Kural 1017 · நாணால் உயிரைத் துறப்பர் உயிர்ப்பொருட்டால்

அசோகவனத்தில் சீதை

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் வரும் காட்சி. இராவணன் சீதையை இலங்கையின் அசோக வனத்தில் சிறை வைத்திருந்தான். இராமனின் தூதனாக அனுமன் அங்கு வந்து சீதையைக் கண்டான். இராமனின் கணையாழியைக் காட்டி அவளுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டினான்.

அனுமன் அவளிடம் சொன்னான்: "தாயே, என் முதுகில் ஏறிக்கொள்ளுங்கள். நான் உங்களை ஒரு நொடியில் கடல் கடந்து இராமனிடம் சேர்த்துவிடுவேன்." அது ஒரு பெரிய வாய்ப்பு. பத்து மாதங்களாக அவள் சிறையில் தவித்துக்கொண்டிருந்தாள். இராவணனின் அரக்கிகள் அவளை அச்சுறுத்தினர். இந்தச் சிறையிலிருந்து உடனே தப்பிவிடலாம்.

ஆனால் சீதை மறுத்தாள். "அனுமனே, உன் வலிமையை நான் அறிவேன். ஆனால் நான் இராமனின் மனைவி. என் கணவர் அல்லாத வேறொருவர் தொட்டுத் தூக்கிச் செல்வது எனக்குத் தகாது. இராவணன் என்னைக் கவர்ந்தபோது அது என் விருப்பமின்றி நடந்தது. இப்போது என் விருப்பத்தோடு வேறொருவரைத் தீண்டுவது எனக்கு நாணம். என் கணவர் வந்து வில்லால் இராவணனை வென்று என்னை அழைத்துச் செல்வதே அவருக்கும் எனக்கும் குலத்துக்கும் சிறப்பு."

சீதை தன் உயிருக்கு வந்த சிறிய அபாயத்தையும் சிறையின் கொடுமையையும் தாங்கிக்கொள்ளத் தயாராக இருந்தாள். ஆனால் தன் நாணத்தை விடத் தயாராக இல்லை. அவள் தன் தூய்மையான உறுதியை அனுமனுக்குச் சொன்னாள். அனுமன் அவளுடைய நிலைப்பாட்டைக் கண்டு வணங்கி, அவளிடம் அடையாளமாக சூடாமணியைப் பெற்றுத் திரும்பினான்.

உயிரைக் காப்பதற்காக நாணத்தை விடாத இந்த உறுதியை இராமாயணம் உயர்வாகப் போற்றுகிறது. சீதையின் இந்தத் தேர்வு வள்ளுவரின் 'நாணாள்பவர்' என்ற சொல்லுக்கு உயிருள்ள எடுத்துக்காட்டு.

சீதை சொன்ன இந்த மறுப்பால் இராமனின் வீரத்துக்கே ஒரு பெருமை சேர்ந்தது. அவள் இராமனை மட்டுமே நம்பியிருந்தாள். அனுமன் போன்ற பெருவீரனின் உதவியையும் ஏற்காமல் அவள் தன் நாணத்தையும் கணவனின் பெருமையையும் காத்தாள். பின்னர் இராமன் இலங்கையின் மேல் படையெடுத்துப் போரில் இராவணனை வென்று அவளை மீட்டான். சிறைவாசத்தின் துயரம் நீண்டாலும், நாணத்தைக் காத்த அவளுடைய உறுதியை உலகம் இன்றும் போற்றுகிறது. 'உயிரைக் காக்கும் வாய்ப்பு இருந்தும் நாணத்தை விடாதவள்' என்ற சிறப்பு சீதைக்கே உரியது. அந்த உறுதியால் சீதை இராமாயணத்தின் இதயமாகத் திகழ்கிறாள் என்று பெரியோர் கூறுவர்.

Sita in the Ashoka Grove

This scene is from the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana. Ravana held Sita captive in the Ashoka grove of Lanka. Hanuman came there as Rama's messenger and found her. He showed Rama's ring and gave her hope.

Hanuman said: "Mother, climb on my back. I shall carry you across the sea to Rama in a moment." It was a great opportunity. For ten months she had suffered in captivity; the rakshasis threatened her. She could escape from this prison at once.

But Sita refused. "Hanuman, I know your strength. But I am Rama's wife. It is not proper for me to be lifted and carried away by another than my husband. When Ravana took me, it was against my will. Now to be touched by another with my own consent would shame me. It is more fitting for my husband, my family and myself that he should come and conquer Ravana with his bow and take me back."

Sita was prepared to bear the danger to her life and the cruelty of the prison. She was not prepared to give up her sense of shame. She told Hanuman of her pure resolve. Hanuman bowed to her stand, took her crest-jewel as a token and returned.

The Ramayana honours highly this firmness of not giving up shame for the sake of safety. Sita's choice is a living example of Valluvar's word 'naanaalbavar'.