமர்ந்து கேட்பவன் இசையின் ஆழத்தையும் அதிகம் அறிகிறான் என்பதையும் அவர்கள் பிற்காலத்தில் உணர்ந்தனர்.

A Lesson in the Navaratri Hall

In an old palace, a concert of music was held during the festival of Navaratri. This is an imagined tale. In the middle of the hall the vidwan Subramania Iyer sat and began an alapana of the raga his guru had taught him. In the front rows sat the king and the town's senior musicians. The young students sat at the back.

Among them Murthy and Kumar were close friends. Because the alapana went on at length, Murthy felt slightly bored. He leaned toward Kumar's ear and whispered something, about an amusing event of the day before. Kumar laughed behind his hand. Both their shoulders shook.

A senior vidwan in the front row noticed. The concert had been going only a few minutes. As he glanced back, the thought crossed his mind that the two might be laughing at him. His face tightened a little. The singer Iyer noticed it, and his attention wavered for a moment.

After the concert, the young men's teacher called them both. 'Your laughing was no sin. But the place was wrong. In an assembly full of the elders, whispering in the ear and laughing together create wrong impressions. Valluvar says the same.' Murthy lowered his head, went to the senior vidwan and begged pardon with humility.

The vidwan smiled and said, 'Music is a form of worship. When you sit in it, your whole mind must be there.' From that day Murthy and Kumar sat in concerts with attention and quiet. In that town it is said that they later became well-known musicians.