வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (அயோத்தியா காண்டம்)இராமனும் குகனும்
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. வனவாசத்துக்குப் புறப்பட்ட இராமன், சீதையோடும் இலக்குவனோடும் கங்கைக் கரையில் உள்ள சிருங்கிபேரபுரத்தை அடைந்தான். அந்தப் பகுதியின் வேடர் தலைவன் குகன், இராமனின் பழைய நண்பன். இராமன் வந்திருப்பதைக் கேட்டதும் உணவும் பழங்களும் கொண்டு ஓடி வந்தான்.
"இராமா, இந்த நாடு முழுவதும் உன்னுடையது. இங்கேயே தங்கி அரசனாக ஆள்" என்றான் குகன். இராமன் அன்போடு அவனை அணைத்துக்கொண்டு, "நண்பா, உன் அன்பே எனக்குப் பெரிய விருந்து. நான் தவக்கோலம் பூண்டு காட்டில் வாழ வாக்களித்திருக்கிறேன்; எதையும் ஏற்க முடியாது" என்றான். அன்று இரவு இராமனும் சீதையும் ஒரு மரத்தடியில் புல்தரையில் உறங்கினர். இலக்குவனும் குகனும் விடியும்வரை கண்விழித்துக் காவல் காத்தனர்.
மறுநாள் குகன் தன் படகில் அவர்களைக் கங்கையைக் கடக்கச் செய்தான். பின்னர், இராமனைத் திரும்ப அழைக்கப் பரதன் பெரும் படையோடு வந்தபோது, குகன் ஐயப்பட்டான்: "இராமனுக்குத் தீங்கு செய்ய வந்திருப்பானோ?" தன் வேடர் படையைத் தயாராக்கினான். ஆனால் பரதனின் தவக்கோலத்தையும் கண்ணீரையும் கண்டு, அவன் நோக்கத்தை ஆராய்ந்து அறிந்து, பரதனை அணைத்து வழிகாட்டினான்.
வேடர் தலைவனும் அரச குமாரனும் கொண்ட அந்த நட்பு, குலத்தையோ செல்வத்தையோ அல்ல, உள்ளத்தையே அளவுகோலாகக் கொண்டது. ஆராய்ந்து கொண்ட நட்பு எத்திசைக்கும் இனிது.
From the Valmiki Ramayana (Ayodhya Kanda)Rama and Guha
From the Valmiki Ramayana. Setting out into exile with Sita and Lakshmana, Rama reached Shringaverapura on the bank of the Ganga. Guha, chief of the hunters of that region, was an old friend of Rama's, and when he heard Rama had come he hurried out with food and fruit.
"Rama, this whole land is yours. Stay here and rule as king," said Guha. Rama embraced him with love. "Friend, your love is the greatest feast for me. I have vowed to live in the forest as an ascetic and can accept nothing." That night Rama and Sita slept on a bed of grass beneath a tree, while Lakshmana and Guha kept watch until dawn.
The next morning Guha ferried them across the Ganga in his boat. Later, when Bharata came with a great army to bring Rama back, Guha grew suspicious: "Has he come to harm Rama?" He readied his hunters. But seeing Bharata in the garb of an ascetic and in tears, he tested his purpose, understood it, and embraced him and showed him the way.
The friendship between a hunter chief and a prince measured neither birth nor wealth, only the heart. A friendship chosen after testing is sweet in every direction.
