Abirami Andhadhi 48 · சுடரும் கலைமதி துன்றும் சடைமுடிக் குன்றில் ஒன்றிப்

பாடல் 48 · அபிராமி அந்தாதி · அபிராமி பட்டர்

சுடரும் கலைமதி துன்றும் சடைமுடிக் குன்றில் ஒன்றிப்படரும் பரிமளப் பச்சைக் கொடியைப் பதித்து நெஞ்சில்இடரும் தவிர்த்து இமைப்போது இருப்பார், பின்னும் எய்துவரோகுடரும் கொழுவும் குருதியும் தோயும் குரம்பையிலே.

Sutarum kalaimathi thunrum sataimutik kunril onrip / Patarum parimalap passaik kotiyaip pathiththu nenjil / Itarum thavirththu imaippoathu iruppaar, pinnum eythuvaroa / Kutarum kozhuvum kuruthiyum thoayum kurampaiyilae.

பொருள்

ஒளிரும் பிறைச்சந்திரன் பொருந்திய சடைமுடியுடைய சிவன் என்ற மலையில் ஒன்றிப் படர்ந்திருக்கும் மணம் கமழும் பச்சைக் கொடியான அன்னையை, நெஞ்சில் பதித்து, துன்பங்களை நீக்கி, ஒரு கண் இமைக்கும் நேரமாவது இருப்பவர்கள், மீண்டும் குடலும் கொழுப்பும் இரத்தமும் நிறைந்த இந்த உடல் என்ற குடிசைக்குள் வந்து சேர்வார்களோ?

Meaning

Shiva, with the shining crescent moon in His matted hair, is a mountain, and the Mother is the fragrant green creeper that clings to it and spreads over it. Those who set her firmly in their hearts, put away their troubles and stay so for even the blink of an eye: will they ever again enter this hut of a body, full of guts, fat and blood?

சொற்பொருள் Word by word

சுடரும் கலைமதி: the shining crescent moon
சடைமுடிக் குன்று: the mountain with matted hair, Shiva
படரும் பச்சைக் கொடி: the green creeper that spreads over it
பதித்து: setting firmly
இடரும் தவிர்த்து: putting away troubles
இமைப்போது: the blink of an eye
குடர், கொழு, குருதி: guts, fat, blood
குரம்பை: hut, the body

விளக்கம்

சிவன் ஒரு மலை; அன்னை அதன் மேல் படரும் பச்சைக் கொடி. மலை உறுதியானது, அசையாதது; கொடி உயிருள்ளது, வளர்வது. இருவரும் சேர்ந்தே அழகு.

அந்தக் காட்சியை "இமைப்போது" நெஞ்சில் வைத்தாலும் மீண்டும் பிறவி இல்லை என்கிறார் பட்டர். உடலைக் "குடர், கொழு, குருதி தோயும் குரம்பை" என்று கடுமையாக வர்ணிப்பது உடலை இகழ்வதற்காக அல்ல; இதை விடப் பெரிய இருப்பிடம் உண்டு என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக.

Explanation

Shiva is a mountain, and the Mother is the green creeper growing over it. The mountain is firm and still; the creeper is alive and growing. Their beauty is in being together.

Bhattar says that if one holds this vision in the heart even 'for the blink of an eye', there is no more rebirth. He describes the body harshly as 'a hut soaked in guts, fat and blood', not to despise it but to remind us there is a greater home than this.

ஸ்கந்த புராணம், அருணாசல மாகாத்மியம்

அண்ணாமலையில் கௌரியின் தவம்

அருணாசல மாகாத்மியத்திலிருந்து. கயிலாயத்தில் சிவனின் கண்களை மூடிய தவற்றுக்காக, அன்னை பார்வதி பூமிக்கு வந்து தவம் செய்தாள். காஞ்சியில் வழிபட்ட பின், அவள் அண்ணாமலைக்குச் சென்றாள். அங்கே கௌதம முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தங்கி, மலையையே சிவனாக நினைத்துத் தவம் செய்தாள்.

அவள் தவத்துக்கு இடையூறு செய்ய மகிடாசுரன் வந்தான். அன்னை துர்க்கையாக மாறி அவனை வென்றாள். பின் மீண்டும் மலையை வலம் வந்து தவத்தைத் தொடர்ந்தாள்.

கார்த்திகை மாதம், பௌர்ணமி நாளில், மலையின் உச்சியில் சிவன் பேரொளியாகத் தோன்றி அன்னையைத் தன் இடப்பாகமாக ஏற்றார். அதன் நினைவாகவே கார்த்திகை தீபம் ஏற்றப்படுகிறது. மலையாக நிற்கும் சிவனும் அதைச் சுற்றிப் படரும் கொடியாக அன்னையும் என்ற பட்டரின் காட்சி, அண்ணாமலையின் இந்த வரலாற்றில் உயிர் பெறுகிறது.

Skanda Purana, Arunachala Mahatmya

Gauri's Penance at Arunachala

From the Arunachala Mahatmya. As atonement for covering Shiva's eyes at Kailasa, Parvati came down to earth to do penance. After worshipping at Kanchi, she went to Arunachala. There she stayed at the hermitage of the sage Gautama and did penance, treating the mountain itself as Shiva.

Mahishasura came to disturb her penance. The Mother became Durga and defeated him, then went around the mountain again and continued her penance.

In the month of Karthigai, on the full-moon day, Shiva appeared as a great light on the mountain's summit and took the Mother as the left half of His body. The Karthigai Deepam is lit in memory of this. Bhattar's picture of Shiva as a mountain and the Mother as the creeper that spreads over it comes alive in this story of Arunachala.

சிந்தனைக்கு

ஒரு நிமிடம் கூட முழு மனத்தோடு இருக்க முடிந்தால் அது பெரிய விஷயம். இன்று அந்த ஒரு நிமிடத்தைக் கண்டுபிடியுங்கள்.

To reflect on

Even one minute of whole-hearted attention is a great thing. Find that one minute today.